[Short Fiction]::About us::[End part]

posted on 25 Jan 2009 20:06 by tem-gfiction

Title: About us [First part]
Status: TOP×G Short Fiction
Pairing: Choi Seung hyun and Kwon ji yong ft. YB, SR
Author: Lovely_G

NOTE:
แม่ยกเบริเลื่อนขึ้นไปดูแพริ่งนะคะ มันไม่ใช่ YB×SR เน้อ
แต่มีสองคนเข้ามาเอี่ยวด้วยเฉยๆ... อย่าโกรธกันนะฮับ โดนจีดีแอ็คแท๊ก...
http://minji-kim.exteen.com เลยมีแต่เทมจีล้วน... กันทีเดียวเชียว

เอนจอยโลดดดด~

[FIRST PART]

+++



"กูก็แค่อยากรู้...ถ้ากูยังเป็นแบบนี้เหมือนเดิม"



"แล้วมึงจะยังเป็นเพื่อนกับกูอยู่ไหม?"



...



เกิดความเงียบขึ้นชั่วอีกใจ กับคำถามที่ทำเอาซึงฮยอนแทบสะอึก
ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอทำหน้าแบบไหนออกไป
รู้อีกทีก็ตอนที่แรงรั้งที่ชายเสื้อเหมือนจะถูกอีกคนกระตุกซ้ำๆ อยู่แบบนั้น เมื่อเขาเอาแต่เงียบ


ควรจะตอบ...ว่าอะไรดี?








"มึงคิดเอาเองไม่เป็นหรือไง"



#About Us : End Part#


“มึง...คิดเอาเองไม่เป็นหรือไง”



ถ้าเพียงแต่วันนั้นเขาจะกล้าพูดอะไรมากกว่าที่พูดไป

ถ้าเพียงแต่เขาเลือกที่จะพูด...อะไรก็ตามที่ค้างคาอยู่ในใจ

ถ้าเพียงแต่คำตอบของเขาจะมากกว่าการบอกให้ควอนจียงคิดอะไรเอาเอง

ถ้าเพียงแต่ควอนจียงจะไม่ใช่คนคิดมาก

ถ้าเพียงแต่...


ควอนจียงจะไม่ได้หน้าตาดี


เชื่อเถอะว่าชเวซึงฮยอนสามารถมีความสุขได้มากกว่านี้เยอะ...



.
.
.



คำบอกรักเสียงใสแว่วลอยผ่านประสาทรับฟัง
หากแต่คำหวานนั้นทำเอาซึงฮยอนคนนี้อยากจะลุกออกจากที่นั่งนี่แต่แก่
จะอะไรซะอีก ถ้าควอนจียงจะไม่ได้เอาคำพูดของเขากลับไปคิดมากมายขนาดนั้น
แล้วดันอยากเป็นตัวเองขึ้นมาซะเฉยๆ... แล้วไง...

แล้วไงล่ะ

แล้วควอนจียงที่เคยเอาแต่ใจ งี่เง่า น่ารำคาญคนเดิมเลยกลายร่างเป็นเทพบุตรคนงามที่วันๆ เอาแต่ยิ้มให้ชาวบ้านเขาไปทั่ว จนสาวเล็กสาวใหญ่พากันอยู่ไม่สุข กันทั่วโรงเรียน
เห็นไอ้คนข้างๆ นี่มันหน้าแดงกับรุ่นพี่สาวสวยที่ยื่นดอกไม้มาให้ตรงหน้าแล้วยิ่งนึกเคือง ไม่ใช่อิจฉา...ไม่ใช่แน่ๆ

ก็แค่....


เห็นแล้วมันหงุดหงิด


ก็ไหนว่ารักน้องยูจินนั่นนักหนาไม่ใช่หรือไง
ใครที่ร้องไห้อยู่ได้เป็นสิบนาทีเพราะคนๆ เดียว
ใครที่ทำให้เป็นห่วง ใครที่ยืมตัวเขาไปซบแล้วยังเสือกทำให้หวั่นไหวจนเป็นแบบนี้...


