[Short Fiction] BABY BABY ฟิคกระชากวัย

posted on 30 Mar 2009 10:37 by tem-gfiction

Title: BABY BABY
Status: TOP×G Short Fiction
Pairing: Choi Seung hyun and Kwon ji yong ft. YB, SR
Author: Lovely_G
Rating : G เอิ๊กกกกกส์


ฟิคใสๆ กระชากวัยพระนาง..
ไรท์เตอร์เกิดอาการรักเด็กขึ้นมาฉับพลัน อนึ่ง.. ฟิคอาจจะจิ้นยากไปนิด หากแต่เชื่อว่าคงไม่เกินความสามารถของประชากรบ้านเฮา - -

ห่างหายไปนาน ลองอ่านซ้ำดูแล้วรู้สึกว่าภาษามันรวนนิดๆ ยังไงไฏ้ ให้อภัยเถอะนะคะ
เฟิร์ยังเป็นแค่เด็กฝึกหัด.. ที่ฝึกมาเกือบปี = =''
คิดว่าคงจะมีฟิคฉลองครบรอบเป็นไรท์เตอร์ครบ 1 ปี *กร๊าชชช*
ฝากด้วยนะคะ





# BABY BABY #





“ขอโทษนะฮะ”

“...”

“ลุง”

“...”

“คุณลุงฮะ”

“...”

“ลุง !!”


“โว้ย !! เรียกใครลุงวะ ไอ้เปี๊ยก !!!”




หันหลังกลับมาตะโกนกลับดังลั่น ก่อนสะบัดมือป้อมๆ ที่คอยกระตุกชายเสื้อยิกๆ อยู่เกือบนาทีออกให้พ้นตัว เล่นเอา ‘ไอ้เปี๊ยก’ ที่สูงไม่ถึงเมตรครึ่งเซถอยหลังไปติดม้านั่งใกล้ๆ เสร็จแล้วผู้กระทำก็เดินหนีห่างไปสามก้าวใหญ่ๆ ไม่วายหันกลับมามองอีกฝ่ายตาขวาง...



ดูยังไงก็เด็กประถม เสือกมาเรียกเขาลุง... เดี๋ยวก็เหนี่ยวหูหลุด !!



ชเวซึงฮยอนเด็กหนุ่ม ม.ปลาย อายุ 17 ปี มองหน้าไอ้เด็กคนเดิมที่เริ่มทำปากเบะแล้วก็ถอนหายใจพรืด หล่อธรรมชาติโคตรเบบี้เฟสเรียกพ่อขนาดนี้ เอาตาปลาที่ไหนมองแล้วมาเรียกเขาว่าลุงไม่ทราบ.. ขอโทษเถอะ ! ก็แค่ถือบุหรี่อยู่ในมือ...



“แต่ลุงฮะ... ป้ายตรงนั้นเค้าบอกว่า ห้ามสูบไอ้นั่นในสวนสาธารณะนะฮะ..”



เสียงเล็กๆ ที่ดังอยู่ไม่ไกลตัวทำให้มือที่กำลังจะยกมวลนิโคติลขึ้นแตะริมฝีปากชะงัก พอเหลือบตามองก็ต้องตกใจกับหน้าไอ้เปี๊ยกคนเดิมที่อยู่ในระยะประชิด นั่นทำให้เขาต้องถอยหนีไปอีกก้าว หน้ากลมๆ ขมวดคิ้วฉับทำท่าจะก้าวตามมาแต่ก็โดนซึงฮยอนยกมือห้าม..


“เฮ่ย ! เข้ามาใกล้เดี๋ยวก็มะเร็ง แดกตายหรอก ! จะไปเล่นที่ไหนก็ไปไป๊”


ไล่เสร็จก็โบกมือไล่อีกต่างหาก แต่เด็กมันยังยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ซึงฮยอนเลยเริ่มคิ้วกระตุกยิก..


“สูบบุหรี่มันไม่ดีนะฮะ..”

“...”

“..ลุง..”


บ๊ะ.. ไอ้เด็กนี่.. เดี๋ยวปั๊ด !!




“จียง !!”


..เกือบได้เหนี่ยวไอ้เด็กเปี๊ยกที่จองล้างจองผลาญกันตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอให้หูหลุด กลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งอย่างที่ตั้งใจ แต่ซึงฮยอนก็จำต้องหยุดความคิด แล้วหันไปหาเจ้าจองเสียงเรียกที่ดูเหมือนจะวิ่งมาทางเขา... กับไอ้เปี๊ยก..

ชื่อจียงเหรอ ?
ดูยังไงก็จิ้งเหลนนี่หว่า...



“พี่แทบิน”

คงเป็นชื่อของชายหนุ่มผิวแทนภายใต้เสื้อกล้ามตัวบางกับกางเกงยีนส์สีเข้ม (ที่ดูยังไงก็ไม่ก็ไม่เข้ากับสวนสาธารณะสักนิด) ใบหน้าคมหลังแว่นสีชาส่งยิ้มบางๆ .. ที่ดูเหมือนจะอบอุ่นเอามากๆ สำหรับเด็กตรงหน้าเขา...
ภาพที่ซึงฮยอนเห็นแล้วได้แต่อ้าปากค้าง...



ใช่ว่าจะตกใจกับพี่แทบินของไอ้เด็กนี่..
แต่ตกใจที่เรียกคนๆ นี้ว่าพี่ แล้วมาเรียกเขาว่าลุง !!
ครูประถมเขาไม่สอนวิธีเรียงลำดับญาติหรือไงครับน้อง!..อยากจะด่าแต่ก็ไม่กล้า..
ดูเอาเหอะ..คนเป็นน้องแป๊ะยิ้มซะขนาดนี้ ทำไมพี่แม่งหน้าโห๊ดโหด... คือ.. ไอ้เขาเองก็มีคนทักบ่อยนะว่าหน้าดุ แต่แบบ.. เจอคนนี้แล้วยอมแพ้ว่ะ นี่ถ้าเมื่อกี๊เผลอเหนี่ยวน้องเขาไปจริงๆ ชเวซึงฮยอนคงได้ขึ้นหน้าหนึ่งซะเอง เพราะตายคาม้านั่งนี่สินะ.. T T



“หายไปไหนมาฮึ.. ไหนบอกว่าจะมาซื้อไอติมไงแป๊ปเดียวไง?”


