[Fic]Infidèle [Unfaithful] ch.1

posted on 20 Sep 2009 20:17 by tem-gfiction

Title: Infidèle
Status: Fiction
Fandom: T.O.P & G-dragon [BIGBANG] , Teddy [1TYM] , Lee Hyori
Pairing: Up to you !
Author: Lovely_G
Rating: I'm not sure




NOTE : This my comeback stage !
เรียกแบบนี้ได้มะ ~ แหะ .. กลับมาแล้วค่ะ ไม่ง่าใครจะต้องการหรือไม่ก็ตาม
เรามิแคร์สื่อใด ๆ อยู่แล้ว

HBD ย้อนหลังสำหรับเจ้ลูกตาล ชานชินวอน (ถึงจะช้าไปนิด น้องก็รู้ว่าเจ้ต้องอภัย~)


ฮ่า ..







Infidèle
by Lovely_G . Mj



user posted image


... If your love is very erong on the other hands ...



Chapter 1 : Nice to meet you.



แสงแห่งอรุณไล้สัมผัสแผ่วเบาบนเนื้อผิวเปล่าเปลือยที่โผล่พ้นสาบเสื้อกล้ามเนื้อบาง แพรขนตาพลิ้วไหว เปลือกตาที่ปกป้องดวงตาจากโลกภายนอกขยับคล้ายกำลังตื่นจากนิทรา แม้เรียวคิ้วยังคงขมวดมุ่น ..นับเป็นเรื่องผิดธรรมดาที่เด็กหนุ่มร่างโปร่งบางจะตื่นทันได้เห็นอาทิตย์ยามเช้า ไม่ใช่เพราะแสงจ้าที่รบกวนการผักผ่อนอย่างท้าทาย หากแต่เป็นเสียงประท้วงจากโทรศัพท์ที่ดังไม่ยอมหยุด...


แม้จะไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก ..แต่สุดท้ายก็ต้องจำยอมให้กับความพยายามของใครก็ตามที่ปลายสาย


‘ปาร์คฮงจุน’


รุ่นพี่ ...?

ควอนจียงปรับน้ำเสียงเพียงครู่ก่อนจะรับสาย “ครับ ..พี่ฮงจุน?”


‘เฮ้จียง ? พี่กวนนายหรือเปล่า’ ..น้ำเสียงคุ้นหูของรุ่นพี่ลอยมาพร้อมกับความรีบร้อน จียงเลือกที่จะโกหก


“เปล่าครับ ไม่เลย.. พี่มีอะไรหรือเปล่า ?”




....



บานกระจกใหญ่ในห้องน้ำขณะนี้สะท้อนภาพใบหน้า ..ดูครุ่นคิด


เบื้องหลังคือฉากของห้องน้ำที่ดูกว้างเกินไปเมื่อเทียบกับร่างโปร่งเพียงคนเดียว มันใหญ่เกินไป ..สำหรับคน ๆ เดียวจริง ๆ


....




‘นัดลูกค้าคนสำคัญงั้นเหรอ ? ...ไม่สิ คู่สำคัญถึงจะถูก แต่ว่า ..เก้าโมงเช้าเนี่ยนะ ?’


ควอนจียงคิดทบทวนใจความของบทสนทนากับรุ่นพี่ในที่ทำงานเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน อย่างไม่ค่อยเข้าใจอะไรนัก
คนพวกนั้นสำคัญขนาดไหนกันเชียว? ตอนที่พี่ฮงจุนบอกชื่อเขาเองไม่ทันได้ฟัง อีกอย่างไม่เคยมีคู่ไหนนัดคุยงานในเวลาแบบนี้ เก้าโมงเช้า.. แถมสถานที่นัดยังเป็นร้านอาหารร้านเล็ก ๆ ?


ถ้าพี่ฮงจุนบอกว่าสำคัญจริง คงหนีไม่พ้นคนรู้จัก ...เพื่อน ?
ไหนจะเรื่องที่พึ่งจะโทรนัดเมื่อคืน ทั้งที่บอกปัดไปก็ได้แท้ ๆ แต่กลับต้องลำบากโทรตามเขา แถมน้ำเสียงยังฟังดูเหมือนไม่เต็มใจจะรับงานเสียด้วย


สำคัญมากเหรอ ? คนใหญ่คนโตจากไหน ?


