[Fic]Oh My Leader P.8 [END]

posted on 23 Nov 2008 11:41 by tem-gfiction

Title: Oh My Leader Part 7
Status: Fic
Pairing: Choi TOP,Kwon Leader ft. YB×SR [Big Bang]
Author: Lovely_G  [+::KimJi::+]

TALK : แอร๊งงงงงงงง :P

มาแล้วค่ะพี่น้อง T T ไม่ดองแล้ว เห็นมั้ย

กลัวโดนใครส่งระเบิดมาจริงๆ กร๊าชชช

เฟิร์สเคยเตือนหรือยังว่าอย่าคาดหวังกะผิคเรื่องนี้ =_=

ถ้ายัง งั้นขอเตือนเอาไว้ตรงนี้เลยนะคะ  TT-TT~

 

 

 

Enjoy...

 

 

++

 

 

“ป้าบ!!!”

 


เสียงฝ่ามือกระแทกลงไม่เบานักลงบนแผ่นหลังชวนให้ต้องร้องอักออกมาดังๆ ทำให้นัยน์ตาดุๆ ตวัดหาตัวการฉับ เท่านั้นเจ้าของมือก็หดคอวูบทั้งที่ตัวเองเป็นพี่มันแท้ๆ คนอายุมากกว่าแต่ส่วนสูงกลับไม่สมวัยสบถอุบ...

 

“ดุชิบ”

 

คนถูกบ่นเพียงแค่ลดสายตาลงก่อนจะค้อมหัวน้อยๆ เป็นเชิงขอโทษรุ่นพี่ร่วมค่าย แล้วอีกหนึ่งเสียงก็ดังเข้าหู
“เล่นอะไรไม่เข้าท่า มันไม่หันมาเสยก้านคอก็บุญแล้ว”

 


“หุบปากไปเลยไอ้หน้าหมี!”

คนหน้าหมียักไหล่ไม่สนใจเนืองๆ
แต่แล้วสงครามน้ำลายก็ต้องบังเกิด เพราะซองเบ็คยอกดันได้ยินประโยคบ่นอุบอิบของหัวหน้าวงที่น่าเคารพเหลือเกิน ทั้งที่แสนจะเบาแสนเบา ฟังไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำ
โดยมีกองเชียร์เป็นอิมแทบินและโอจีนฮวานที่พากันกลั้นหัวเราะกึกๆ

 

แต่ตอนนี้เห็นจะมีอีกหนึ่งชีวิตที่ขำไม่ออก
เด็กหนุ่มที่เคยเป็นพี่คนโตเมื่ออยู่ในวง บัดนี้กลายเป็นไอ้น้องอ่อนประสบการ์ณในหมู่วันไทม์
ก็พึ่งรู้ว่าการจะปรึกษาอะไรกับรุ่นพี่ที่เคารพ ควรจะโทรนัดล่วงหน้าเอาไว้ก่อนก็วันนี้!

 

“นายเลยหนีมันออกมาแบบนี้หรอวะ ท๊อป!?”

 

ประโยคคำถามนั้นของซองเบ็คยอกที่เหมือนจะทำสัญญาสงบศึกชั่วคราวกับเท็ดดี้ปาร์คได้เป็นที่เรียบร้อย แล้วหันกลับมาสนใจปัญหาของรุ่นน้องที่ถ่อมาถึงคอนโดของแทบิน


ใช่...มันถ่อมาหาแทบิน

แต่ผิดหรือที่เบ็คกี้คนนี้จะกระตือรือร้นมากกว่าน้องชายกล้ามบึกนั่น...
เขาแค่อยากมีส่วนร่วม
แล้วทำไมไอ้ทีโอพีมันถึงต้องปรายสายตามองก่อนจะยอมพยักหน้าตอบด้วยวะ
=____________=

 

