[Short Fiction]::About us::[First part]

posted on 17 Jan 2009 20:34 by tem-gfiction

Title: About us [First part]
Status: TOP×G Short Fiction
Pairing: Choi Seung hyun and Kwon ji yong ft. YB, SR
Author: Lovely_G


TALK :
คิดถึงไง
แบบ ฟิคเรามันไม่ได้อยู่หน้าแรกแล้ว
โฮ่ๆ...กลัวจะลืมกันจริงๆ เลย~~

อ่า...แอบรั่ว


Enjoy~





+++



เช้าวันนี้อากาศสดใส
เช้าวันนี้ถึงจะหนาวจับใจ แต่เสื้อผ้าหนาหลายชั้นก็มากพอจะทำให้อบอุ่น
เช้าวันนี้เป็นวันดี


เพราะควอนจียงหนุ่มน้อยรูปงามคนนี้...กำลังจะมีแฟน!


ใช่สิ! มันควรจะเป็นแบบนั้น
ข้างบนนั่นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อชั่วโมงก่อนหน้า
แต่วินาทีนี้...มันไม่ใช่แล้ว!!


เช้าวันนี้อากาศอึมครึม!
เช้าวันนี้ลมหนาวสะท้านผ่านเนื้อผ้าถึงลำไส้ใหญ่ลามถึงม้ามทะลุปอด!
เช้าวันนี้เป็นวันซวย!


ให้ตายเหอะ...ควอนจียงพึ่งจะโดนเมิน
ควอนจียงโดนตัดหน้า
ที่สำคัญ...ควอนจียงอดเป็นแฟนกับน้องยูจินคนสวย...


แม่ง...ควอนจียงอยากฆ่าคน!!



ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่เอาแต่ซุกหน้าตัวเองกับท่อนแขนทั้งที่อยู่ในวิชาเรียนแบบนี้
เสียงของอาจารย์วิชาโปรดไม่ได้สะท้อนเข้ารูหูให้กระตือรือร้นเหมือนอย่างเคย
จะมีก็แต่ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัวสมอง รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่คนข้างๆ สะกิดนิดๆ ตอนที่หัวหน้าห้องบอกทำความเคารพครูหลังหมดคาบเรียน...


"เป็นอะไรของมึง จียง"


เจ้าของมือหนาที่สะกิดเขาเมื่อครู่ยื่นท่อนแขนออกมาขวางไว้ไม่ให้เขาก้มหน้าฟุบลงไปเพื่อเลี่ยงจะตอบคำถามอีก
ทำเอาคิ้วเรียวขมวดยุ่ง อยากจะชกหน้าหล่อๆ กวนอารมณ์นี่สักเปรี้ยง
ติดก็แค่ตอนนี้เขารู้สึกไม่มีแรงแล้ว...ก็เท่านั้น


"ท่าทางจะเฮิร์ทว่ะ อกหักมา...เชื่อกูดิ" คนตอบคำถามไม่ใช่เขา...
ไม่ใช่อย่างแน่นอน แต่เป็นเสียงตอบรับลอยๆ ของเพื่อนที่นั่งอยู่ด้านหน้า ตาเรียวตวัดหันไปค้อนขวับทันควันให้คนปากสว่างที่กำลังยิ้มอารมณ์ดีจนน่าหมันไส้


"เงียบไปเลย ยองเบ!" กระชาดเสียงใส่อย่างหงุดหงิด ก่อนจะเอนตัวพิงกับพนักเก้าอี้แรงๆ อย่างไม่นึกเจ็บ แล้วกอดอกทำหน้ายุ่งเสียแทน
คนโดนว่าได้แต่ยักไหล่ทั้งที่ยังวาดยิ้มอยู่แบบนั้น


"อกหัก..?"