แต่ร้านนั่น ..เล็กจะตายไม่ใช่หรือไง


เหอะ ...พิลึกดีชะมัด


เป็นคู่ประเภทไหนกันแน่นะ ?


....






ปาร์คฮงจุน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในเสื้อแขนยาวสีขาวสะอาด มีสีหน้านดูเคร่งเครียดไม่เหมาะกับบรรยากาศน่าสบายของร้านอาหาร แฟ้มเอกสารกระดาษบางอย่างกองอยู่ตรงหน้า การเรียงลำดับเอกสารงานไม่ใช่เรื่องที่เกินความสามารถของชายหนุ่ม แต่มันมากพอจะทำให้เขาหัวเสีย เมื่อเช้ารีบร้อนซะจนลืมนู่นลืมนี่เสียค่าน้ำมันวนกลับไปหลายลิตร ให้ตาย ..กับไอ้แต่เรื่องงานแต่งของชาวบ้าน!


'เก้าโมงเช้านะคะ ..คุณฮงจุน'


ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเจ้าของประโยคนั้นทำหน้าแบบไหนอยู่ น้ำเสียงนั่นทอดหวานอย่างยียวนจนน่าโมโห นางมารร้ายชัด ๆ เขานึกสงสาร คู่ ของเธอขึ้นมาจับใจ เวลาแบบนี้เขายังไม่เข้าบริษัทด้วยซ้ำ แต่เธอดัน.. บ้าชะมัด


‘ลูกค้าคือพระเจ้า .. ?’ เกลียดประโยคนี้จริง ๆ ผับผ่า


ร่างสูงใหญ่ผ่อนลมหายใจพรืดราวกับโล่งอก หลังจากที่เขาทำให้เอกสารแผ่นสุดท้ายเข้าที่เข้าทางได้สำเร็จ ทุกอย่างพร้อม บทสนนานั้นอยู่ในหัว งานตรงหน้า และ เอ่อ ..สภาพจิตใจ ?


จะขาดก็แต่ควอนจียงและ ว่าที่คู่แต่งงาน ..สินะ


..อาจจะดูบังเอิญเกินไป หรือใครสักคนคงอยากจะเล่นตลก


เมื่อคิดถึงตรงนี้เจ้าของเสียงหวานคุ้นหูที่ฮงจุนไม่นึกพิสมัยเท่าไรนักก็มายืนตรงหน้า “ไงคะ คุณฮงจุน”


...ลีฮโยรี หญิงสาวทักทายขึ้นก่อนพร้อมกับยิ้มหวาน ผมสีเปลือกไม้เหมาะกับผิวสีแทนและ ..คาร์ดิแกนสีสด ไม่แปลกถ้าในเวลานี้เขาจะคิดว่าเธอดูโดดเด่นกว่าผู้หญิงคนไหนในร้าน ชายหนุ่มข้างกายของเธอเองก็เช่นกันแม้จะสวมแว่นกันแดดแต่โครงหน้าคมกับจมูกและริมผีปากได้รูป ..ต้องยอมรับว่าน้อยครั้งที่ฮงจุนจะเจอกับคู่ที่ดูดีทั้งสองคนแบบนี้


“ฮโยรี ?” ร่างในชุดขาวแสร้งเลิกคิ้ว ประกอบกับเสียงทักอย่างประหลาดใจ เขาลุกขึ้นยืนเพื่อต้อนรับผู้มาใหม่ผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม


“ดีใจที่ได้เจอคุณอีกฮโยรี คุณดูสวยขึ้นจริง ๆ” เขาเอ่ยชมและครั้งนี้เป็นความจริง เธอดูดีขึ้นมากหลังจากที่ได้เจอกันครั้งสุดท้าย


“ขอบคุณค่ะ” ..อีกครั้งกับรอยยิ้มหวาน วินาทีนั้นฮงจุนเลือกที่จะหันความสนใจไปยังชายหนุ่มข้างเธอแทน


“ผมเดาว่านี่คงเป็น คุณชเวใช่ไหมครับ?” เสียงฮโยรีหัวเราะแหลมเบา เธอกระชับเรียวแขนที่คลองกับแขนของคนข้างกาย