ถึงอย่างนั้นคำตอบก็ทำให้ร่างเล็กๆ เอามือตอบเข้าหัวเข่าดังฉาด ไม่วายกลายเป็นจุดรวมสายตานับแล้วสี่คู่ ของกลุ่มคนที่รวมตัวกันอยู่ตอนนี้ ให้ประสานกันเป็นตาเดียว จนเจ้าตัวต้องยิ้มแหย

 

ส่วนลีดเดอร์แห่ง 1TYM ขณะนี้เริ่มเอามือกุมขมับเป็นที่เรียบร้อย
เมื่อคนตัวดีตอนนี้เริ่มสั่งให้แทบินยกเบียร์มาวางบนโต๊ะ
แล้วเริ่มสวมหน้ากาก ประหนึ่งปรมาจารย์ด้านความรักมาเอง เตรียมสาธยายให้คนมาขอคำปรึกษาฟัง แกล้มแอลกอฮอล์ตั้งแต่บ่าย

 

แล้วมีรึคนอย่างเท็ดดี้จะให้มันกลายเป็นแบบนั้นไปจริงๆ
ร่างสูงใหญ่ตัดบทคนที่อ้างตัวว่าประสบการณ์รักโชนโชก โดนการคว้าข้อมือหมับแล้วดึงตัวหายออกไปแม้คนถูกลากจะดิ้นพราดๆ แต่ก็ไร้ผล จีนฮวานหัวเราะหึๆ กับคนสองคนที่โตเป็นควายแต่ยังทำอะไรไม่เจ้าท่า ก่อนจะตามออกไปบ้าง หลังจากที่ตบไหล่หนาของน้องชายต่างวงเบาๆ ไปสองสามที เป็นเชิงให้กำลังใจ

 

.
.
.

 


“น้ำตากับความรักมันของคู่กัน”

 

ตาคมสบมองคนพูดที่บัดนี้เหลือกันอยู่ลำพังแค่สองคน
คำพูดที่พอจะทำให้ใจชื้นขึ้นมาบ้าง ว่าคิดไม่ผิดที่มาถึงนี่ เพราะแค่ประโยคอินโทรก็กินขาดความหน้าเชื่อถือของพี่เบ็คกี้ไปแล้วกว่าครึ่ง ก่อนที่ชเวซึงฮยอนจะได้รู้ตัวว่าคิดผิดไปมหันต์ เมื่อได้ยินประโยคต่อมาของคนเป็นรุ่นพี่

 


“ทำเขาร้องไห้ได้ ก็ทำเขายิ้มได้ มันก็แค่นี้แหล่ะว่ะ”

 

 

+++

 

 

ตาเรียวถูกเรียกความสนใจให้ละจากรายการทีวี ที่น้อยครั้งจะมีโอกาสได้ดู ไปยังคนที่พึ่งจะเดินออกมาจากห้องหลังจากหายเข้าไปตั้งแต่เช้า แต่เพียงชั่วครู่ก็เสกลับไปมองจอโทรทัศน์เหมือนเดิม ราวกับไม่ใส่ใจอะไรมากมาย จนอีกฝ่ายเป็นผู้เอ่ยคำถามขึ้นก่อน...

คำถามที่คนถูกถาม นึกอยากจะเอารีโมตในมือเขวี้ยงปากคนถามเสียเหลือเกิน

 

“บิ๊กซึง..?”

 


“ไปข้างนอก”


คนฟังพยักหน้าหงึกหงักเบาๆ ก่อนจะทอกกายพึงลงกับพนักโซฟานุ่มตัวยาว ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ กระนั้นหนึ่งคำตอบก็โพล่งขึ้นมาราวกับรู้ใจนักหนา

 

“ซึงรีเข้าไปเล่นอยู่กับแดซอง”

 

“.....อืม”

 


“.....”