....ใครวะ!!


สาบานทีว่ามันไม่ใช่คนๆ เดียวกันกับที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาตอนนี้...!


“ขอบคุณนะครับ” ไม่พูดเปล่ายังยิ้มซะคาหยี พอเอื้อมมือไปรับดอกไม่มาเท่านั้นเจ๊ตรงหน้านี่ก็ทำท่าเหมือนอยากจะทรุดลงไปให้ได้ เก็บอาการหน่อยก็ได้ครับคุณผู้หญิง!!


นี่ขนาดแกล้งถอนหายใจดังๆ จนมดแทบจะปลิว ไอ้เพื่อนตัวเล็กมันยังไม่รู้สึกเลยด้วยซ้ำเหอะ
ชเวซึงฮยอนเครียดว่ะครับ! ...พูดกันอีกสองสามประโยคพอดีกับที่เจ้าหล่อนคงหันมาเจอสีหน้าเหมือนก๊อซซิล่าหิวตับของเขา ถึงได้ยอมบอกลาทั้งที่ยังอาลัยไปได้เสียที

ให้มันได้แบบนี้... อะไรกันนักกันหนา

ไม่สนุก... ไม่สนุกเลยจริงๆ

ซึงฮยอนไปไหนมาไหนกับควอนจียงเป็นปกติจนแทบจะติดกันเป็นตังเม

แต่เพราะไอ้คำว่าปกตินี่ มันถึงทำให้เขาเห็นอะไรแบบนี้ได้ทุกๆ วัน ผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าเดินเข้ามาหา ทำท่าอายม้วน ในมือมีของขวัญชิ้นเล็กๆ ยื่นส่งให้ควอนจียง พร้อมคำสารภาพน่ารักมากมายสุดแต่พวกหล่อนทั้งหลายจะสรรหา รวมวันนี้ก็ครบสามอาทิตย์พอดีหลังจากวันที่ไอ้บ้านี่ร้องไห้ แล้วนี่ก็อาทิตย์กว่าๆ แล้วที่มีเหตุการณ์แบบนี้ และมันก็ไม่ใช่แค่วันละครั้ง!


นี่ขนาดลากมันออกมากินข้าวหลังโรงเรียนยังจะมีตามมาอีก?


หันไปชำเลืองมองอีกคนที่วางดอกไม้นั่นไว้ข้างตัวแล้วเริ่มหยิบกล่องข้าวออกมาเปิดฝา แล้วนึกอยากจะจับมาเขย่าเช็คสมองสักทีสองที ทั้งที่ปกติคงจะบอกปัดสาวๆ พวกนั้น หรือเดินหนีออกไปด้วยซ้ำ... ควอนจียงคนเดิมอยู่ไหนวะเนี่ย!!


“น่ารักดีเนอะ”


พูดออกมาลอยๆ แต่ยังก้มหน้าสนใจกล่องข้าวในมือ
ชเวซึงอยอนเลยนึกหมันไส้ กลอกตาไปมาแล้วบีบเสียงเล็กๆ ล้อเลียนอยู่ไม่ห่าง... “น่ารักดีเน๊อะ~ หึ..”


“กูก็เห็นมึงว่าน่ารักทุกคน”
ใจจริงอยากจะบอกด้วยซ้ำว่าหน้าพวกเจ๊ทั้งหลายนั่น จับมาขยำรวมกันยังไม่ได้ครึ่งของเขาคนนี้เลยเหอะ!


“อืม...”


อืม
แล้วมันก็เงียบ เออ...
พอมันเป็นแบบนี้แล้วก็เชื่องไม่มีที่ติ
แต่ก็ยังไม่ปลื้มอยู่ดีนั่นแหล่ะ
ถ้าแม่งยังไม่เลิก คงเป็นเขาเองที่ได้บ้าตายเอาสักวัน...



เห็นแก่ตัวใช่ไหมล่ะ เขาน่ะ...
ทั้งที่จียงทำใจเรื่องยูจินได้แล้ว ทั้งที่ควรจะดีใจที่เพื่อนรักมีคนมาเสนอตัวดามใจให้มากมาย
ทำไมต้องคิดถึง...
คิดถึงจียงคนที่ร้องไห้จนตาบวม คนนั้นวะ...