“ก็กำลังจะไปฮะ.. แต่เจอลุงคนนี้.. เขาสูบบุหรี่นี่ฮะ”


สรรพนามที่เปี๊ยกจียงพาดพิงมาถึงไม่ได้ทำให้ซึงฮยอนเดือดร้อนมากไปกว่าการที่ นิ้วเล็กๆ นั่นชี้มาทางเขาโดยมีสายตาของคนที่ชื่อแทบินมองตามมาเลยสักนิด.. วินาทีนั้นเด็กหนุ่มรู้สึกผิดกับของในมือขึ้นมาทันที ก็เลยเอายัดปากไอ้เปี๊ยกมันซะเลย ! = =



เอ่อ.. จริงๆ แล้วก็แค่โยนลงพื้นแล้วเหยียบซ้ำ.. ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปยิ้มหวานให้คู่พี่น้อง(นรก) ตรงหน้า แล้วนาทีต่อมาพี่แทบินของไอ้เปี๊ยกก็อุ้มน้องรักเดินจากไป.. ไอ้ตัวเล็กนั่นมีการหันมายิ้มตาหยีให้เขาด้วย..






เด็กบ้า !!






อะ..

ละสายตาจากสองคนที่เดินจากไปแล้วก็ก้มมองเท้าตัวเองที่พึ่งขยี้บุหรี่ทิ้ง ร่างสูงถอนหายใจเบา.. แค่คิดจะลองดูเฉยๆ ยังไม่ทันได้สูบด้วยซ้ำ.. กำลังจะเดินออกจากตรงนั้นแต่ก็ต้องชะงักอีกเป็นรอบที่สอง


..สีแทงตาเหลือเกิน..


เด็กหนุ่มลังเลกับตัวเองเพียงห้าวินาที ก่อนจะเดินไปเก็บอะไรบางอย่างข้างๆ กับม้านั่ง.. สมุดโน้ตลายการ์ตูนเล่มเล็กเท่าฝ่ามือ สีเขียวสะท้อนแสง.. (= =) พลิกไปมาอยู่สองสามที ปลายนิ้วก็เปิดหน้าแรกออก..


ก็นะ.. ไม่ได้ทีป้ายห้ามไว้นี่



แล้วคิดผิดซะเมื่อไหร่ที่เปิดดู ก็ไอ้เจ้าของสมุดเล่นกำกับหน้าแรกไว้ด้วยลายมือเด็กๆ ที่เขียนว่า ‘ควอนจียง’ ซะตัวเบ่อเร่อ ตามมาด้วยประวัติส่วนตัวยาวเหยียดเท่าที่เด็กประถมคนนึงจะคิดได้ในหน้าถัดมา... อย่างเช่น.. อายุ 10 ปี อยู่ป. 5 โรงเรียน... พออ่านมาถึงตรงนี้มือหนาก็ปิดสมุดลงทันที...




ความคิดบางอย่างทำให้คิ้วกระตุกขึ้นมาอีกรอบ เก็บมาแล้วก็ต้องเอาไปคืนใช่ไหมวะ.. ?
นี่..! ..เขาไม่ใช่คนดีขนาดนั้นหรอกนะ..













ชิท...


กำลังยืนรอเด็กนั่นที่หน้าโรงเรียน... รอมาครึ่งชั่วโมงแล้วด้วย !!


ทั้งๆ ที่วันนี้อุตส่าห์โดดเรียนคาบบ่ายจะเอาของมาคืนให้ อันที่จริงไปหลบนอนที่สวนสาธารณะมาสองชั่วโมง แต่ก็นั่นแหล่ะ.. แอ้บทเขาจะทำดีขึ้นมา ทำไมต้องยืนขาแข็งเกาะรั่วโรงเรียนเด็กประถมแบบนี้ด้วยวะ ?!
เด็กคนอื่นก็เริ่มทยอยออกมาแล้ว แต่เขายังไม่เห็นเงาของเด็กที่ชื่อควอนจียงเลยสักนิด นี่ถ้าเจอเมื่อไห่จะจะจับมาดีดหัวเถิกๆ นั่นสักทีสองที..



“เฮ้ยซึงฮยอน.. ไหนวะเด็กมึงอ่ะ”


“เด็กกูบ้านป๊ามึงดิ.. ยืนเงียบๆ เหอะยองเบ”


นั่นล่ะ.. วันนี้เขาไม่ได้มาคนเดียว เพื่อนสนิทที่อยู่คนละห้องอย่างทงยองเบก็ขอตามมาด้วย ทันทีที่เขาเล่าเรื่องเด็กที่มากวนประสาทเมื่อวานให้ฟัง.. จากนั้นมันก็ทึกทักเอาเองว่าผมรักเด็ก..



“แล้วตกลงน้องเขาชื่ออะไรวะ มึงไปเรียกเขาเปี๊ยกๆ..”



ซึงฮยอนหันไปมองหน้าคนถาม แล้วก็เกาหัวตัวเองแรงๆ สักที ไม่สงสัยหรอกว่าทำไมมันถึงถาม เพราะชื่อเด็กนั่นยังไม่หลุดออกจากปากเขาเลยสักครั้ง แต่พอจะอ้าปากบอกซึงฮยอนก็ต้องเก็บเสียงทั้งหมดเอาไว้ เพราะไอ้เพื่อนรักที่อยู่ดีๆ ก็มองข้ามไหล่เขาไปซะเฉยๆ.. แล้วก็เริ่มโบกไม้โบกมือ.. ที่ยิ่งไปกว่านั้น ไอ้ตี๋แม่งเสือกร้องทักใครก็ตามที่อยู่ข้างหลังเขาว่า..



“จียง !!”


เอ่อ..


“เห.. ? พี่ยองเบ.. พี่ยองเบเหรอฮะ !!”


เสียงตื่นเต้นจังเลยนะ..
แล้วไอ้เด็กควอนจียงนี่มันเป็นใครกันวะเนี่ย !!




..
..
..
..
..




ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นซึงฮยอนถึงได้รู้ว่ายองเบเคยเป็นพี่เลี้ยงให้จียงตั้งแต่สามขวบ.. แล้ว..ไงล่ะ มันจำเป็นด้วยเหรอไง ที่ต้องเล่าให้เขาฟังว่าเคยเล่นด้วยกันบ่อยๆ กินข้าวด้วยกันบ่อยๆ แถมยัง.. อาบน้ำด้วยกันบ่อยๆ น่ะ..
ชะ.. ก็ไม่ได้อยากรู้เลยสักนิด


แล้วพอไอ้เปี๊ยกหันมาเจอเขา...




“พี่ยองเบ.. รู้จักลุงคนนี้ด้วยเหรอฮะ”



นั่นเป้นแระโยคแรกที่ทักกันหรือไง !! ยองเบกระพริบตาปริบๆ กับคำถาม หันมามองหน้าเขาที จียงที แล้วก็หันมามองหน้าเขาอีกที.. คราวนี้มาพร้อมเสียงหัวเราะที่ฟังยังไงก็เยาะเย้ยชัด !



“ขำอะไรวะเตี้ย !!”



ทำอะไรไม่ได้เลยพาลมันซะเลย ยองเบส่ายหน้าทั้งที่ยังกลั้นหัวเราะกึกๆ ก่อนจะหันไปหาจียงลูบหัวเด็กมันเล่นสองสามที..