“ครับ ..ผมชเวซึงฮยอน ยินดีที่ได้รู้จัก”


“ยินดีเช่นกันครับ ..คุณเป็นคนที่โชคดีมากจริง ๆ” ...เขาหมายถึงเรื่องความงามของว่าที่เจ้าสาว ฮงจุนพยายามยิ้มอย่างเป็นมิตร ทว่าชายตรงข้ามนั้นแค่เพียงกระตุกยิ้มบาง


“ขอบคุณครับ ผมองก็คิดแบบนั้น” ชเวซึงฮยอนใช้อีกมือสัมผัสหลังมือของฮโยรี ไล้ปลายนิ้วแผ่วเบา ยิ้มให้กันดังคนรู้ใจ ภาพตรงหน้าทำให้ฮงจุนต้องเลิกคิ้ว แม้จะไม่ควรแต่เขาก็อดนึกสงสัยไม่ได้ว่าคนสองคนที่ดู...ไม่เป็นมิตรแบบนี้ มาอยู่ด้วยกันได้อย่างไร


“เอ้อ ..ผมว่าเรามาคุยเรื่อง งานแต่ง ของคุณสองคนกันดีกว่าไหมครับ” รีบคุยแล้วจะได้รีบกลับเสียที ร่างสูงใหญ่นั่งลงก่อนเลื่อนเก้าอี้ให้เข้าที่ มือหนาหยิบเอาสมุดปกหนังสีดำสนิทกับปากกาอีกหนึ่งด้ามมาไว้ในมือ วางมันทับบนแฟ้มเอกสารอีกที แล้วกางเปิดหน้าหน้าว่างที่อยู่ถัดจากปกไปเกือบครึ่งเล่ม ปลายมือขีดเขียนบางอย่างที่มุมบนขวาของหน้ากระดาษ

ชเวซึงฮยอน และ ลีฮโยรี



..เพียงชั่วครู่เท่านั้นที่ฮงจุนจะสนใจเงยหน้ามองคู่รักตรงหน้า


“พวกคุณกำหนดวันแต่งงานเอาไว้หรือยัง?” เมื่อคำถามสิ้นสุด แม้จะก้มหน้าอยู่แต่ฮงจุนรู้สึกว่าฮโยรีกำลังจะตอบเขา ทว่าบางคนเลือกที่จะละเลยคำถามนั้น


“คุณมาคนเดียวงั้นหรือ ?” ...อีกครั้งที่ร่างสูงใหญ่ต้องเลิกคิ้ว นี่เขาควรจะแปลความหมายของคำถามจากคนตรงหน้าว่าอะไรดี ?


“ขอโทษครับ คุณซึงฮยอนแต่คุณหมายถึง ..?”


“เอ่อ ..เปล่าครับ ผมแค่ถาม” แม้อากับกิริยานั้นจะดูน่าฉงน แต่องจุนเองก็เพิ่งนึกอะไรขึ้นได้


“อันที่จริงแล้ว มีเด็กคนนึงที่ผมนัดเขามาด้วย เขาพึ่งรู้เรื่องเมื่อเช้านี้” ฮงจุนเหลือบมองหน้าลีฮโยรี “อีกอย่างเด็กคนนั้นไม่มีรถเสียด้วย คงเดินทางลำบาก ยิ่งตอนเช้า ๆ แบบนี้”


“ครับ ..ผมเข้าใจ อันที่จริงช่างภาพก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องมานั่งฟังเรื่องงานวันนี้ด้วยอยู่แล้วนี่ครับ รบกวนเขาเปล่า ๆ” คำตอบรับนั้นชวนให้แปลกใจ แต่ฮงจุนก็ยังคงรักษาท่าทางสบาย ๆ แม้จะไม่ละสายตาจากใบหน้าหล่อคม


“อันที่จริง นอกจากช่างภาพแล้ว ผมอยากจะให้เขาเป็นเพื่อนเจ้าสาว”


“แต่ฉันมีเพื่อนเจ้าสาวแล้วนะคะ” หญิงสาวคนเดียวบนโต๊ะอาหารแทรกขึ้นกลางปล้อง


“..แค่อยากแนะนำครับ เขาเป็นคนที่ให้คำปรึกษาที่ดีสำหรับเข้าสาว” ร่างสูงใหญ่ไหวไหล่เบา ๆ “แต่ถ้าคุณฮโยรีจะปฏิเศษ...”