“กินข้าวเหอะ ก่อนกูจะหมดอารมณ์กิน”


“เอียนขนาดนั้น..?”


“มันน่าไหมล่ะ”


“ฮ่ะๆ... ทำเหมือนกูเป็นแฟนมึง แล้วมีคนมาจีบไปได้”



อึ่ก...!!!!
น้ำลายเกือบติดคอ
อย่าพูดอะไรแบบนั้นแล้วเสือกยิ้มทะเล้นเหมือนไม่คิดอะไรได้ไหม
จะเอาคำตอบไหมล่ะ ไอ้ที่มึงคิดน่ะ ไม่ต่างกับความรู้สึกกูเลยเนี่ย !!
เผลอทำหน้าเหวอให้มันอยู่ไม่รู้นานเท่าไหร่
จนรู้สึกว่าทนมองยิ้มมันต่อไม่ไหวเท่านั้นแหล่ะถึงได้หันหนีไปหยิบข้าวกล่องขึ้นมาเปิดกินบ้าง ได้ยินเสียงอีกคนหัวเราะชอบใจ แล้วก็...


ก็นะ...
...ใคร
คิดว่าชเวซึงฮยอน เขินไม่เป็น?


.
.
.


คิดอะไรอยู่
ชเวซึงฮยอนกำลังคิดอะไรอยู่...?

...ไม่รู้

“มึง...คิดเอาเองไม่เป็นหรือไง”


ก็เพราะคิดแล้ว ถึงได้ทำ
อยากจะ... ทำตัวดีๆ สักครั้ง
ไม่โวยวายให้เหนื่อยใจ ไม่เดินหนีให้คอยตาม ไม่งอแงเหมือนผู้หญิง
แต่ก็ดูเหมือนมันจะได้ผลเกินกว่าที่คิดเอาไว้... นิดหน่อย


ทั้งๆ ที่เป็นแบบนั้น
ทั้งๆ ที่ทุกคนยินดีที่มีควอนจียงคนใหม่
แต่ชเวซึงฮยอนกลับไม่ใช่หนึ่งในนั้น...

มันจะรู้ตัวไหว่าหน้าแก่ลงไปเท่าไหร่ ตอนที่เอาแต่ย่นคิ้วเข้าหากัน...

เป็นอะไร..?

นั่นสิ... เป็นอะไรของมัน


.
.
.


คาบเรียนภาคบ่าย..

...น่าเบื่อ

ความสนใจ...

...ไม่ได้ถูกดึงไปที่บทเรียนอย่างที่ควรจะเป็น ผิดกับคนข้างๆ ที่แทบจะงมลงไปติดตัวอักษรมากมายบนหนังสือเรียน นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เห็นควอนจียงทำหน้ายุ่ง
หนึ่ง... สอง... หรือสาม?

นาน...กว่านั้น


ช่างเถอะ..


ถ้าแกล้งให้ได้โวยวายขึ้นมาจริงๆ... มันจะต่อยเขามั้ยวะ
สาบานเลยว่าความคิดแบบนี้ไม่เคยผุดขึ้นมาในหัวสะมองเขาเลยสักครั้ง แต่มันไม่ใช่ตอนนี้ ก็มัน... คิดถึง


แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรอย่างที่คิดไว้ เสียงเลิกเรียนก็ดังตัดความคิดดังฉับ ทำเอาสะดุ้ง
หัวหน้าบอกทำความเคารพอาจารย์ เด็กนักเรียนเตรียมเก็บของ...กลับบ้าน
จะมีก็แต่ควอนจียงทีฟุบหน้าลงแหมะกับหนังสือที่ยังเปิดกว้าง...

“จะกลับเลยไหม..?” ตัดสินใจถามเพราะอีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้น...



“อืม...”



....

.......