“ลุงคนนี้เป็นเพื่อนพี่ฮะ.. ชื่อซึงฮยอน”


พูดจบแล้วก็ยกตัวเด็กมันขึ้นมาอุ้ม แถมยังยิ้มยั่วเขาอีกต่างหาก ซึงฮยอนล่ะอยากจะจับไอ้สองคนนี้ผูกกันแล้วเตะโด่งไปนอกโลกซะให้รู้แล้วรู้รอด !

คิดผิดจริงๆ ที่เอายองเบมาด้วย..



“แล้ว.. พี่ยองเบมาหาผมทำไมเหรอฮะ ?”



หันไปหาอดีตพี่เลี้ยง แล้วพยายามเบิกตาตี่ๆ ให้กว้างขึ้น ไม่ได้ปล่อยให้เด็กมันรอคำตอบนาน ซึงฮยอนล้วงเอาสมุดในกระเป๋าขึ้นมาก่อนจะยัดปากยองเบที่กำลังอ้าปากพอดิบพอดี หมันไส้ไง.. มีอะไรไหมล่ะ..?



“ของนาย.. ควอนจียง”


....
..



“ขอบคุณนะฮะ”



ว่าจะหันหลังกลับทิ้งมันไว้สองคนแล้วเชียว แต่เสียงเล็กๆ ที่พูดประโยคนั้นทำให้เขาต้องลังเล.. เด็กเนี่ย.. เวลาพูดขอบคุณแล้วมันน่ารักแบบนี้ทุกคนหรือเปล่าวะ..



“อืม... อยากกินไอติมไหม?”



ให้ตาย.. สาบานเลยว่าเขาไม่เคยพูดประโยคนี้กับเด็กสิบขวบ..
ทันทีที่พูดจบทงยองเบที่ยังคงคาบสมุดอยู่ในปากก็เริ่มทำคิ้วขมวดเหมือนไม่เชื่อหู ขณะที่เด็กในอ้อมแขนกำลังตาลุกวาว.. นี่ถ้าทำได้คงจะสลัดพี่ชายกล้ามโตแล้วดีดตัวเข้ามาหาเขาแล้วล่ะมั้ง...


หึ.. ทำไมกรูสะใจพิลึก ?



คงไม่ต้องบอกใช่ไหมว่าไอ้เปี๊ยกตอบว่ายังไง ?
แต่..



“แล้ว.. พี่แทบินไม่ว่าเหรอจียง?”


ยองเบพูดขึ้นหลังจากที่ดึงสมุดออกจากปากให้แล้ว.. ชื่อใหม่ในประโยคของเพื่อนทำให้ซึงฮยอนที่กำลังจะยิ้มให้จียงต้องเม้มปากสนิท.. ซาวด์เอฟเฟกต์เหมือนแผ่นเสียงถูกสแครช.. แค่นึกหน้าเจ้าของชื่อเขาก็รูสึ้กเย็นสันหลังวาบขึ้นมาซะเฉยๆ = =

“ไม่หรอกฮะ.. วันนี้พี่แทบินไม่อยู่ มีแต่พี่ซึงรีเฝ้าบ้าน..” พูดจบแล้วก็แกยิ้มให้พี่ชายใจดี.. แต่ยองเบยังไม่ยิ้มตอบ สีหน้าดูลังเลกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด... อะไร.. กูแค่จะพาน้องมึงไปกินไอติม ดูมันทำหน้าคิดหนักซะอย่างกับเขาจะจับเด็กไปขาย..


“งั้นเดี๋ยวพี่ไปบอกพี่ซึงรีให้ดีกว่าเนอะ.. เดี๋ยวพี่เขาเป็นห่วง”... หา?


“จียงไปกับพี่ซึงฮยอนสองคน..นะครับ”


..เวรล่ะกู..

สิ้นเสียงยองเบปุ๊บจียงก็พยักหน้ารับหงึกๆ นี่ครูไม่สอนว่าอย่าไว้ใจคนแปลกหน้าบ้างเลยเร๊อะ !
ตกลงกันเองเสร็จสรรพ ไอ้เพื่อนตี๋ก็ปล่อยน้องลงให้วิ่งมาจับมือเขาแทน เออเว้ย.. ไม่คิดจะถามกันสักคำเลยเหรอ.. เห็นเขาเป็นอะไรวะเนี่ย..


“ฝากด้วยนะเว้ย..”


ไม่พูดเปล่า มันเดินมาตบไหล่เขาปุๆ.. ซึงฮยอนล่ะอยากจะค้านใจจะขาด แต่ปากมันไม่ยอมอ้าปฏิเศษ.. ไม่รู้ทำไม.. แล้วไอ้ของที่ฝากเนี่ย.. กรูโมเมยึดได้ไหมวะ..?


..
..












ชเวซึงฮยอนไม่ใช่ผู้ชายรักเด็ก
จริง ๆ นะ..



“กินอีกไหม”



...อย่างน้อยเขาก็เคยคิดแบบนั้นล่ะวะ.. โดยเฉพาะกับไอ้เด็กที่ความประทับใจในการพบกันครั้งแรกติดลบอย่างควอนจียง ก็แล้วพอเด็กมันยิ้มแล้วตอบว่า “อิ่มแล้วฮะ” .. ทำไมเขาต้องยิ้มใจดี แถมยังหยิบทิชชู่เช็ดปากให้อีก !!
โอย.. นี่กรูเมาไอติม..?



หรือจะเมายิ้มเด็กมัน..??



“ปากพี่ซึงฮยอนก็เลอะฮะ...”



...ที่เขาว่าคนเทาทักจะความรู้สึกช้า



สงสัยจะจริง...



เพราะหลังจากจียงพูดจบ เขาก็รู้สึกตัวอีกที.. ตอนที่น้องยกนิ้วขึ้นมาเช็ดคราบไอติมที่ปากให้ ก็รู้ว่าเตี้ย.. แต่มันจำเป้นจะต้องขยับเข้ามาชิดขนาดนี้ด้วยเรอะ.. ตกใจร้องเฮ่ยแทบจะผลักหัวทุยๆ ไปแปะติดกระจกร้าน แต่ก็ต้องเหวออีกรอบ เพราะไอ้ตัวเล็กดันเลียคราบไอติม (จากปากเขา) บนนิ้วตัวเองหน้าตาเฉย..
ยังจะมายิ้มอีก.. คนยิ่งสติแตก เดี๋ยวพ่อก็...





...พรากผู้เยาว์ซะ ให้รู้แล้วรู้รอด...







“พี่ซึงฮยอนจะไปส่งผมที่บ้านใช่ไหม ?”...ถามซะอย่างกับว่าเขาตอบอย่างอื่นได้..