เห็นจะมีก็แต่ร่างสูงคนนึงที่ยังไม่ยอมหยุดบทสนทนาลงง่ายๆ
เสียงทุ้มต่ำทวนเบาๆ พร้อมกับเลิกคิ้วสูงมองคนข้างตัว รอยยิ้มมุมปากกระตุกเมื่อได้ยินคำบอกเล่าจากยองเบและปฏิกิริยาจากจียง...


นัยน์ตาสีอ่อนเสมองมาทันทีที่เขาพูดจบ
คนตรงหน้ายิ่งทำท่าฮึดฮัดขึ้นอีกเท่าตัวเมื่อเขาเอ่ยประโยดต่อมา...


"ท่าทางอีซึงฮยอนจะคว้าจางยูจิน ไปแล้วใมั้ยเนี่ย..??"


"อย่าพูดชื่อนั้นนะเว้ย ชเวซึงฮยอน!! แม่ง...คิดแล้วโมโห"
"ไอ้เด็กเขี้ยวหน้าอ่อนเอ๊ย~!"


สบถกับตัวเองก่อนใบหน้าใสจะได้บูดหนักกว่าเก่า เมื่อเพื่อนข้างตัวดันระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น หลังจากนิ่งค้างเหมือนอึ้งอะไรซักอย่างไปครู่ใหญ่
เสียงหัวเราะนั้นดังมากพอจะเรียกความสนใจจากเพื่อนคนอื่นๆ ในห้องได้ไม่อยาก ถึงส่วนใหญ่จะออกไปกินข้าวกลางวันกันแล้วก็เถอะ!...


จียงส่งสายตาอาฆาตฝากไว้ให้คนที่ยังขำไม่หยุด พาลลามไปให้ยองเบด้วยอีกหนึ่งดอก
แล้วยันตัวลุกขึ้นกระทืบเท้าปึงปังออกไปจากห้องโดยไม่ฟังเสียงรั้งของคนเป็นเพื่อน
ร้อนถึงร่างสูงให้ต้องหยุดการกระทำ แล้ววิ่งเร็วๆ ตามคนที่ผลุนผันออกมา แถมยังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนอยากจะหาเรื่องแลกหมัดกับใครสักคนที่เฉียดกรายเข้าใกล้


ตัวแค่นั้นยังเสือกกร่างไม่เข้าท่า..!


เพราะช่วงขาที่ยาวกว่าทำให้ให้ประชิดตัวได้ไม่ยาก
ลำแขนของคนตัวสุงกว่ายกขึ้นรั้งคอเพื่อนตัวดีเอาไว้ไม่ให้เดินหนีไปอีก
จียงสะดุ้งเหมือนโดนน้ำร้อน พอเห็นหน้าเขาถึงได้ดิ้นโวยวายเหมือนกำลังจะโดนฉุดไปไหน จนซึงฮยอนนึกรำคาญ


"อยู่นิ่งๆ ดิวะ"


"มึงก็ปล่อยกูดิ...ตามมาทำไมวะ"


"ตามมาคุมความประพฤติมึงเนี่ย ทำหน้าเป็นแม่เหล็กดูดบาทาชาวบ้านเค้าไปทั่ว ไม่ได้กินสักวันนอนไม่หลับหรือไง"


แดกดันให้ได้สำนึกไปสักที
แต่ท่อนแขนกลับยิ่งต้องเพิ่มแรงกระชับแน่น เพราะอีกคนยังไม่เลิกงี่เง่า



"มึงก็เป็นแบบเนี๊ย...ใครจะไรักวะ!"

...

นิ่ง...เงียบสนิท
ได้ผลเกินคาดกับถ้อยคำจี้ใจดำ
ควอนจียงชะงักกึก
ท่าทางเหมือนจะเอาเรื่องเขา แต่สุดท้ายแววตากร้าวก็หลุบต่ำ
น่าแปลก...ทั้งที่สยบคนตัวดีได้ แต่ครั้งนี้ซึงฮยอนกลับไม่ยินดี เหมือนที่เคยเป็น...