 

“เมื่อเช้า...เป็นอะไร”

 

“เปล่า”


คำเดียวสั้นๆ แต่ทำให้ยองเบอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ
แล้วหยอดคำกระเช้าที่อีกฝ่ายได้ยินแล้วต้องหันกลับมาค้อนขวับ


“โกหกมันไม่ดีรู้ไหม”

 

“รู้แล้วจะเสือกถามทำไมวะ!” พูดเสียงห้วนพร้อมแยกเขี้ยวงุด 

 

“หึหึ...”

เสียงหัวเราะต่ำๆ ดังเข้าหูยั่วอารมณ์ขุ่น
จนจียงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยคำเสียดสี กึ่งประชดประชัน ที่ดูจะได้ผลชะงักนัก


“ถ้ารู้มากนัก...แล้วทำไมไม่รู้ตัวสักทีวะ ว่าน้องฉันมันคิดอะไรอยู่”
ถ้อยคำที่ตรึงให้ทุกอย่างเงียบงัน ชั่วอึดใจก่อนเสียงตอบรับจะแว่วขึ้นแผ่วเบา ราวกระซิบ...

 

“ฉันรู้...”

 

 

......เพล้ง......

 

 

!!

 

เสียงเดียวที่ทำให้บทสนทนาหยุดลงฉับพลัน
เสียงเดียวที่เรียกสายตาสองคู่ให้หันกลับไปหาต้นตอ
เศษแก้วที่เคยบรรจุน้ำเปล่า ที่หวังจะเอามาให้พี่ชายคนสนิท...
...บัดนี้แตกกระจายอยู่เบื้องหน้าคนที่อายุน้อยที่สุดในบ้าน...

 


อีซึงฮยอน

 


.
.
.

 

“ตามสิเว้ย รอแมวอะไรอยู่วะ!!”

 


เสียงแหวดังลั่นจากคนข้างๆ พร้อมกระฝ่ามือที่ประทับลงเต็มๆ กลางหลัง เรียกให้สติที่หลุดวูบกลับคืน
ยองเบต้องเบิกตากว้างนิดๆ พยักหน้าเบาๆ ให้ เพื่อนสนิท ก่อนจะรีบลุกขึ้นตามแผ่นหลังเล็กที่ตอนนี้กำลังเดินเร็วๆ ออกไป...

 

....

ถ้าตอนนี้ยังไม่พร้อม
แล้วเมื่อไหร่จะพร้อม
คือประโยคที่ดงยองเบเอาแต่ถามตัวเองตลอดเวลาที่เก็บตัวอยู่คนเดียว
...จำเป็นด้วยหรือที่ต้องรอให้สายไปเสียก่อน...?

สำหรับตอนนี้
เขาจะไม่พลาดอีกเป็นครั้งที่สอง...!

 


+++

 

 

จบแล้ว...
จบแล้วยองเบกับซึงรี...
จบแล้วใช่ไหม...?

 


แล้วทำไม
...เขาถึงไม่ดีใจอย่างที่ควรจะเป็น...
บางที...เรื่องของเขาเอง...มันกำลังจะจบใช่ไหม...?

 

วันนี้ไม่กลับบ้านงั้นหรอ..คิดถึงแย่
แล้วคืนนี้จะนอนกอดใคร...?

 

.
.
.
.
.

 


เที่ยงคืนกว่าๆ แล้ว ชเวซึงฮยอนพึ่งจะก้าวเท้ากลับมาบ้าน...

“น้ำตากับความรักมันของคู่กัน”

“ทำเขาร้องไห้ได้ ก็ทำเขายิ้มได้ มันก็แค่นี้แหล่ะว่ะ”


มันอาจจะจริงก็ได้...เฝ้าบอกตัวเองแบบนั้น
เอาแต่บอกตัวเองแบบนั้น...จนลืม
ลืมว่าทำอย่างไร เขาถึงจะทำให้จียงยิ้มได้...?