“อือ.. บ้านอยู่ไหนล่ะ”


พอเขาตอบตกลงเท่านั้นควอนจียงก็ยิ้มซะหน้าบาน.. จมูกก็บาน.. เหมือนหมาที่บ้านเลยว่ะ.. น่ารักดี
นี่ถ้าปล่อยกลับคนเดียว แล้วไม่ถึงบ้านขึ้นมา คงโดนทั้งยองเบ ทั้งพี่ชายจียงกระทืบม้ามแตกแหงๆ...


อ้อ..


“แล้วซึงรีนี่ใครเหรอ?”


“พี่เลี้ยงน่ะฮะ..”


“อ่อ...”


“เป็นแฟนพี่ยองเบด้วยนะฮะ..”


“ห๊ะ !?” ...แหม.. มิน่า พอได้ยินชื่อปุ๊บก็ปรี่ไปหาเชียวนะมึง..
แล้วก็ทิ้งเขาไว้กับ... เด็ก





“จียง..”


“ฮะ..?”


“ทำไมวันนั้นถึงเรียก.. เรียกพี่ว่าลุง ?”


“พี่แทบินบอกว่า.. มีแต่คนแก่ที่สูบบุหรี่”


“...” ..ก็บอกแล้วไงว่าเขายังไม่ทันได้สูบ..


“พี่ซึงฮยอน..”


“หือ..?”


“ขอขี่หลังได้ไหมฮะ”


ขอย้ำอะไรหน่อยได้ไหม..
ชเวซึงฮยอน.. ไม่ใช่ผู้ชายรักเด็ก..
จริงๆ..


เด็ดๆ..



“หนักไหมฮะ” เสียงเล็กๆ.. ของเด็กชายบนหลังทำให้ซึงฮยอนเหลือบตามองนิดๆ.. เด็กหนุ่มหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ ก่อนจะตอบคำถามด้วยประโยคที่ทำเอา เด็กชายตัวเล็กแอบพองลมจนแก้มป่อง..


“หนัก..มาก เหนื่อยด้วย..”


“ก็พี่ซึงฮยอนอ้วนนี่นา..”


เด็กมันด่าครับ เด็กมันด่า... = =
ก็น่าแปลกที่ซึงฮยอนไม่รู้สึกโมโหเท่าตอนที่โดนกวนประสาทเท่าเมื่อวาน..




“ขอมารับทุกวันได้ไหมเนี่ย..”

 

.

.

 

 

 

.
..




“เฮ้ยยองเบ!! เร็วๆ ดิวะ โรงเรียนน้องจียงจะเลิกแล้วนะเว้ย!!”



พูดมาได้น้องจียง..ยองเบล่ะอยากจะเอาแปลงลบกระดานในมือเขวี้ยงหัวให้หน้าหงาย.... เจอเด็กมันไซโคยิ้มให้เข้าหน่อย ชเวซึงฮยอนถึงกับออกอาการเบบี้ลิซึ่มขึ้นมาซะอย่างนั้น เลิกเรียนปุ๊บก็ไปรอหน้าโรงเรียนปั๊บ พาไปส่งถึงบ้านแถมยังฝากเนื้อฝาตัวกับพี่แทบินเรียบร้อยโรงเรียนชเว.. ได้ยินซึงรีบ่นบ่อยๆ ด้วยซ้ำว่าโดนซึงฮยอนมันแย่งงานทำ


ได้ข่าวว่าสองอาทิตย์ก่อนมึงยังด่า “ไอ้เปี๊ยก” กรอกหูกรูอยู่เลย ไม่ใช่หรือไง ?!



เหลือบตามองไอ้คนที่มายืนเร่งเขาเหย็งๆ แล้วก็โมโหขึ้นมาตงิดๆ พอถามมันว่า “ห้องมึงไม่มีเวรให้ทำหรือไง” แม่งก็ยิมหล่อเลว แล้วตอบคำถามชนิดที่ฟังแล้วถึงกับเอือมระอา...



“มี! แต่กูขอให้แดซองช่วยทำเสร็จแล้วว่ะ ^^”


“ตอแหลนะมึง.. = = บังคับเขาสิไม่ว่า..” ด่าแล้วยังจะแอ๊บแบ๊ว.. ติดเด็กที่ไหนมาวะ..


“แล้วเมื่อไหร่มึงจะเสร็จวะครับเนี่ย..”


“สองชั่วโมง..”


“ขอแบบไม่กวนตีน”


“มึงก็มาช่วยกูดิ ยืนดูแล้วมันจะเสร็จไหม” พวกผู้หญิงที่กวาดห้อง ก็ไม่เป็นอันทำอะไรเพราะมึงเนี่ย

ซึงฮยอนเริ่มมีสีหน้าลังเลขึ้นมาทันที แล้วก็เงียบไปสามวิถ้วน.. เงียหน้าขึ้นมามองยองเบที แล้วก็หันไปมองนาฬิกาที่ฝาห้องเรียน..



“งั้น...”

“กูไปล่ะนะ..”



แล้วซึงฮยอนก็วิ่งหายไปกับสายลม ไวกว่าแปลงลบกระดานในมือยองเบไป.. นิดเดียว



แหม.. ใช่ว่าเขาจะรักเด็กมากว่าเพื่อน แต่ถ้าไปหาจียงช้า.. ก็กลัวว่าจะไม่ได้เป้นน้องเขย.. เอ๊ย!! กลัวพี่แทบินเขาจะว่าเอา อุตส่าห์ไปผูกมิตรภาพอันดีมาตั้งนาน.. เท่านั้นเอง~


โรงเรียนของเขากับจียงอยู่ห่างกันไม่มากเท่าไหร่ สิบนาทีต่อมาเขาก็มาถึง อันที่จริง.. อีกสิบกว่าเมตรนั่นแหล่ะเขาถึงจะอยู่หน้าโรงเรียนจียงจริงๆ ก็อยากจะเดินต่อ.. แต่ภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาต้องหยุดนิ่ง อยู่ๆ ก็รู้สึกตึงๆ ที่หน้าผาก..


เด็กสิบขวบตัวเล็กๆ กับพี่ชายตัวสูงที่หน้าตาดีไม่ใช่น้อย.. คงจะเดินผ่านไปแล้ว ถ้าเด็กคนนั้นไม่ได้ชื่อควอนจียง ก็แล้วทำไมจียงถึงได้อยู่กับพี่ชาย.. ที่ไม่ใช่พี่แทบิน ?


“คิดถึงพี่ดองอุกจังเลยฮะ !”


“พี่ก็คิดถึงจียงนะครับ.. วันนี้ไปกินไอติมกันนะ เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้าน..”