ให้มันซัดเขากลับมาสักที ยังจะดีกว่าอีก ไม่ใช่เงียบ...แบบนี้



"มึงจะเข้าใจอะไรวะ หน้าอย่างมึงเคยอกหักด้วยหรือไง"


...


"มึงรู้ได้ไง...ว่ากูไม่เคยอกหัก จียง"


"หึ...เพื่อนกูหล่อพระเจ้าสร้างขนาดนี้ ใครจะกล้า...-"

...ประโยคที่เหลือเหมือนจะจุกอยู่ในลำคอเสียเฉยๆ เพียงแค่หางตาเรียวเหลือบไปเห็น...
ร่างของชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังเดินตรงมาทางนี้



จางยูจิน...อีซึงฮยอน



ท่าทางของจียงที่ชะงักไปทั้งที่ยังพูดไม่จบประโยคของจียง ไม่ได้เรียกท่าทีประหลาดใจอะไรมากมายจากร่างสูง
แค่ตาคมมองตามสายตาคู่นั้น ทุกอย่างก็เหมือนจะอธิบายได้ด้วยตัวมันเอง
ภาพตรงหน้า... คือคนสองคนที่กำลังหัวเราะต่อกระซิกกัน หยอกล้อ...กับคนรัก
ฝ่ามือหนาที่พาดคอของคนตัวเล็ก เลื่อนลงไปบีบหัวไหล่มนแผ่วเบา

แค่อยากให้รู้ว่าเขาเอง ยังอยู่ตรงนี้


"อ๊ะ...พี่จียง" เสียงหวานใสของหญิงสาวร้องทักเมื่อตากลมโตคู่นั้นสะท้อนเงาของคนรู้จัก ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มสดใส ในขณะมือข้างนึงยังจับแน่นกับมือของเด็กหนุ่มข้างกาย
คนที่กำลังยิ้มให้เขาและซึงฮยอนเหมือนกัน


ตลอดเวลาที่ได้รู้จักจางยูจิน ควอนจียงเผลอคิดมากกว่าพี่น้องร่วมสถาบัน
ตลอดเวลาที่รู้จักกับอีซึงอยอน ควอนจียงตั้งตัวเองเป็นสตรูตลอดมา เพราะรู้ว่าต่างคนต่างคิดอะไร
ทั้งที่อีซึงฮยอน...ไม่เคยแสดงตัวเลยสักครั้งว่าไม่ชอบหน้าเขา ออกจะเคารพกันเสียด้วยซ้ำ


"พี่จียงจะไปทานข้าวเหรอคะ"


"อ่ะ...ครับ"


"หน้าพี่จียงดูไม่ค่อยสบายเลยนะคะ เป็นอะไรหรือเปล่า"
...เพราะเธอแสนดีแบบนี้...


"พี่...ปวดหัวนิดหน่อยครับ ไม่เป็นไรหรอก พี่...ขอตัวก่อนนะครับ"
ยกยิ้มบางๆ ให้หญิงสาว หล่อนเองก็ยิ้มตอบกลับมาเหมือนทุกครั้ง


"ค่ะ... พี่จียงทานข้าวเยอะๆ นะคะ"
...และเพราะเขาเองก็แพ้คนดี...







อกหักเข้าแล้ว...ควอนจียง






นัยน์ตาเรียวรีสะท้อนภาพแผ่นหลังบางที่เดินเคียงคู่กันไกลออกไปช้าๆ...
เนิ่นนานจนรู้สึกว่าสายตามันพร่ามัว ขอบตาร้อนผ่าวตามมาด้วยสัมผัสอุ่นชื้นบนผิวแก้ม
รับรู้เสียงสบถของคนข้างๆ ชัดเจน...


"จียง มึง..."

"แม่งเอ๊ย...!!"