 


ถึงจริงๆ ประโยคหลังเขาจะไม่เคยได้ยินก็เถอะ
แต่พอจะถาม เท่านั้นรุ่นพี่ถึงได้ย้อนกลับประหนึ่งรู้ทันเหลือเกิน

“ไม่ลอง ก็ไม่รู้ อยากรู้ ก็ลองๆ ให้มันจบ!”

เหมือนจะเคลียร์...แต่ก็ไม่
ก็จะให้ไปทำอีท่าไหน แค่ตอนนี้อยากจะเดินไปหาจียง อยากจะเคาะประตู มือไม้มันก็แข็งขึ้นมาดื้อๆ ขนาดนี้!
ทำให้ยิ้มเหรอ... กลัวแต่จียงจะไม่อยากเห็นหน้าเขาอีกก็เท่านั้น
วันนี้เขาทำตัวไม่เข้าท่าไปขนาดนั้น ไม่โดนจียงเสยเอาสักทีก็ให้มันรู้ไป


...ถึงจะตัวแค่นั้น แต่ความจริงหนึ่งข้อคือควอนจียงก็คือผู้ชาย…


คิดมาถึงตรงนี้ เท้าที่กำลังจะก้าวถึงประตูห้องของคนที่ทำให้ใจว้าวุ่นมาตลอดบ่าย ก็ชะงักเอา ทั้งๆ ที่อีกสองก้าวก็ถึงจุดหมาย
ใช่....จียงเป็นผู้ชาย
แล้วก็เป็นผู้ชายที่นึกจะมีแรง...ก็แรงช้างขึ้นมาจริงๆ เสียด้วย

 

 

+++

 

 

สมพรปาก!

 

คำเดียวที่นึกสบถอยู่ในใจ...
ขณะที่ริมฝีปากได้รูปบัดนนี้หลุดมาด ร้องโอดโอยไม่หยุด
เมื่อมือบางกดสำลีหนักๆ ลงบนมุมปากที่กำลังเลือดซิบอย่างหมันไส้
ใครจะคิดว่าเขาจะทำให้ควอนจียงฉุนกึก จนเจอหน้าแล้วถึงขนาดเหวี่ยงกำปั้นหลุนๆ เข้าให้จริงๆ!

 


อยากรู้นักว่าไปเอามาจากไหน...

 

 

แต่เชื่อเถอะว่าชเวซึงฮยอนนอกจากจะร้องโอยตลอด แล้วมุมปากกำลังกระตุกยิ้มไม่ได้หุบ
ถึงจะมีเสียงบ่นอุบอิบที่โบ้ยว่าเป็นความผิดของเขาเองอยู่ตลอดช่วงการทำแผล
ถึงจียงจะกำลังทำหน้าง้ำหน้างอ
แต่ดูยังไงตอนนี้ก็น่ารักว่า ตอนหน้าขาวๆ ถูกน้ำตาปิดบังหมดไม่ใช่หรือ

 

...ก็หน้าตาแบบนี้ ที่คิดถึงมาตลอด...

 


ตลอดทั้งบ่าย...

 


“ยิ้มอะไรนักหนา! เดี๋ยวสำลีก็เข้าปากหรอก”

 


คำพูดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ บ่งบอกอารมณ์ ไม่ได้เป็นผลอะไรเลย
เมื่ออีกคนยังยิ้มไม่เลิก จนจียงนึกอยากจะเอาก้อนสำลีในมือยัดเข้าปากไอ้อดีตคนน๊อตหลุดนี่เสียที
ดูซิจะตายไหม....เฮอะ!

 


“ไหนบอกจะไม่กลับ?”