“ถ้าอย่างนั้น ผมขอให้เขามาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวของผมแล้วกัน”


ประโยคที่ฟังแล้วแยกไม่ออกระหว่างคำขอและคำสั่ง แต่ความหมายของมันสร้างความแปลกใจไม่น้อยสำหรับฮงจุนเอง และรวมทั้งเด็กหนุ่มร่างโปร่งที่พึ่งจะมาถึง..


แม้จะสวมแว่นกรอบสีเข้มตัดกับผิวหน้าขาวเนียน ทว่าดวงตาหลังกรอบแว่นฉายรอยไม่ต่างกับสัตว์ตื่น นับเป็นโชคดีที่ไม่มีใครทันสังเกตเห็น เว้นเพียงชายที่สวมแว่นดำซึ่งยากจะอ่านสายตา เด็กหนุ่มในเสื้อยืดสีเข้มซึ่งคลุมทับด้วยเสื้อแขนยาวสีเขียวสดตัวบาง ยิ่งทำให้โต๊ะของพวกเขากลายเป็นจุดสนใจสำหรับลูกค้าคนอื่นไม่กี่คน ในร้านเล็ก ๆ เช่นนี้


ฮงจุนลุกขึ้นเพื่อดึงตัวจียงซึ่งดูเหมือนจะไม่ยอมเดินต่อให้มายืนข้าง ๆ ตัว ร่างสูงใหญ่ทำท่าจะแนะนำ แต่กลับเป็นอีกครั้งที่เขาต้องแปลกใจเมื่อคนเป็นรุ่นน้องพึมพำชื่อใครบางคน ...เขาได้ยินชัดเจนแม้เจ้าตัวจะดูเหมือนอยากจะพูดกับตัวเอง .. “..ชเวซึงฮยอน” .. ชื่อลูกค้า ? ร่างสูงใหญ่ในชุดขาวเหลือบมองเจ้าของชื่อซึ่งดูไม่มีท่าทีอะไรที่ผิดแปลก เว้นแต่ใบหน้าคมนั่นเงยขึ้นมองจียงแทบจะไม่วางตา ...ฮงจุนรู้สึกว่าเขาคงจะคิดไปเองก็ได้ ในยามที่ดวงตาคู่นั้นอยู่ภายใต้เลนส์มืดดำ


“จียง ..รู้จักเขาหรือ ?” เขากระซิบถาม ราวกับพึ่งตั้งสติ เด็กหนุ่มกระพริบตาก่อนจะส่ายหน้าปฏิเศษ “เปล่าครับ พี่.. บอกชื่อลูกค้าผมเมื่อเช้านี้ไง .. ก็แค่เดา” ดวงตาหลังกรอบแว่นเลี่ยงที่จะสบตา


“..งั้นก็ดี” ฮงจุนยกมีขึ้นโอบไหล่รุ่นน้อง “นี่ควอนจียง ผู้ช่วยและช่างภาพของผมครับ” เด็กหนุ่มร่างโปร่งบางค้อมหัวทั้งที่ยังหลุบตาต่ำ “และ.. จียงจะเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวในงานนี้ ถ้าคุณต้องการ คุณซึงฮยอน”


“ครับ.. ผมต้องการ คุณจียง ยินดีที่ได้รู้จัก”


“...เช่นกันครับ คุณ.. ซึงฮยอน” เสียงตอบรับนั้นไม่ได้ดังไปกว่าเสียงกระซิบ แค่นั้นก็พอแล้วสำหรับร้านโล่ง ๆ



อีกครั้งของวันที่ฮงจุนเริ่มคิดว่าเขาคงจริงจังกับงานนี้จนเพี้ยนไปแล้วจริง ๆ ดวงตาใต้เลนส์ดำนั่นกำลัง.. พราวระยับ ?




....