เท้าสองคู่ก้าวสม่ำเสมอบนพื้นฟุตบาทที่คุ้นเคย
เพราะบ้านอยู่ใกล้กันแทบจะใช้รั้วเดียวกัน... ถึงได้เดินมาด้วยกัน
บ่อยครั้งที่เห็นว่าจียงส่งยิ้มให้ใครหลายๆ คน บ่อยครั้งที่หงุดหงิดขึ้นมาซะเฉยๆ
ก็เล่นยิ้มหวานเยิ้มซะขนาดนั้น...


เอาปี๊บมาคลุมหัวจียงเล่นจะได้ไหมเนี่ย...!



แกร๊ง...!!


กระป๋องน้ำที่ไร้ความผิดใดๆ ถูกเท้าข้างนึงของร่างสูงง้างเตะอย่างไม่สบอารมณ์ ...ลืมสนิทว่าไม่ได้อยู่คนเดียว...
จียงที่เดินนำอยู่ไม่ห่างหันมาแทบจะทันที นัยน์ตาสำน้ำตาอ่อนฉายแววงุนงง แต่นั้นก็เล่นเอาซึงฮยอนชะงักกึก ทำอะไรไม่ถูก...


อะไร!!?
ก็แค่อยากทำเหมือนพระเอกคนอื่นบ้าง
ไม่ได้หรือไง?!



“เป็นอะไร?” คำถามนั้นหลุดออกมาจากเรียวปาก จ้องหน้าเขานิ่ง แถมยังขมวดคิ้วแน่น


“ก็...ไม่ได้เป็นอะไร” เกือบหาคำพูดตัวเองไม่เจอ เลยได้แต่ตอบกลับไปส่งๆ เบือนสายตาหนีเอาดื้อๆ แล้วยกนิ้วชี้ขึ้นมาเช็ดปลายจมูก รู้สึกว่ามือไม้มันเกะกะขึ้นมาซะอย่างนั้น แล้วไอ้ที่มาจ้องหน้าเหมือนจะเค้นคำตอบอื่นนี่มัน...อะไรกันควอนจียง


“แล้ว...เตะกระป๋องทำไม?”


ก็...

เห็นในหนังเขาทำแล้วเท่ดี เลยอยากลองบ้าง...


....

.........


จะบ้าเร๊อะ!
ถามแบบนี้แล้วจะให้ตอบอีท่าไหนล่ะวะ


“ทำไมมึงชอบทำอะไรแปลกๆ วะ ซึงฮยอน”

สิ้นคำเท่านั้นคิ้วของคนถูกกล่าวหาก็เป็นฝ่ายขมวดฉับ
หอยเชอร์รี่!! ควอนจียงเอาอะไรมาพูด! ใครกันแน่ที่แปลก เขาไม่ใช่เหรอที่ควรจะถาม.. ใครที่กลายเป็นคนละคนกับเมื่อก่อน จนทำให้เขาแทบบ้าอยู่ตอนนี้..? ควอนจียงเอง... ไม่ใช่หรือไง?


“กูแปลกยังไง”


“ก็มึง... ไม่ค่อยยิ้ม” วันๆ เอาแต่ทำหน้าเป็นตูด จียงตอบออกไปเพียงแค่ประโยคแรกกับคำถามที่ค้างคา แต่คำตอบดันไม่ถูกใจเอาซะเลย...

“แล้วทีมึงจะยิ้มอะไรนักหนา” ลูกย้อนเหมือนไม้หน้าสามตีลงกลางแสกหน้าพอดีเป๊ะ เล่นเอานึกอยากจะเดินเข้าไปตบหัวชี้ๆ นั่นซักฉาด

“อะไรวะ?!”


“อะไรล่ะ!?”


“ตกลงว่าเป็นอะไรของมึง...ชเวซึงฮยอน!!” ดูเหมือนคนตัวเล็กกว่าจะพยายามอย่างยิ่งไม่ให้เผลอซัดเพื่อนปากหมาของตัวเองเข้าให้ ในขณะที่ซึงฮยอนที่แทบจะทึ้งหัวตัวเองได้แต่อึกอัก...


“ก..กูเปล่า... กูก็แค่...”