 


เอ่ยปากขึ้นใหม่หลังจากทำแผลให้คนตัวโตแล้วเป็นที่เรียบร้อย แต่เจ้าตัวก้เลือกที่จะหันความสนใจไปให้กล่องยาสามัญกล่องเล็กๆ นั่น แทนที่จะเป็นใบหน้าของคนถูกถามที่พอนิ่งได้ เท่านั้นนัยน์ตาคมๆ ก็ดูดีขึ้นอย่างน่าหมันไส้
ร่างโปร่งส่งเสียงพึมพำอย่างอดไม่ได้ที่จะน้อยใจ... “หายบ้าแล้วหรือไง”


เบาหวิว...แต่ชัดเจน

 


รอยยิ้มไม่ได้จางหาย บนใบหน้าคมของคนถูกหาว่าบ้าชั่วคราวแค่ย่างใด...
อีกประโยคของพี่แทบินที่ไปขอรบกวนอยู่ด้วยตั้งแต่เที่ยงกรออยู่ในหัวเบาๆ

“กับไอ้จียง...ตราบใดที่นายแค่เหนื่อยไม่ใช่เลิกรักมัน
ฉันแนะนำให้พักว่ะ....ไม่ใช่ถอนตัว
เสียฟอร์มหมด!”

 


“ก็หายแล้ว...ถึงได้กลับมานี่ไง…


คิดถึง”

 


จบคำกล่าว คนถูกคิดถึงก็ปิดฝากล่องยาที่จัดแล้วจัดอีกในที่สุด
ก่อนจะแกล้งลุกจากเตียงเอามันไปวางไว้บนโต๊ะทำงานเพียงเพื่ออยากจะซ่อนใบหน้าที่เริ่มจะร้อนขึ้นมาตงิด...
ริมฝีปากบางเอ่ยประโยคกึ่งประชดกึ่งน้อยใจ อย่างนึกอยากจะแกล้ง...

 

“นายทำฉันเจ็บรู้ไหม”
เขาเพียงแค่อยากจะแกล้งจริงๆ และที่พูดมาก็เป็นเรื่องจริง... เมื่อเช้าน่ะ
...เจ็บชะมัด...ไอ้บ้านี่ดันปัดมาได้

 

 

“ฉันรู้...ฉันก็เจ็บ”
เสียงทุ้มที่อ่อนลงอย่างน่าเห็นใจ ตอบเบาๆ หลังจากปล่อยให้ความเงียบปกคลุมอยู่ร่วมนาที เนิ่นนานโดยมีจียงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม อมยิ้มอยู่คนเดียว

 

“ฉันแค่ไม่ชอบ....เวลานายทำให้ฉันเป็นกังวล...

 

.....ขอโทษ จียง”

 

 

“ก็แค่นั้นแหล่ะ” จียงที่ตอนนี้ไม่สามารถจะทำได้แค่อมยิ้ม หมุนตัวกลับมายิ้มทะเล้นหน้าบานให้อีกคนที่กำลังรู้สึกผิดเต็มอก คนมาดนิ่งที่คิดประโยคซะดิบดีถึงกับเหวอ แต่พอตั้งสติได้เท่านั้นร่างสูงก็กระตุกยิ้มเย็น ชนิดที่คนตัวดีเห็นแล้วต้องหยุดหัวเราะชอบใจฉับพลัน...

 

ก็บอกแล้วว่าแค่อยากจะแกล้งเฉยๆ
จียงไม่ทันคิด
ไม่ทันคิดจริงๆ ว่าหลังจากแกล้งท๊อปได้สำเร็จ
นอกจากความสะใจเล็กๆ... อะไรอีกที่จะตามมา...

 


เร็วเท่าความคิดเท้าเล็กเตรียมจะก้าวหนีเจ้าของรอยยิ้มที่ชวนให้ขนลุกชัน...
ก่อนในวินาทีต่อมาจะได้รู้ตัวว่าช้าไปเสียแล้ว... ช้าไปจริงๆ..

 

 

“ไม่ทันแล้วจียง”

 

 

เสียงแหบต่ำกระซิบพร่าที่ริมใบหูเล็ก ทันทีที่สามารถประชิดตัว มือหนาโอบรัดเอวบางไว้หลวมๆ
ทำเอาดวงหน้าที่เคยขึ้นสีจางตอนนี้ถึงกับร้อนฉ่า และก่อนที่คนถูกเอาเปรียบจะได้ทักท้วง ร่างสูงก็ไวพอจะทำให้ริมฝีปากบางปิดลงได้ไม่ยาก...