แรงบีบเบาๆ ที่หัวไหล่ ที่สัมผัสได้ตลอด ตอนนี้เปลี่ยนเป็นแรงกระชากพาให้รู้สึกเจ็บจี๊ด...แต่ก็เพียงครู่เดียว
ซึงฮยอนดันตัวเขาเข้ามาในห้องว่างที่อยู่ใกล้ที่สุด ที่มองเห็นได้ผ่านม่านน้ำตาคือใบหน้าคมที่ขมวดคิ้วยุ่งจ้องเขม็งมาที่เขา
มือข้างนึงยังคงจับแน่นที่ต้นแขน แต่ผ่อนแรงลงเพียงพอให้รับรู้
และอีกข้างที่ใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาออกให้เขาอย่างเก้ๆ กังๆ...


ริมฝีปากได้รูป บ่นพึมพำไม่หยุด ยากจะจับใจความ
แค่ไม่กี่ประโยคที่เขาพอจะเข้าใจ...


ร้องทำไมวะ

แค่ผู้หญิงน่า

มึงอย่าทำกูใจเสียได้มั้ย



ภาพนั้นทำให้อยากจะยกยิ้มให้อีกคน
อยากจะบอกมันว่า กูไม่เป็นไรแล้ว
แต่เพราะ...หมดแรงแล้วจริงๆ ถึงได้ยอมให้มันลูบหัวปลอบเหมือนเป็นลูกมันไปทั้งแบบนี้


นัยน์ตาที่น้ำใสยังเอ่อคลอหลุบลง เอนตัวซบไหล่เพื่อนรักช้าๆ...


อ่ะ...ไอ้จี...


ซึงฮยอนนิ่งอึ้งราวกับถูกจับเข้าตู้แช่แข็งไปชั่วขณะ
ไรผมที่ซอกคอชวนให้เขาจั๊กจี้ไม่น้อย แต่ไหล่บางที่สั่นไหวนั้นทำให้ฝ่ามืออุ่นกลับมาลูบเรือนผมนิ่มอีกครั้งช้าๆ...
มืออีกข้างวางบนแผ่นหลังบางตบเบาๆ ซ้ำไปซ้ำมา...


เขาไม่ชอบ...
ไม่ชอบเลยจริงๆ เวลาที่จียงร้องไห้
เพราะจียงเวลาร้องไห้...จะกลายเป็นเด็กเล็กๆ อยู่เสมอ
และเพราะเขาเองก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่ไหน
ชเวซึงฮยอนไม่ใช่พวกตายด้าน
ลองเมาเจอแบบนี้ จะมีสักกี่คนที่ไม่หมั่นไหว...!


เขาไม่เคยรู้ว่าจียงตัวเล็ก...เขาหมายถึง
ตัวเล็กเอามากๆ แบบนี้
ทำไมถึงบางได้ขนาดนี้วะ...


.
.
.
.
.
.






"หิวหรือยัง"


กว่าสิบนาทีแล้วที่เข้ามาอยู่ในห้องนี้
สำรวจดูดีๆ ถึงได้เห็นว่ามันเป็นห้องเก็บของที่น้อยคนจะเข้ามาใช้
ซึงฮยอนกับจียงนั่งพิงกำแพงกันอยู่ที่มุมห้อง แน่นอนว่าร่างโปร่งนั้นหยุดร้องไห้ไปแล้ว
ทั้งที่ไม่ได้ฟูมฟาย...ทั้งที่เสียงสะอื้นบางเบาจนแทบไม่ได้ยิน
แต่รอยช้ำใต้ตากลับเด่นชัดทั้งที่แค่เหลือบมอง...


ความเงียบจับจองพื้นที่เนิ่นนาน
ไม่มีคำตอบให้คำถามเลื่อนลอยของเขา




"เดี๋ยวจะ...ซื้ออะไรมาให้กินแล้วกัน"



เพราะยิ่งอยู่ยิ่งอึดอัด
ไม่รู้จะเผลอทำอะไรเข้าหรือเปล่า
ถึงได้อยากจะออกไปเสียที อย่างน้อยก็สงบสติอารมณ์ของเขาเอง...
แต่ยังไม่ทันจะได้ลุกขึ้นยืนเต็มตัว ชายเสื้อนัดเรียนตัวนอกกลับถูกมือเรียวคว้าเอาไว้แน่น...