“แค่อะไร...”

...

...

...


“มึงเลิกยิ้มไปทั่วสักทีได้ไหมล่ะ!”

..
.....


ไม่ใช่ประโยคคำถาม
ไม่ใช่... แต่เป็นประโยคคำสั่ง
...เด็ดๆ
ควอนจียงถึงกับไปต่อไม่ถูก ทันทีที่เสียงทุ้มเงียบลง

...ถอดรองเท้าเขวี้ยงหัวมันเตือนความจำ ตำรวจจับไหมวะ...?


“ก็วันนั้นมึง...”

“จะวันนั้นวันไหนก็ช่างมันเถอะ!”



... อ่ะ...อะไร



“กู... อยากได้ควอนจียงคนเดิม”


“มึงไม่ต้องเปลี่ยนอะไรแล้ว... เป็นเหมือนเดิม... ได้มั้ยล่ะ”


....

เงียบ...
มีเพียงความเงียบที่ทำหน้าที่ได้ดีไม่เปลี่ยนหลังจากคำพูดสุดท้ายสิ้นสุด
จียงยังยืนนิ่งอยู่กับที่... มีเพียงสีหน้าที่เปลี่ยนไป สีหน้าที่เขาเดาอะไรไม่ออก
ไม่รู้เลยว่าคิดอะไรอยู่...


ขมวดคิ้ว...
สงสัย...
คำตอบ... ยังไม่ถูกใจ?


แล้วประโยคแรกที่คนตัวดีเอ่ยปาก ก็ทำเอาซึงฮยอนนึกอยากจะล้มลงไปจูบธรณี


“จะพูดแค่เนี๊ย?”


“ห๊ะ!~”


“จะพูด...แค่นี้ใช่ไหม?”


...
.....



“หมายความว่าไง..?” คิ้วหนาที่เริ่มจะคลายออกดึงเข้าหากันอีกครั้ง
ได้ยินคำตอบเป็นเพียงเสียงถอนหายใจแผ่ว และเสียงจิ๊จ๊ะอยู่ในลำคอของอีกคน...


“ช่างมันเหอะ... ควอนจียงคนเดิม เดี๋ยวก็กลับมาแล้วล่ะ กูก็ชักจะเบื่อแล้ว”
“กลับบ้านกันเหอะ...”


“ไอ้บ้าเอ๊ย...” คำสบถแผ่วเบา แว่วลอยกับสายลมอ่อน คนข้างหลังคงไม่ได้ยิน
แค่อยากฟังอะไรมากกว่านี้...
ก็แค่...

...คำตอบของคำถามของเขา...




จะยังเป็นเพื่อนกันอยู่ไหม...?




...




กลับบ้านกันเหอะ...

ประโยคสุดท้ายที่ได้ยินก่อนที่นัยน์ตาเขาจะสะท้อนภาพแผ่นหลังที่กำลังเดินออกไป...

จะพูดแค่เนี๊ย?

จะพูด...แค่นี้ใช่ไหม?


จริงๆ ก็...
ถ้าพูดมากกว่านั้น จะรับฟังกันหรือเปล่า
ถ้ามึงเบื่อกับคำบอกรักของหญิงสาวพวกนั้น....


....ก็ไม่ได้อยากจะเป็นเพื่อนตลอดไป...





“จียง...!”





Fin~


ค้างสุดชีวิต - -
เก็บรองเท้าด่วน~!!!
ใครเขวี้ยงมาเค้าเก็บไปขายจริงๆ นะเออ.... หึหึ

เจอกันเรื่องหน้านะคะ
อีกเมื่อไหร่ไม่รู้
แต่มันต้องมี... เชื่อสิ...

...

.....

เชื่อเถอะ



ชัวร์... =_______=''

ได้ข่าวว่าเบริยังไม่ถึงไหนเลย

 

ตราบใดที่ยังไม่ตาย... จบแน่ค่ะ

มัน...จบแน่ๆ

 

 

จริงๆ นะ... -.-

 

 

edit @ 31 Jan 2009 11:19:47 by +::KimJi::+

Comment

Comment:

Tweet

โอ้ว ไรต์แกล้งแล้วให้เอาไปมโนเองในฝันช้ะ? =_= โหดร้ายยยยย
ค้างๆ แต่น่ารักกก ปู่เขิน!!