 


.
.
.

 

หัวหน้าวง....ลีดเดอร์

อะไรคือนิยามของลีเดอร์
ลีดเดอร์ต้องมีคุณสมบัติแบบไหน...?

 

คนที่ต้องมีความยืดหยุ่นพอสมควร...
ฉลาดแก้ปัญญาเฉพาะหน้า...
เข็มแข็ง...
อดทน....
มีความรับผิดชอบ...


หรือคนไม่รู้จักคิด...??


ก็อาจจะใช่ในบางครั้ง
ลีดเดอร์ของเขาไม่ได้เพอเฟคต์
แต่ควอนลีดเดอร์ เป็นลีดเดอร์ที่ดีที่สุดสำหรับบิ๊กแบง

 

 


Happy Ending…..(??)

 

 

 

Special : Last Day of BB’s holiday (กำหนดวันรับนาฬิกา)

 


ร่างสูงของคนอาวุโสที่สุดในบ้านเดินหน้ามึนออกมาจากห้องนอนของหัวหน้าวงในตอนเกือบเที่ยงของวันถัดมา ในสภาพที่บ่งบอกอย่างยิ่งว่าพึ่งจะตื่นนอน ตาคมกวาดมองน้องๆ ในบ้านแต่ละคนที่ตอนนี้จ้องหน้าตัวเองอยู่ก่อนแล้ว ก่อนจะต้องเอามือตบท้ายทอยแก้เบลอสองสามที...

 


ทำไมน้องเล็กมันไปนั่งเกยไอ้ยองเบ....??
แล้วทำไมแดซองมันต้องนั่งกอดโดราเอมอนตัวเท่าคนที่แฟนคลับซื้อให้...??
ทำไมทุกคนดูอารมณ์ดี....????

 

แล้วนี่...

 


“ควอนลีดเดอร์หายไปไหน!!”

 


+++

 


“ขอบคุณฮะ”
เอ่ยสั้นๆ ก่อนมือบางจะเอื้อมไปรับนาฬิกาสายหนังเรือนคุ้นเคยที่เคยอยู่บนข้อมือของใครบางคน  ยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นว่ามันกลับมาอยู่ในสภาพดีอย่างเก่าได้เป็นที่เรียบร้อย

 


“ที่หลังถ้าสำคัญก็ดูแลให้มันดีๆ”
ถ้อยคำจากคนสูงวัย ทำให้คนถูกดุเอา ทางอ้อมต้องยิ้มแหยน้อยๆ
หัวเราะแห้งๆ แต่ก็ตบปากรับคำไปอย่างหนักแน่นเกิดเหตุจนช่างซ่อมนาฬิกาต้องโคลงหัวเบาๆ

 

“แน่นอนฮะ!”

 

คุยกันอีกไม่กี่ประโยค คนอ่อนวัยก็เอาผ้าปิดปากที่คล้องหูไว้ขึ้นมาใส่เหมือนเดิม ก่อนะดึงเอาแว่วกรอบเหลี่ยมสีดำขึ้นมาสวมปกปิดใบหน้าจนมิด เหมือนตอนขาเข้า แล้วค้อมหัวน้อยๆ เป็นการบอกลา


ให้ตายเหอะ...ทำไมร้านตรงข้ามต้องเอาโปสเตอร์วงเขามาแปะโชว์หราขนาดนั้นนะ...=________=

 

ปึก..!