“ไปสิฮะ.. ไป..~”



คุยกันเสร็จพี่ชายคนนั้นก็อุ้มเด็กชายขึ้นมาหอมแก้ม.. ก่อนจะจับไปวางที่เบาะข้างคนขับบนรถคันหรู
หารู้ไม่ว่ามีสายตาอัมหิตของใครมองอยู่.. แค่มีคนเลี้ยงไอติมก็ไปด้วยทุกคนเลยหรือไง ก็ไหนบอกว่าจะให้เขามารับทุกวัน.. เฮอะ !!




เด็ก !!







..
.
.
.






สวัสดีฮะ .. ผมชื่อควอนจียง
ผมพึ่งจะสิบขวบ.. เพราะแบบนี้พี่แทบิน พี่ชายของผมเลยชอบพูดว่าผมยังเด็ก.. เด็ก.. แล้วก็เด็ก..
และเด็กก็ยังไม่ควรมีแฟน.. แต่ว่าอย่าบอกใครนะฮะ.. ผมกำลังมีความรักล่ะ!


รักใครน่ะเหรอฮะ ?.. ความลับ !!



วันนี้พี่ดองอุกแวะมาหาผมด้วยนะ ดีใจจีง.. สงสัยจะหายงอนพี่แทบินแล้วมั้งฮะ เมื่อวันก่อนผมได้ยินพี่แทบินบ่นหาพี่ดองอุกบ่อยๆ แล้วก็พูดว่าพี่เขาน่ะทำตัวเหมือนเด็ก.. จริงๆ แล้วผมว่าพี่ดองอุกไม่เหมือนผมสักนิด พี่แทบินนี่ก็แปลก.. พี่ดองอุกเขาออกจะตัวโต แถมวันนี้ยังเลี้ยงไอติมผมตั้งสองถ้วย..

ใจดีใช่ไหมล่า.. เพราะงั้น.. ผมถึงได้ชอบเล่นพ่อแม่ลูกบ่อยๆ พี่แทบินเป็นพ่อ พี่ดองอุกเป็นแม่ พี่ซึงรีเป็นพี่ผม ส่วนพี่ยองเบชอบให้ผมเรียกว่าพี่เขยล่ะ.. ฮ่า.. สนุกดีนะฮะ






ถึงบ้านผมแล้ว...
รู้ไหมฮะ พอเปิดประตูบ้านมา พี่แทบินทักใครเป็นคนแรก..




“ดองอุก.. !”


โห่ย... ผมล่ะน้อยใจ !!
นี่ขนาดวิ่งเข้าบ้านมาแล้วพี่เขายังไม่หันมามองเลยนะเนี่ย.. พี่ซึงรีซะอีกที่ยิ้มกว้างแล้วอ้าแขนรอให้ผมเข้าไปกอด..
โฮ.. พี่ซึงรีน่ารัก !! นี่ถ้าผมเจอก่อนนะ ผมจะตัดหน้าพี่ยองเบให้ดู.. แต่ตอนนี้คงไม่ได้แล้วล่ะฮะ ก็ผมมีความรักแล้วนี่นา.. จริงๆ ก็ไม่ได้อยากนอกใจพี่ซึงรีเลยนะ..



“โรงเรียนสนุกไหมครับ..?”


“สนุกฮะ.. วันนี้พี่ดองอุกพาผมไปกินไอติมมา” เด็กชายพูดแล้วก็ชี้ให้พี่เลี้ยงมองที่หน้าประตูบ้าน..


“อ้อ.. เหรอครับ แล้ว..”


“ฮะ ?”


“นี่..จียงบอกพี่ซึงฮยอนเขาหรือยังอ่ะครับ?”







เห๊..!?!!!!




..
..
..
..








ช้ำใจ..ช้ำใจนะเนี่ย.. ชเวดองอุก (ติดสินบนพนักงานร้านไอติมให้ช่วยถามชื่อ)
ชเวดองอุกนี่มันเป็นใครกัน?? สนิทกับจียงขนาดนั้น.. ไหนจะพี่แทบินดูเกรงใจซะขนาดนั้น.. กล้าสะบัดแขนพี่แทบินทิ้ง !


ชเวซึงฮยอนคนนี้รู้ได้อย่างไรน่ะเหรอ.. ก็แอบตามมานี่ไง ! ทั้งชีวิตไม่เคยต้องมายืนทิ้งหัวตัวเองในซอกตึก.. ชิท.. จียงนะจียง.. ตกลงว่าลืมเขาไปแล้วจริงๆ เหรอ? ถึงพี่ชายคนนั้นจะหล่อกว่า ดูดีกว่า รวยกว่า.. แต่พี่ชายคนนี้ก็เด็กกว่านะน้อง.. ช่องว่างระหว่างอายุแคบกว่าน่าจะดีที่สุด..



เพราะงั้น..



“เลิกงอนพี่เถอะนะ.. ดองอุก..”



หา.....??


เพราะมัวแต่จิกหัวตัวเองระบายอารมณ์แค้น แต่พอประโยคข้างบนลอยเข้าหู เท่านั้นซึงฮยอนก็ชะงัก อ้าปากค้างกับตัวเองทันทีที่เงยหน้าขึ้นมองเหตุการณ์ ผู้ชายสองคน.. ยืนกุมมือกัน
จริงๆ ไม่รู้หรอกว่าควรดีใจหรือเปล่า แต่ยังไงตอนนี้เขาก็ยักเยียดตำแหน่งพี่สะใภ้จียงให้ชเวดองอุกไปแล้ว..
แบบ.. สกรีมได้ไหมวะ ?
กรูสกรีมได้ไหมเนี่ย !! เอาไห้ซอกตึกถล่ม !!!



แต่ก่อนจะได้ตายคาตึกกันไปจริงๆ ซึงฮยอนก็ต้องระงับตัวเองอีกครั้ง เพราะเด็กผู้ชายตัวเล็กที่อยู่ดีๆ ก็วิ่งออกมานอกบ้าน โดยมีพี่เลี้ยงวิ่งหน้าตื่นตามออกมาติดๆ
เด็กน้อยจัดการดึงมือพี่ชายตัวเอง พร้อมกับมือพี่ดองอุกแล้วทำท่าเหมือนจะลากสองคนให้เดินตาม คนเป็นพี่เลี้ยงเห็นท่าไม่ดีเลยต้องรีบยกตัวเด็กในความดูแลขึ้นมาแนบอก..



เวลาเด็กมัยจะดือนี่ก็น่ากลัวเหมือนกันเนอะ.. แต่บทสนทนาที่เกิดขึ้นกลับทำให้เขายิ้มไม่หุบยังไงไม่รู้..




“พี่แทบิน ! ไปโรงเรียนนะฮะ.. พาผมไปโรงเรียนหน่อย อื้อ... พี่ซึงรีปล่อยผมน๊า...!!”


“นี่มันเย็นแล้วนะ จียง.. จะไปโรงเรียนทำไม..”