ชะงักไค้อยู่ได้ไม่นาน ก่อนจะตัดสินใจหันกลับมาเลิกคิ้วให้เจ้าของแรงรั้งเมื่อครู่
ริมฝีปากบางเม้มเบาๆ ก่อนจะยอมเอ่ยปาก


"ที่มึง... ที่มึงบอกว่าเพราะกูเป็นแบบนี้ ถึงได้ไม่มีใครรัก..."


ประโยคนั้นเบาหวิว แต่ร่างสูงได้ยินมันชัดเจนทุกคน
ชัด...จนต้องสวนคนคิดมากตรงหน้าไปทันควัน


"กูก็แค่พูดไปงั้น มึงอย่าคิดมากได้มั้ย.."

"กูผิดหรือไงเล่า!!" จียงเองก็ปากไวพอกัน ทำเอาซึงฮยอนต้องเม้มปากสนิท
ได้แต่ใช้ข้อนิ้วขยี้ปลายจมูก แล้วเสมองไปทางอื่นแทน


"กูก็แค่อยากรู้...ถ้ากูยังเป็นแบบนี้เหมือนเดิม"



"แล้วมึงจะยังเป็นเพื่อนกับกูอยู่ไหม?"



...



เกิดความเงียบขึ้นชั่วอีกใจ กับคำถามที่ทำเอาซึงฮยอนแทบสะอึก
ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอทำหน้าแบบไหนออกไป
รู้อีกทีก็ตอนที่แรงรั้งที่ชายเสื้อเหมือนจะถูกอีกคนกระตุกซ้ำๆ อยู่แบบนั้น เมื่อเขาเอาแต่เงียบ


ควรจะตอบ...ว่าอะไรดี?








"มึงคิดเอาเองไม่เป็นหรือไง"



TBC.



คือ...อยากเขียนฟิค เท่านั้นเอง

ทั้งที่ใกล้สอบแล้ว? =_________=

หวังว่าแม่ยกเบริ จะไม่แอบนอยกันนะคะ

ตอนหน้า...จะมาเมื่อชาติ(คอมเม้นต์คนอ่าน)ต้องการนะคะ


ซี ยา~

ปล. ช่วงนี้ชื่อสาวเกาหลีมันวนเวียนอยู่สมอง โอว... ฟิคชั้นมีผู้หญิงอีกแล้ว!!?

 

 

edit @ 18 Jan 2009 09:14:50 by +::KimJi::+

Comment

Comment:

Tweet

มาแนว... เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ
แหม ปู่ ชอบเขารักเขาก็บอกไปสิจ้ะ -..-
จี แค่ผู้หญิงคนเดียวอย่าสนใจ สนพ่อเทพบุตรข้างกายเธอดีกว่า 55555
ติดตามคะ~

#14 By First (103.7.57.18|58.9.122.102) on 2012-10-07 00:26

<a href="http://rglkzqgpalffrsp.com">yyswwrkdxjndfsp</a> http://givfxnsyrzixlkv.com [url=http://ujmovelkzhbgjhr.com]sgavqgrzabtgywh[/url]

#13 By vawkjeleyi (94.102.52.87) on 2010-06-14 15:16

ทำไมอิซึงฮยอนไม่ตอบว่า

ไม่เปนเพื่อนแล้ว กรุจะเปนแฟน แอร๊ยยยย !!!
(บ้าไป)

สงสารเห็ดช้าน โดนแพนด้าแย่งไปซะง้าน แอ๊ก!

#12 By SmileLuzMocca [KwonHibari] on 2010-04-18 16:37

อ่ะ ..ท๊อปพูดแรงไปเหมือนกัน..