#19 By First (103.7.57.18|58.9.122.102) on 2012-10-07 00:34

แอ๊กกก

ค้างแหงก เลย T T

อยากเป็นเพื่อนโดราดองแซ เอ้ย! โอราเอมอน
เค้าจะได้ไปดูอนาคต ตอนที่ท่านพี่เอามาลง
ว่าอิคุณทีโอพีจะบอกอะไร
(ถึงแม้ว่าพอเดาๆได้แล้ว วะฮ่าๆ)

อุคิคิ

#18 By SmileLuzMocca [KwonHibari] on 2010-04-18 16:55

ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

อ่ะ ไรเตอร์ แต่น่ารักดี ม๊ากกกกกกกกกกกกกกกก

#17 By (58.8.150.179) on 2010-03-15 01:09

เขียนต่ออีกได้มั้ยยยยยยย มันข้างสุดๆ อยากลุ้นต่อ

#16 By G-dragonize (119.160.212.187) on 2010-01-31 22:26

อ้ากกก

อยากมีภาคต่อ

5555

#15 By un-fiore on 2009-08-24 09:38

เอ่อ...พี่คะ???
กลับมาคะ ลืมอะไรรึป่าว???
มันหายไปไหนเนี่ย???
แหว่ง โหวงๆ โล่งๆ...
...- [ ] -...ค้าง...ค้างสนิท...สุดๆ...
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
นั่งลุ้นตั้งแต่ประโยคจบตอนที่แล้วว่ามันจะเป็นไง
ค้าง ค้างมากจริงๆ
อ๊ากกกกกกก แง่ง-*-
อยากทึ้งหัวแบบซึงฮยอนบ้าง-3-
โอยยยยยย T^T ที่สุดอ่า-3-

เอ่อ...จากที่เริ่มแรกมาแอบสงสารจี
ตอนนี้เริ่มแรกมาแอบสงสารเทมอ่าคะ มากๆเลยด้วย...
(แต่ตอนนี้ที่สุดคงสงสารตัวเอง ค้างมากกกกT[ ]T")
เห้อ...แล้วดูมันตอบคำถาม“มึง...คิดเอาเองไม่เป็นหรือไง”
สมควรมั้ยละคะ แง่งงงงง-*-
แต่ก็เข้าใจความเศร้าของเทมนะคะ
เสน่ของจียงไม่สามารถห้ามได้จริงๆ
แอคแทคมากกกกกก
กะอิแค่รอยยิ้มและอาการเขินเท่านั้นละ
เล่นเอาตายคะ เหอๆ...-.,-

55555 โหสุดยอดอ่า ชอบประโยคนี้มากกกก
'หน้าพวกเจ๊ทั้งหลายนั่น
จับมาขยำรวมกันยังไม่ได้ครึ่งของเขาคนนี้เลยเหอะ!'
หน้าพวกเจ๊แกหน้าตาแย่ขนาดนั้นเลยรึ???555ชอบ

จียงยิ้มซะเห็นภาพเลยอ่า...
เข้าใจเทมเลยเลยจริงๆ- -"
เป็นเราก็หงุดหงิดอ่านะ
แต่ก็ปากแข็งทั้งคู่ซะ...-*-
แต่ก็นะ เทมกะลังจะบอกแล้วนี่
แล้ว...แล้วไงละ...เรียกชื่อแล้วมันก็หายไปเฉยๆอ่า
*พราก* TT [ ] TT

ไรเตอร์คะ เราไม่โยนรองเท้าคะ
เราขว้างมีดละนะ แง่งงงง
ถึงจะค้างยังไง แต่ก็ขอบคุณนะคะ
เราก็จิ้นไปได้ไกลละ><"
น่ารักมากๆ
ชอบเรื่องแนวนี้อยู่แล้ว
และจะรักมากขึ้นเมื่อเป็นเทมจีคะ~><