“น้องจียงจะไปหาพี่ซึงฮยอนน่ะครับ.. ไม่ได้บอกว่ากลับมาก่อน”


“ใครเหรอซึงฮยอน.. พี่แทบิน??”





ก็แฟนผมน่ะซี่ !! พี่เขารออยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ พี่ดองอุกไปน่ามารับผมเลย ฮือ.. พี่แทบินพาผมไปหาพี่ซึงฮยอนหน่อยสิฮะ.. “


ตึง..
เหมือนได้ยินซาวด์เอฟเฟกต์ดังออกมาจากหน้าพี่แทบิน ขณะที่ซึงรีและพี่ดองอุกพากันอึ้งกับคำตอบของเด็กประถม.. แต่ใครจะสนล่ะ.. เป็นแฟนกัน... จียงพูดเองนะเนี่ย พี่แทบินจะว่ายังไงไว้ค่อยเคลียร์ที่หลังแล้วกัน..



ยอมรับแล้วว่ารักเด็ก..
เด็กที่ชื่อควอนจียงคนเดียวด้วย..
โอ๊ย.. อยากวิ่งเข้าไปกอด.. พรากผู้เยาว์นี่มันผิดกฎหมายตราไหนบ้างวะ แม่ง...



รอหน่อยนะจียง..





อีกสิบปีพี่จะเอาแม่มาขอ !!







END..



ใครไปง้อใครต่อ เคลียร์กันยังไง ชเวซึงฮยอนจะโดนแทบินเด็ดกระโหลกไหม?
เปิดโอกาศให้คุฯจิ้นกันตามศรัทธา..
ขยันจบแบบนี้เหลือเกิน - -''
ก็คนมันมีแบบอย่างดี.. *หัวเราะสะใจ*

ปล. ยังไม่ได้เช้คคำผิด กราบงามๆ ขออภัย..
ปล.2 ยังไงก็.. NO เม้นต์เกรียน สามบรรทัดจบ นะคะ
เสียความรู้สึกกันเปล่าๆ.. ขอบคุณทุกคอมเม้นต์ และพี่ทุกๆ ที่ติดตามผลงานค่ะ ^^
รักนะจุ๊บๆ ~

edit @ 30 Mar 2009 12:02:40 by +::KimJi::+

edit @ 30 Mar 2009 18:31:40 by +::KimJi::+

Comment

Comment:

Tweet

กรี๊สกร๊าสสสสสส
ขอสกรีมดังๆสักรอบบบบบบบบบ น่ารักเว่อวีว่า!!!!
ฮืออออ ซึงฮยอนรักเด็ก หนูก็รักเด็กนะค่าาา T^T มาอยู่บ้านพี่ไหมน้องจีย๊ง!!
สนุกมากกกกก อ่านแล้วฟินต้องลงไปนอนดิ้นที่พื้น อยากไปกรี๊ดแข่งกับโป้ที่ซอกตึกจัง -..- คิๆ

#29 By First (103.7.57.18|58.9.122.102) on 2012-10-06 23:45

เอิ้มมม

ฟิคพี่อ่ะนะฮับบ

อ่านแล้วทำเอาน้องกลั้นเสียงไว้บ่อยู่ = =

อิพ่ออิแม๋ มองตามเป็นแถ้ว ว่าลูกกุเปนอะไร

ทำไมอิจีมันน่ารักได้ขนาดนะว๊ะเฮ้ยยย !!!!
โอยยย >[]<

ลิงจะพรากเห็ด แอร๊ยย ไปโน่นและ *-*
อยากอ่านภาคตอนโตจัง กร๊าก ก ก

ถ้าถามว่า เด็กอะไรแก่แดดแก่ลมอย่างนี้
คำตอบก็คือ เด็กเห็ด คนนี้คนเดียวเท่านั้น!

#28 By SmileLuzMocca [KwonHibari] on 2010-04-18 17:09

เด็กไป 55+ โดนย้ำเเล้วจะช้ำนะ 55+double wink

#27 By เมียซึงฮยอน (118.172.161.170) on 2010-03-15 11:02

น่ารักที่สุดเลยอ่ะะะะะ

#26 By G-dragonize (119.160.212.187) on 2010-01-31 20:34

555555555+

อ่านแล้วยื้มไม่หุบ

อิอิ

#25 By un-fiore on 2009-08-24 10:01

โอ้ยยย ไม่ไหวแล้ว ฟิคนี้อุ๊อิ๊ๆๆมาก

หมั่นไส้เทมที่สุดในโลก แหม ตอนแรกทำมาเป็นไม่ชอบเด็ก สุดท้ายก็แพ้ทาง 555555555555 ชอบลุคเทมแบบนี้จริงๆเลย TWT มันดูบ้าๆแบบแบดบอยหน่อยๆ
จียงก็ไม่ไหวละ ใสซื่อที่สุดในโลกกกก *ดึงมากอด* สามารถทำให้เทมเข้าสู่องค์กรรักเด็กได้ น้องจีไม่ทำมะดา อะฮ้า(?)

ชอบตอนจียงบอกมีแฟนเป็นเทม โอ้ยยย ไอ้เด็กแก่แดด แก่แดมาก แค่เค้าเลี้ยงไอติมก็เป็นละ 5555555 แต่ไม่เป็นไร เชียร์ให้มันเป็นแบบนั้นอยู่เหมือนกัน ก๊ากกก



อีกสิบปีน้องจีรอขันมากที่เทมด้วยนะจ๊ะ cry



ฟิคน่ารักมากกกก ขอแอดบล็อกไว้ก่อนค่ะ หิหิ

#24 By ZeeTrue on 2009-07-07 18:57

แอร๊ก ก ก

ไหงตอนแรกแกบอกว่าเกลียดเด้กยังไงล่ะวะพี่เท็ม
ไหงไปๆมาๆถึงยอมเด็กทุกอย่างเรยนิ -*-

แอบปวดใจล่ะซี้ เห็นเด็น้อยของตัวเองไปกับชายอื่น ๕๕
แต่ที่ไหนได้ กลับได้ฟังของดีเสียได้

ชิชะ
แอบอายกให้รอนานกว่านี้หน่อย
แอบอยากเห็นท่านพี่กระวนกระวายใจ ๕๕๕




แต่ทำไมมันตัดจบง่ายแบบนี้อ่าคะไรเตอร์ T^T~

อยากอ่านพาร์ทสเปจังเยย

#23 By Kyohe (210.86.135.51) on 2009-06-06 10:57

เรื่องนี้น่ารั้กมั่ก ๆ X D ''
ขอแอดนะค้า big smile

#21 By TIITY♥ on 2009-05-02 18:02

5555+
ชอบอ่ะพี่ จียงตอน 10 ขวบ
แล้วมันก็แรดได้อีก

เชื่อแล้วว่าซึงฮยอนไม่ได้รักเด็ก อิอิ
เป็นรักแบบใสๆน่ารักดีค่ะ
จิ้นตามๆๆๆ
ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่เขียนฟิคดีๆเรื่องนี้มาให้อ่าน
.
.
.
แด๊ มีบทน้อยไปหน่อย แต่ไม่เป็นไร
เพราะมีแบริแล้ว
big smile big smile big smile