 

“อ...ขอโทษครับ”
เพราะมัวแต่มองออกไปที่ร้านอีกฝั่งถนน จียงเลยไม่ทันมองว่ามีผู้หญิงเดินสวนเข้ามาในร้านตั้งแต่เมื่อไหร่ แรงกระแทกไม่แรงมากมายสำหรับเขา แต่ดูจะมากพอทำให้เจ้าหล่อนเซวืด จียงเอ่ยขอโทษขณะที่แกล้งงใช้มือดันแว่นตาให้กลับเข้าที่


“ไม่เป็นไรค่ะ”


เธอกล่าวรับสั้นๆ แล้วเดินเลยเขาไปหาคุณลุงช่างซ่อม
ชวนให้ร่างโปร่งลอบถอนหายใจพรืด ก่อนจะรีบก้าวฉับๆออกจากร้าน จำไม่ได้หรือไม่รู้จักเรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะ!

 

 

“หน้าคุ้นๆ”
เด็กสาวพึมพำกับตัวเองแผ่วเบา คิ้วเรียวขมวดเป็นปมเล็กเมื่อนึกเท่าไรก็นึกไม่ออก ผู้ชายคนเมื่อกี้...?
แล้วคำตอบก็เฉลย เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นบางอย่างที่แปะอยู่หน้าร้านขายซีดีตรงข้ามฝั่งถนน...


...BIGBANG…


เท่านั้นหล่อนก็แทบจะลมจับ อยากจะกรีดร้องให้โลกตลึง
อาการที่ทำให้คุณลุงต้องสะกิดเบาๆ แต่ก็ไม่เป็นผล

 

“G-DRAGON!!!!!!”

 


Real END…=……………………=

 

อนึ่งเนื่องจากวันไทม์ค่าจ้างแพง จึงจับมาได้แค่นี้ ออกมาแว๊บเดียว

แต่อิมแทบินยังคงทำหน้าที่ได้ดี หึหึ

โฮก!

กรุณาอย่าสงสัยว่าทำไมมีสเปเชี่ยลแค่นั้น มันก็มีเท่านแหล่ค่ะ T T แอบระบายความป่วงนิดหน่อย

หลังจากพาร์ทที่แล้วแอบแรง แต่เนื่องจากสัญญาไว้แล้วว่าจะแฮปปี้เอนดิ้ง มันก็เลย.... - -

เปิดเรื่องเรื่องต่อไป ประเด็นของซึงรีและยองเบ เปิดตรงกลางเอาไว้ให้จิ้นกันต่อตามสะดวก

ส่วนประเด็นของลีดเดอร์ที่รัก มันกลับไปบ้านแล้วจะเจออะไร อันนี้นสุดแท้แต่จินตนาการของคุณๆ *--จบข่าว--*

 

แล้วเจอกัน หวัง่วาจะเร็วๆ นี้นะฮับ (กำลังมีโครงการ ถูกอาเจ๊บังคับแต่งฟิค TT^TT)

เอาฟิคบีบสักเรื่องมั้ยคะ

Comment

Comment:

Tweet

เป็นฉันแค่เห็นผมก็ระทวยแล้วยะหล่อน ความรู้สึกช้าาา =^=

ง้อได้น่ารวั๊กกกกกกกกกก มากมายยย

เบ้ริลงเอยอย่างสวยงาม คู่นี้อย่างน่ารักกก

T_T สนุกมากคะไรต์ แฮปปี้สุด

ตอนที่เกริ่นเรื่องไว้แทบเอาหนูจะเป็นลม 'จบได้กินมาม่าจริงๆใช่มั้ย?' แต่ก็ทนความอยากอ่านไม่ไหว รีบลงมาอ่านรัวๆ
แต่พอเริ่มเรื่องมา 'ป้าบ' เท่านั้นละ ยิ่งรู้ว่าเป็นใครยิ่งฮา

ตอนง้อก็.. เอิ่มนะ มโนไปแล้ว ก็อย่างว่า นี่มันฟิคใสๆไร้มลทินจะมีฉากเรียกเลือด(ให้พุ่ง)ออกมาได้อย่างไร ใสสุดๆ ตอนที่แล้วทำเอาบ่อนํ้าตาซึมอะ

อ่านไปเรื่่ยๆประทับใจตอนสุดท้ายย 'G-DRAGON!!!' ฮาแตกกกก
รักไรต์เตอร์จังง สนุกมากก ><~ ติดตามเรื่องอื่นต่อค่า!!