#14 By 13u17e (125.27.210.136) on 2009-04-26 16:07

รับรองเท้่าไปอีกข้างด้วยค่ะ


ไรอ่ะ ไรเตอร์
จบตอนแบบงง
แล้วมันเป็นไงต่อเนี่ย
มาต่อให้จบเลยนะ (ได้ข่าวว่าตอนนี้เป้นตอนจบ)

นะๆๆๆ มันค้างๆๆๆยังไงไม่รู้
embarrassed embarrassed embarrassed embarrassed

#13 By JinGjoGie is MinE on 2009-04-25 11:06

ค้างๆดี

ค้างสัก 10 วิ -0- !!

ให้น้องยายาจิ้นเองหรอคะ พี่เฟิร์ส ไม่ไหวๆ
เดี๋ยวคิดไปไกลลลล ~

น่ารักดีนะ big smile

จียงยิ้มไปทั่วแหละ
จนซึงฮยอนแอบหึง หึหึหึ

#12 By ☂ CHOI MISOH' on 2009-03-26 11:47

ไม่ใช่ๆๆ .. ต้องเป็น

"จบแบบนี้ เอารองเท้ามาเขวี้ยงหน้าคนอ่านเลยดีกว่า จะได้หายเมาค้าง"

555

ควอนจียง โหมดยิ้มเรี่ยราด ชิๆๆๆ
มันน่านัก

เกิดเป็นปู่เทมป์ ช่างลำบาก หล่ออย่างเดียวทำอะไรเมียไม่ได้นะคะ โฮะโฮะๆ

#11 By bogusbochan (58.136.25.164) on 2009-03-19 17:07

ค้าง!!! >[]<

แต่น่ารักดีนะ...
ใครจะเหมาะสมกับควอนจียงที่สุด
เท่ากับชเวซึงฮยอนquestion

#10 By yummy-ferny on 2009-03-14 05:47

ว้าว อิลิง เขินเป็นด้วย จีน่ารักมากกก ยิ้มให้เจ๊บ้างสิอินู๋

#9 By sunset (124.120.217.107) on 2009-03-10 22:00

แอ้ก !
ค้าง = =
อย่างแรง โฮฮฮฮฮฮฮฮฮ TT^TT

#8 By Baseball (125.27.196.11) on 2009-02-19 22:15

มาแนวรักกันแบบแมนๆเนอะ
แต่ก็น่ารักไปอีกแบบนะ
จบแบบให้พี่จิ้นเองไหมคะคุณน้อง

#7 By littledragon (124.157.243.192) on 2009-02-14 14:52

ค้างง!!

อยากมีต่ออิกนิดก้อยังดี

#6 By v.i.p. on 2009-02-04 14:35

ค้างอ่ะ แต่ก็น่ารักมากเร้ย

อยากให้มีตอนต่อไปจัง

#5 By book (61.19.66.138) on 2009-01-31 15:22

แอบงง งง งับ

มาต่อเรื่องนี้อีกซักตอนจะไม่ลืมพระคุณเลยงับ

ขอบคุณครับผม

#4 By Pink (203.118.120.161) on 2009-01-30 22:50

ค้างอ่ะค่ะ ตกลงว่าอิเทมป์คิดกะอิจีเกินเพื่อนไปแร้ว? แล้วอิจีคิดกะอิเทมป์เกินเพื่อนด้วย? อ้าวมีงงค่ะ ฮ่าๆๆๆๆ cry

#3 By oilya (58.9.35.250) on 2009-01-29 23:04

อิอิอิ

เทมมานแอบหึงนินา


แต่ว่า



ค้างงงงงงงงงงงงงอย่างแรง

#2 By ~ChoiJiIn~ on 2009-01-28 14:49

กรี๊ด

ค้างๆ

แต่น่ารักดี

จียงน่ารักช่ายม๊ายล่าซึงฮยอน

อิอิ

จีบเลยๆๆๆ

#1 By Ri-Rin on 2009-01-26 14:08