แต่ก็เข้าใจ..เหมือนท๊อปจะแอบชอบจีมากนานแล้วเลย..

ลุ้นๆ.. เดียวไปอ่านตอนหน้าก่อนน่ะคะ

#11 By tempg_kiss (125.24.98.163) on 2009-12-13 18:26

มักเน่

แย่งไปเลยๆๆ

จะได้เทมจี

555

#10 By un-fiore on 2009-08-24 09:31

ชอบแนวนี้นะ แนวแบบเป็นเพื่อนกันอ่า
แอบสงสารจีเล็กๆ เริ่มเรื่องมาก็เสียน้ำตาซะละ
แต่ก็ไม่นานเนอะ มีเพื่อนรักสุดหล่อมาปลอบใจแบบนี้
แอบตอบคำถามจีแทนแทมได้มะว่าจะไม่เป็นเพื่อนกะมึงแล้วอ่า
แต่กูอยากเป็นมากกว่าเพื่อนกับมึง
จะได้มั้ย?...
โอย จบตอนด้วยประโยคที่...
จะเปิดอ่านตอนต่อไปอย่างรวดเร็ว
แต่ต้องมาเม้นให้ก่อน^^"
เพื่อกะลังใจของผู้แต่ง><

#9 By 13u17e (125.27.210.136) on 2009-04-26 14:28

จียงเป็นแบบไหนก็รักเหมือนเดินอ่ะแหละ
จะตอบแบบนี้ใช่มั้ยล่ะซึงฮยอน

ซึงรินี่น่าตีจริงๆ
อยากเห็นหน้าจางยูจินอ่ะ
จะสวยสู้จียงได้รึปล่าว


เทมป์: จียงของผมสวยที่สุด
sad smile sad smile sad smile sad smile

#8 By JinGjoGie is MinE on 2009-04-25 10:57

ทีโอพี...น่าฉงฉานอ่า
น้องอีไปแย่งของพี่เค้าทำไมลูก...
ดูเดะจีร้องไห้เลย...

#7 By yummy-ferny on 2009-03-14 05:29

ชอบอ่ะ

น่ารัก...~

#6 By Ri-Rin on 2009-01-19 13:55

อยากให้มาต่อเร็วๆง่ะ

#5 By wini_84 (114.128.24.158) on 2009-01-18 19:36

แง่ม ๆ ได้เห็นมักเน่ในมุมใหม่
หลังจากอ่านเรื่องไหนคุณซึงรีก็บ๊องได้ใจ
น่ารักมากมายยยย

#4 By Nattatida (125.26.44.230) on 2009-01-18 07:57

ToT ง่า~ สงสารเทมป์อ่า

สงสารจีด้วย

น้องด้ามาแย่งผู้หญิง

- - เปนไปได้ไง - -
(( อย่างงี้ต้องให้พี่เบ้จัดการ ))

ไรเตอร์ช่วยมาเขียนต่อเร็วๆ นะคะ

อยากรู้จังเลยว่าจะเป็นยังงัยต่อ???
embarrassed embarrassed

#3 By Nook (222.123.243.143) on 2009-01-17 21:56

อ่าา

น่ารักอีกแล้วว

คนเขียนเก่งจังอ่ะค่าา

รอตอนต่อไปนะค้าา

อยากรู้ว่าจีมันจะบอกว่าไง

เทมมันจะทำไงต่อไป

#2 By kubkang (202.12.97.115) on 2009-01-17 21:37

ง่ะ จีมันร้องไห้เพราะมักเน่แย่งผุหญิง - -

ง่า คนแต่งก้อมาต่อไวไวนะคะ

แบบว่าอ่านซะทุกเรื่องทุกตอน เพิ่งจะมานเม้น แหะๆ

ไม่ว่ากันใช่ป่ะ?sad smile

#1 By kukz (58.9.131.67) on 2009-01-17 20:59