[Fic] Infidèle [Unfaithful] : Ch.2

posted on 27 Sep 2009 11:21 by tem-gfiction

Title: Infidèle
Status: Fiction
Fandom: T.O.P & G-dragon [BIGBANG] , Teddy [1TYM] , Lee Hyori
Pairing: Up to you !
Author: Lovely_G
Rating: NC-15 (OK. i'm sure now)

 

 NOTE : Thanks for every comments 'n every support.

 

 

Infidèle by Lovely_G . Mj

 user posted image

..Have you ever lied to someone ?..

 

 

...

 

ใจเย็น ?


“..เย็นจนจะหนาวตายอยู่แล้ว” น้ำเสียงนั้นแม้จะฟังดูรั้นหากแต่กลับออดอ้อนอยู่ในที จะมีสักกี่คนที่ได้ยินนายพูดแบบนี้กันนะ ? ..ยิ่งเบียดเข้าซุกอกกันแบบนี้



“งั้น.. โกโก้ไหม ? จะไปชงให้” แค่กระซิบก็พอแล้วสำหรับระยะห่างขนาดนี้ “เผื่อนายจะอุ่นขึ้น?”


อุ่นขึ้น.. ?


อะไรที่จะทำให้ฉันอุ่นขึ้น ?


..ร่างโปร่งบางนิ่งไปก่อนจะเอ่ยปฏิเศษ




“แค่นาย ..แค่นายก็พอแล้ว”

 

 

 

Ch. 2 :  Lies

 

 

 


‘สำหรับฉันมีแค่นายก็พอ ..แต่สำหรับนายมันคงต่างกัน’


ริมฝีปากบางวาดรอยยิ้ม ..หรืออันที่จริงแล้วเพียงแค่การกระตุกมุมปากขึ้นบางทีอาจไม่สามารถเรียกได้ว่าเป็นการยิ้ม


ภาพในอดีตเลือนหายไปพร้อมกับสีขาวขึ่นของเส้นควันเส้นควันเบาบางจากปลายมวลบุหรี่ที่พึ่งจะดับมอด กลิ่นนิคโคตินยังหลงเหลือในอากาศ และจะจางหายไปในระยะเวลาอันสั้น ไม่ต่างอะไรกับทุกสรรพสิ่ง ไม่ว่าจะคงอยู่ได้นานเท่าไร หรือด้วยวิธีใด สุดท้ายแล้วล้วนดับสิ้น ..ไม่ใช่หรือ ?


เขารู้ดีว่าการนิ่งคิดถึงสัจธรรมความจริงใด ๆ ในเวลานี้ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น แต่อย่างน้อยมันก็ไม่ได้ทำให้เลวลง อีกอย่างหนึ่งการจ้องมองเศษซากมวนบุหรี่ก็พอจะทำให้จิตใจของเขาสงบลงได้บ้าง ...แม้มันจะไม่ได้น่ามองนักก็ตามที

 

“..จียง ? ...นายโอเคหรือเปล่า ?”

 

 

“..ครับ ผมโอเค” อีกครั้งของวันกับการโกหก ไม่ใช่ความรู้สึกดีเลยหลังจากการหลอกลวงใครสำเร็จ หรืออาจจะมีเขาก็ได้ที่คิดแบบนี้ ..ร่างโปร่งเบือนหน้าหนีจากจานรองก้นบุหรี่ เงยหน้าขึ้นอิงศีรษะกับขอบโซฟาสีครีม พึมพำเบา ๆ

 

 

“บอกเขาว่าผมจะไป แล้วกันนะครับ”

 

 

“..วันนี้นายแปลก ๆ นะ รู้ไหม ?”

 


... " ..คงงั้นมั้ง"

 


คำตอบรับทำเอาคู่สนทนาถึงกับเรียกเสียงพ่นลมหายใจพรืดบ่งบอกอารมณ์ ..ภาพของรุ่นพี่ที่ไม่ต้องเห็นก็รู้ว่ากำลังทำหน้าแบบไหนอยู่นั้นน่าขันในความรู้สึก ร่างโปร่งบางเผลอยิ้มออกมา


นับเป็นรอยยิ้มแรกในรอบวัน หลังจากการตื่นมาเจอรอยยิ้มเย้ยหยันดังผู้ชนะของดวงอาทิตย์


“นี่ก็ดึกแล้ว ..ผมว่าพี่ไปนอนดีกว่า”


“...”