#20 By JinGjoGie is MinE on 2009-04-25 11:22

พี่คะค้างมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกคะ.....- [ ] -.....
คือ ตอนแรกกะไม่สนใจอ่านเพราะปกติไม่รักเด็กเหมือนกันคะ
..ไม่ใช่ละ- -...พอดีเคยมีค.รู้สึกที่ไม่ดีกับฟิคเด็กนะคะ...
แต่พอลองอ่านสักพัก...เด็กที่ชื่อควอนจียงคนนี้...
ข้อยกเว้นคะ><!!! รักเด็กคนนี้สุดๆๆๆๆๆ
ถ้ายังไม่มีแฟนจะเอาแล้วนะเนี่ย น่ารักเกิ๊นนนน~><
แต่ดันมีแฟนแล้วไง
แถมทั้งหล่อทั้งเท่และรักจียงขนาดนี้...ยอมแพ้คะTwT

ค.รู้สึกตอนอ่านนี่ยิ้มไม่หุบค่ะ น่ารักมากกกก~>w<
แต่ค.รู้สึกตอนจบคือ .....- [ ] -.....ค้าง...จริงๆคะTT______TT"

ยังไงก็ชอบมากๆๆๆๆคะ
ขอบคุณคะ

#19 By 13u17e (125.27.220.129) on 2009-04-24 23:51

อยากบอกไรเตอร์ว่า
ชอบๆๆ อ่านแร้วอยากลับไป
เป็นเด็กอีกรอบ(ได้ข่าวว่ามึงพึ่ง15)

เทมจีน่ารักที่สูดในโลกเล๊ยย

รอฟิคเรื่องใหม่ของไรเตอร์นะคะ^^

#18 By TEM-G (119.31.36.172) on 2009-04-24 01:27

แว๊กกกกกกกกกกก >__< น่ารักอ่ะะะะ
ไม่ไหวล้ะๆ อ่านไปอ่านมาก้ชักอยากจะพรากผู้เยาว์เหมือนกัน !!!!!!! ( ต้องไปตบตีต่อยก่ะเทมป์ก่อน - -)

น้องจียงคับ น่ารักไปรึป่าวคับนั่นน ?? เล่นเอาคนไม่รักเดกอย่างเชวซึงฮยอน อยากจิพรากผู้เยาว์ 555555555++
แต่น้องจียงนี่ก้ใช่เล่นนะคับ แอบมีแฟน (หล่อ) ตั้งแต่อยู่ป. 5 แบบนี้พี่สาวคนนี้ไม่ยอมแน่ๆ ข้ามศพช้านไปก่อนเถอะจียงงจิมาเปนแฟนกะเทมป์ที่รักของพี่สาว !! ( แกนั่นแหละที่ต้องข้ามศพเอฟซีสามล้านแปดไปหั้ยได้ก่อน -*- )

ไม่ทนอ่ะ !! ไม่ทนนนนนนน ฟิคน่ารักเกินไปอ่ะะะะะะะะะ
คิดๆได้งัยสุดยอดดดดดดดดดดดดด
.
.
.
พรากผู้เยาว์นี่มันผิดมาตราไหนมั่งก้ช่างมันเหอะเทมป์
ไม่ต้องรออีก 10 ปีแล้วค่อยให้แม่มาขอหรอก !!
ตอนนี้เล่ยยยยยยยยยยยยยยยยย
แกรีบพรากผู้เยาว์จียงไปตอนนี้เลยยยยย
เชียร์ โคดดดดดดดดดด >///< ( เออะไอ่นี่เมื่อกี้แกยังค้านเค้าอยู่เลย - - )

เอาเปนว่าฟิคมันสนุกสุดๆ น่ารักมากๆๆๆๆๆเลยอ่ะ
ช๊อบบบบบบบบชอบบบบบบบบบบบบ *ยิ้มปลื้ม*

แต่งอีกนะๆๆๆๆๆๆๆๆ ขอร้องงงง */\*


Thx. YA!!

#17 By SQUEAK® on 2009-04-13 20:09

ฮ่าๆๆๆจิ้นได้อีก อิอิ
มีแฟนเด็ก ต้องมั่นตรวจเช็คร่างกาย~~~~อิอิ
คุ้นๆเนอะเนื้อเพลงนี้อ่า
สงสัย จะใช้ได้ผลกับ ชเวซึงฮยอน คนเดียวหล่ะมั๊ง
สนุกดีคร่า ไรท์เตอร์เก่งที่ซู้ดดดดดดดดดดดด
อิอิ

#16 By newvip_bblove on 2009-04-10 01:20

กร๊าซซซซซซซซซ

กรั่กๆๆๆๆ จี้เอ้ย แม้แต่ 10 ขวบก็แรดนะหนู-*-

ปู่ชเวปกติก็พรากผู้เยาว์อยู่แล้ว

อย่างนี้หนักเลยปู่ 5555+

#15 By ^^ (125.26.30.253) on 2009-04-08 23:26

น่ารักมากมายเลยค่ะ พลอตนี้คิดได้ไงอ่ะ

เทมโปมาดลใจหรือว่าจียงมาเข้าฝัน

ลุงเทมก็น่ารัก เบบี้จียงก็น่าฟัด เป็นแฟนกันไปซะงั้น

สนุกมากมายเลยค่ะ ขอบคุณสำหรับฟิคดี ๆ เรื่องนี้นะคะ

#14 By Telephon on 2009-04-08 01:15

น่ารักจังเลยนะ ลดอายุบีบีซะ

ตามอายุไม่ทันเลยค่ะ

เป็นกำลังใจให้ค่ะ

ขอบคุณนะคะ

#13 By natane (124.122.228.160) on 2009-04-07 21:35

แก่แดดนะเราจียง

#12 By wini84 (117.47.50.5) on 2009-04-03 18:56

นะ..นะ...น่าร๊ากกกกกกกกก

โอ๊ยขอสครีมดังๆเถอะวะ

จีย๊งงงงงงงงงแม่งน่ารักเกินไปแระ TT[]TT!!
กรุจะเบบี้ลิซึ่มตามแล้วโว้ยยเฮียเทมป์


ขอพรากผู้เยาว์ด้วยคนเถ๊อะ


สนุกมากๆค่ะไรเตอร์ ชอบอ๊ะ น่ารักโฮกๆ

#11 By :: Chii :: on 2009-04-02 22:04

อ๊ายยยยยยยยยยย
กรุไม่ไหวแล้ว
ขอสกรีมกับเทมด้วยคนได้ป่ะล่ะ

ถึงอายุจะต่างกัน แต่กรุก็จิ้นได้ไม่ยากเว้ย
น่ารักกันจริงๆว้อย
โฮกกกกกกกกก
ให้ตายเหอะ