แม้ผืนรัตติกาลจะกว้างใหญ่ หากแต่มิอาจจะกล่อมให้แสงสีนั้นหลับใหล ภาพของจุดแสงเล็ก ๆ ทั้งบนท้องถนน และตัวตึกอาคารสูง ไม่ต่างจากจุดสีเล็ก ๆ ที่ช่วยให้ความมืดมีสีสัน เสน่ห์ของเมืองใหญ่ในยามค่ำคืน แม้จะแฝงไปด้วยความวุ่นวายและแออัด หากแต่ใครหลายคนกลับลุ่มหลง.. ลีฮโยรีเลื่อนประตูกระจกปิดลง มันสะท้อนภาพของเมืองในมุมสูงแทนที่นัยน์ตาของเธอ


“ทำไมคุณถึงให้เด็กคนนั้นเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวละคะ” หญิงสาวเอ่ยถามชายคนรักผ่านภาพสะท้อนบนโต๊ะเครื่องแป้ง ปลายแปรงหวีสัมผัสผมยาวสวย ..ซึงฮยอนในชุดแพรสีนิลบนเตียงใหญ่มองกลับมา ยิ้มให้เธอและตอบคำถาม


“คุณบอกเองไม่ใช่หรือ ว่าฮงจุนเพื่อนของคุณเชื่อฝีมือได้” ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ผ่อนลมหายใจ “ถ้าควอนจียงเป็นคนที่เขาไว้ใจ ผมก็คิดว่าคงให้คำปรึกษา ..สำหรับว่าที่เจ้าบ่าวอย่างผมได้ไม่มากก็น้อย” ...คำโกหกมักฟังดูดีเสมอ หญิงสาวยิ้มกว้างก่อนเดินมาหา


ร่างบนเตียงขยับตัวเมื่อเธอเบียดตัวลงกับไออุ่นของผ้านวมและแผ่นอกของคนรัก มือของชายหนุ่มเลื่อนโอบเธอไว้ในอ้อมแขน


“งานแต่งของเราจะต้องสมบูรณ์แบบ ..ใช่ไหมคะ?”


“ตามที่คุณอยากให้เป็น ฮโยรี”


...จุมพิตแผ่วเบาบนกลุ่มผมสีน้ำตาลที่สะท้องแสงนวลของโคมไฟ








+++









สายฝน... เทกระหน่ำ



เสียงหยดน้ำสาดกระทบบานกระจกดังจนหน้ากลัว ราวกับฟ้าเก็บสะสมเอาหยดย้ำทั้งอาทิตย์เพื่อสาดเทลงมาแกล้งใครสักคนให้หงุดหงิดเล่น ๆ


ให้ตายเถอะน่ะ.. อากาศวิปริตไปแล้วจริง ๆ



“บ้าชะมัด” เสียงสบถพึมพำคำเดิม ๆ หลุดจากเรียวปาก เขาจำไม่ได้และไม่อยากจะจำว่ามันดังแบบนี้มากี่รอบแล้ว รู้เพียงแต่มันมากพอจะทำให้ใครบางคนที่มองอยู่นานต้องยอมจำนนต่ออาการดื้อดึง แล้วเดินเข้ามาทิ้งตัวนั่งอยู่เคียงข้าง


...โซฟาตัวเล็กแทบจะไร้ที่ว่างใดอีก


“ใจเย็นน่า..” ฝ่ามืออุ่นถือวิสาสะเอื้อมแตะเอวบางก่อนจะออกแรงรั้งเพียงนิด ให้แผ่นหลังเล็กเอนซบเข้าหา ร่างในพันธนาการของอ้อมแขนเม้มริมผีปากแน่น กล้องตัวโปรดที่เจ้าตัวรักนักหนากุมแน่นอยู่ในสองมือ


..ทั้งที่ คิดว่าจะต้องออกไปถ่ายนกพวกนั้นให้ได้แท้ ๆ แล้วทำไมฝนบ้า ๆ นี่ถึงได้ ...


ใจเย็น ?