 

“พี่ฮงจุน ?”

 

“จียง ..นายไม่รู้จักชเวซึงฮยอนจริง ๆ ใช่ไหม ?”

 

..สายความเงียบเข้าแทนที่เสียงสนทนาชั่วอึดใจ

 

“ไม่ครับ ไม่รู้จัก ..พี่ถามทำไม”

 

“....แค่ถามน่ะ”

 


...


เคยลองสังเกตหรือเปล่า ..? ระหว่างบทสนทนาของคนสองคน ในนั้นมีความจริงอยู่กี่คำ ?

 

...

 

แสงไฟจากหน้าจอเครื่องสื่อสารทันสมัยนิยมสว่างวาบขึ้นทันทีที่วางสาย เวลาการสนนาปรากฏ .. 00:38:18
คงไม่แปลกถ้าเขาจะรู้สึกหูอื้อนิด ๆ ..ปาร์คฮงจุนไม่ใช่วันรุ่นที่คุ้นชินกับการคุยโทรศัพท์นาน ๆ กับแฟน หรืออะไรก็ตามที่เด็กสมัยนี้จะสรรหามาเรียกกันก็ตามที อีกอย่าง.. ควอนจียงไม่ใช่แฟนเขา


..นับเป็นความจริงที่ยอมรับได้ยากอยู่เหมือนกัน


ถ้าการถอนหายใจทำให้อายุสั้นลงจริง ๆ บางทีเขาก็คิดว่าตัวเองคงอายุสั้นไปแล้วหลายปี แต่การมีชีวิตอยู่บนโลกเส็งเคร็งใบนี้ ไม่ว่าจะในช่วงเวลาสั้นหรือยาวไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา คำตอบของรุ่นน้องที่ปลายสายเมื่อครู่ต่างหากที่เป็นปัญหา

 


..ไม่รู้จัก ?

 


ถ้างั้นทำไมชเวซึงฮยอนถึงได้รู้ว่าจียงเป็นช่างภาพ ทั้งที่เขายังไม่ทันบอกอะไรสักคำ ไหนจะเรื่องที่ดึงไปเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวหน้าตาเฉย ..


จียงเองก็เหมือนกัน การเงียบไปอย่างจงใจ หลังจากที่เขาบอกว่านายลูกค้าแว่นดำนั่นขอนัดพบคุยเรื่องการเป็นเจ้าบ่าวที่ดี ไม่ใช่อาการปกติ ..ใช่ เขารู้ว่ามันไม่ปกติ

 


..แต่เขาไม่รู้เหตุผล..

 

 

....

 

คงน่าเจ็บปวด ..หากต้องบอกว่าเหตุผลของการโกหกส่วนใหญ่มักไม่ใช่เรื่องที่ดี

 

....

 

ชายร่างสูงสมส่วนในสูทขาวกลัดดอกไม้ที่ปกเสื้อ ยืนโอบกอดรอบเอวคอดของหญิงสาวข้างกายในชุดฟูฟ่อง
สิ่งเดียวที่คั้นกลางระหว่างอ้อมแขนนั้นคือช่อกุหลาบสีโอลด์โรสในมือของฝ่ายหญิง..

ภาพทั้งหมดสะท้อนบนเลนส์กล้องมืออาชีพ ..ควอนจียงกดชัตเตอร์เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนลดมือลง

 

..ส่วนการจูบกันหลังจากนั้นของคู่บ่าวสาวคงไม่จำเป็นสำหรับการทำงาน
เขาหันหลังให้ภาพนั้น ก่อนจะส่งกล้องให้กับดงยองเบ ชายหนุ่มตาตี่เล็กกับปีกหมวกที่บังเสี้ยวหน้าด้านขวา ซึ่งนั่งประจำอย