พรากผู้เยาว์ผิดไหม?
ไม่เว้ยๆ ถ้าเด็กมันสมยอม =*=
แล้วที่สำคัญกุเชียร์โลด

ไม่อยากให้จบเลยอ่ะ
ฟิกมันน่ารักเกินไป๊
น่าจะทำเป็นเรื่องยาววววววววว
ถึงแม้ว่ามันจะลงตัวในตอนจบก็เหอะ
แต่เรื่องยาววววววววจะดีกว่านะ^^

PS.ฟิกเบริอ่ะ มาต่อซักทีเหอะนะ
นานแล้วนา อยากอ่านใจจะขาดแล้ว




#10 By PumkinZ (124.120.173.41) on 2009-04-02 19:34

นึกถึงควอนจียงตอน 12 น่ารักใช่หยอกนะ ยิ้มแบบนั่นตั้งแต่เด็กเลย ไม่หลงได้อย่างไรเจ้าคะ 55 (ทีโอพีโดนสะกด)

ชอบตอนคุยกะยองเบแล้ว "ขอแบบไม่กวนตีน.." 5555 ขำมากๆๆๆ


อีกสิบปีพี่จะเอาแม่มาขอ !!

จะคอยดูนะเทมป์นะ -*-

#9 By bogusbo on 2009-04-02 10:51

น่ารักมากกกกกกกกกกกกกก

แต่เจ็ดปีไม่เปนอุปสรรคหรอกเนอะ

แปปเดียวก็โตทันใช้แล้ว

รอหน่อยนะเทม 5555

น่าจะมีอีกซักตอนสองตอนเนอะ สนุกมากเลยจ้าbig smile

#8 By KidS (113.53.190.179) on 2009-04-01 19:07

5555555555555555555confused smile confused smile
โอยยย ขำไม่ไหวแล้ววว555

คิดสภาพจียงตอนเด็ก แต่งตัวเป็นแรปเปอร์
วิ่งหนีออกจากบ้าน 5555

แต่นี่ยิ่งกว่า

รอหน่อยนะจียง..





อีกสิบปีพี่จะเอาแม่มาขอ !!

ฮาสุดๆๆ ไรเตอร์!!!!!!!!!

#7 By olololo (61.90.77.67) on 2009-04-01 11:38

น่าร้ากกกกกกกก!!!! >_<

#6 By kalo (222.123.62.235) on 2009-03-31 19:40

จบให้คิดกันต่อไป
ไม่เป็นไรคะ เราจะคิดเข้าข้างตัวเองว่า
สิบปีผ่านไปซึงฮยอนกำลังอยู่ในพิธีแต่งงานกับจีจี้ละกัน...
ท่ามกลางสวนดอกไม้ซะด้วย...

#5 By G..Dragonnnnnn (222.123.206.80) on 2009-03-30 23:09

อ๊ากก

กระชากวัยมากก

ยอมรับแล้วว่ารักเด็ก..
เด็กที่ชื่อควอนจียงคนเดียวด้วย..
โอ๊ย.. อยากวิ่งเข้าไปกอด.. พรากผู้เยาว์นี่มันผิดกฎหมายตราไหนบ้างวะ แม่ง...



รอหน่อยนะจียง..





อีกสิบปีพี่จะเอาแม่มาขอ !!


ชอบอ๊ะ

5 55+

#4 By Ri-Rin on 2009-03-30 17:11

ก๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อยากจิหัวเราะให้ฟันหลุด

ไรท์เตอร์ สุดยอดเลย
พลอตนี้เด็ดมากๆๆๆๆๆ เยี่ยมมากเลยค่ะ
แหวกแนวมากๆอ่ะ

ขำตั้งแต่มันเรียกอิเทมว่าลุง แต่เรียกแทบินว่าพี่
ก๊ากๆๆๆๆๆๆ เข้าใจเรียกนะเนี่ยย ฮ่าๆๆๆ
ความจริง เทมมันแอบปิ้งเด็กตั้งแต่แรกเก็นใช่มะ
น้องจีตอนเด็กๆมันหน้ากลมๆนี่เนอะ น่ารักดี
ฮ่าๆๆๆๆ

ตกหลุมรักเด็ก ฮ่าๆๆ พาไปเลี้ยงไอติมด้วย
แต่อีตอนเช็ดไอติมมจากปากนี่ดิ
อ๊ากกกกกก เด็กมันแรงเนอะ =="
มันเพราะความใสซื้อบริสุทธิ์ใช่มะ ที่น้องมันทำไปอ่ะ
เข้าใจอิเทมเลย

"...พรากผู้เยาว์ซะ ให้รู้แล้วรู้รอด..."
แล้วที่ทำอยู่นี่ คืออะไรอ่ะ อดใจไม่ไหวใช่มะ
ฮ่าๆๆๆๆ

แต่น้องจีเนี่ย แกเพิ่ง 10 ขวบไม่ใช่เหรอ(คำถามนี้มันกลับมาอีกรอบ)
มีความรัก ก๊ากๆๆๆ มีแฟนแล้วด้วย
จับอิเทมเป็นแฟนเลยว่างั้น
โห อิเทมจองน้องตั้งแต่เด็กเลยอ่ะ เอิ๊กกก
เรื่องราวจะเป็นไงต่อไป จิ้นเอง จ๊ากกกก
จิ้นเองกะได้ แฮ่ๆ

สนุกมากๆค่าา หัวเราะตั้งแต่บรรทัดแรกยันบรรทัดสุดท้าย แบบว่า เด็กมันน่ารักอ่ัะ อ๊ายยย

ปล “น้องจียงจะพี่ซึงฮยอนน่ะครับ.. ไม่ได้บอกว่ากลับมาก่อน” >> อันนี้พิมพ์ตกหรือเปล่าคะ

ขอบคุณมากๆค่าา หายไปนานเลย กลับมาพร้อมเรื่องสนุกๆ big smile

#3 By KubKang on 2009-03-30 15:11


>>> โอ๊ยน่าร๊ากกกกกกกกกกก!!!

รักเด็กหัวเถิกจมูกบานนนนนน 555555+


อืมมม... ห่างกัน 7 ปี โอเค ไม่มากๆ (เร๊อะ?)

เด็กสมัยนี้โตไวจะตาย... 5555+\


.

#2 By _1986 on 2009-03-30 12:50

น่ารักดีอ่ะ เหอๆ
ขอพรากผู้เยาว์ด้วยได้ป่ะ
จียง 10ขวบ อิอิ น่ากินเหอๆ

#1 By Smile_PG (125.26.108.192) on 2009-03-30 11:27