“..เย็นจนจะหนาวตายอยู่แล้ว” น้ำเสียงนั้นแม้จะฟังดูรั้นหากแต่กลับออดอ้อนอยู่ในที จะมีสักกี่คนที่ได้ยินนายพูดแบบนี้กันนะ ? ..ยิ่งเบียดเข้าซุกอกกันแบบนี้



“งั้น.. โกโก้ไหม ? จะไปชงให้” แค่กระซิบก็พอแล้วสำหรับระยะห่างขนาดนี้ “เผื่อนายจะอุ่นขึ้น?”


อุ่นขึ้น.. ?


อะไรที่จะทำให้ฉันอุ่นขึ้น ?


..ร่างโปร่งบางนิ่งไปก่อนจะเอ่ยปฏิเศษ




“แค่นาย ..แค่นายก็พอแล้ว”







to be continiue.



Ps. I love you ~

edit @ 21 Sep 2009 09:23:13 by +::KimJi::+

Comment

Comment:

Tweet

จีกับโป้ต้องเคยมีซัมติงรองกันใช่มะะ
โฮ ;___; ดราม่าแน่นอน
ติดตามค่าไรเตอร์ ^_^

#11 By First (103.7.57.18|58.9.122.102) on 2012-10-06 23:30

เพิ่งเข้ามาอ่านฟิคที่นี่ค๊า
ช้าไปหน่อยที่เข้ามาแต่ก้อดีใจที่หาเจอ
แต่งต่อเร็วๆนะคะ รออ่านต่อคะ
เรื่องน่าติดตามคะ ไฟท์ติ้งคะbig smile

#10 By pin on 2010-06-21 15:54

อ๊า ก ก ก ~!!

เรื่องนี้งงมาก ชักซับซ้อน

น่าสนุกมากค่ะ ^^

#9 By --VIP~!๓€ (58.9.70.197) on 2010-05-20 14:58

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก

คือแบบ ว่า สนุกอ่ะ

เนื้อเรื่อง แบบ มีอดีต สุดๆๆๆๆๆ


อ่านๆๆ ไป ทำไม รู้สึกว่าต้อง สงสาร

ลีฮโยริ อ่ะ เพราะเทมป์จี นิ ฮ่าๆๆๆ

ลุงหมี จร้าา ดามใจ นูน่า หน่อยหน่าาา

#8 By TemG~ on 2010-04-27 23:36

อะไรๆ ???
อยากรู้แล้วนะเนี้ยะ
ต่อจ้า า^^

#7 By frongzy on 2009-12-16 23:21

to be continiue.



Ps. I love you ~
แว้กกก มันน่าเคืองจิงๆนะเนี่ย

to be continiue.
ไม่เท่าไหร รู้แค่ว่าค้างมากอ่ะแต่

Ps. I love you ~
อันนี้แน่ใจมั่นอ่ะไรเตอร์ รักแล้วอย่าปล่อยให้ค้างนานจนหลับรอนะ


เรื่องนี้ดูแล้วจะสงสาร เทมหรือจียงดีไม่แน่ใจ
แอ๊รรร หรือว่าจะเป็นลุงเท็ดดี้

เตรียมถังไว้รองน้ำตา

#6 By Khon-NuN on 2009-09-23 14:45

อ่าๆๆๆๆ

เพิ่งเริ่มแรก

มีลับลมคมในอีกแล้ว

ติดตามต่อฮะ

#5 By momotar on 2009-09-21 17:13

ฟิคคคคคคคคคคคคค

ใหม่

ตามๆๆๆๆๆๆๆ

#4 By newvip_bblove on 2009-09-21 12:32

ตามมาจากบ้าน

เหอๆๆๆๆๆ

confused smile open-mounthed smile open-mounthed smile open-mounthed smile

#3 By LoveLoveChoiSeungHyun on 2009-09-21 08:48

แอร๊ เค้าไปเม้นไว้ที่บ้านเทมจีแล้วน้า
วิ่งมาถามอีกรอบ
ตัวเองชื่อไรน้า ไม่ค่อยได้คุยกันลืมอีกแล้วอะ
โทษทีจ้า

#2 By GD HoLiC on 2009-09-21 03:45

อ่า...เพิ่งอ่านในบ้านมา

เรื่องน่าติดตามค่ะ

รอทั้งในบ้านและที่บล็อคนะคะ

ไฟท์ติ้ง

#1 By nubeer on 2009-09-20 22:16