#16 By First (103.7.57.18|58.9.122.102) on 2012-10-07 01:55

อ๋า
อ่านแล้วสงสาร วายบีจับใจ T3T
แต่สุดท้ายท่านเค้าก็ไปเอนจอยกะแพนด้าใช่ไหมคะ ><

อิจีมาดใมห่ ลายไม่ค่อยออก -0- เอ้อ

ฮ่าๆ

ชอบๆๆฟิคนี้มากเช่นเคย ขอบคุณมากจ้า

#15 By SmileLuzMocca [KwonHibari] on 2010-04-17 19:48

ว๊าววววววววว

จบแร้ว หรอ ^^

ขอบคุนคร๊ะ น่ารักกกกกกกมากกกกก

อยากเป็นผู้หญิง คนนนั้นจังงงงง

รักกัน ไปนานนนนนนนนน่ะ


เทมป์จีจี๊

แบริ ^^

แดแด๊โดราเอมอนนนน้อยยย >.<

#14 By (58.8.151.36) on 2010-03-13 14:43

ประโยคเด็ดและคม
คุ้มกับค่าตัวแพงๆที่ ไปจ้างมาอยู่ในเรื่องด้วย
ก็ใครจะไปคิดหล่ะว่า เฮีย เบ๊ค จะพูดประโยคเด็ดนี้ได้อ่ะ
“น้ำตากับความรักมันของคู่กัน”

“ทำเขาร้องไห้ได้ ก็ทำเขายิ้มได้ มันก็แค่นี้แหล่ะว่ะ”


เด็ดไหมหล่ะ? บาดจริงๆเลยย
และแล้วเรื่องนี้ก็แฮปปี้เอนดิ้ง

ขอบคุณไร้ท์เตอร์มากค่ะ

#13 By SNG (61.91.205.162) on 2010-01-15 23:13

55555+

ตอนเด็กผู้หญิงตะโกน

จี ดราก้อนน

น่ารักมากมาย

555

#12 By un-fiore on 2009-08-24 20:51

ตอนจบขอไม่เมนท์

******


๕๕๕ ล้อเล่นคร่า
เอิกๆ เกอบโดนไรเตอร์ไล่กระทืบ --*



กรี๊ด จบแบบเอชอีจริงๆด้วย ดีใจจังเรย

ในที่สุดพี่เบ้กับน้องวึงก็รักกดัน อิ..อิ..
ไม่งั้นคงไม่นั่งเกยซะขนาดนั้นหรอก เน้อ อ อ อ อ อ


ส่วนท่านควอนนั้น รอให้พี่ใหญ่จัดการเอาเองละกันนะคะ

อาจจะโมโหตอนที่ท่านควอนหลบหนีออกจกบ้าน
แต่ไม่แน่ว่า ตอนกลัลบบ้านมาอาจจะมีข่าวดีตามมาก็ได้ อิ..อิ..

เนอะๆๆ ๆ ๆ


ว่าแต่ ออกจากบ้านไปเชาๆเนี่ย


อัพเดทข่าวเบริหรือยังจ๊ะท่านลีดเดอร์





ปล. แอบอายกได้สเป เบริอ่ะค่ะ

ถ้าไรเตอร์ว่างๆ แต่งให้เค้าหน่อยน๊า

#11 By Kyohe (210.86.135.51) on 2009-06-06 11:54

ช่าย

จียงเป็นลีดเดอร์ที่ดี

แม้จะไม่ perfect แต่ก็ดีที่สุดแล้วbig smile

#10 By (124.157.230.75) on 2009-03-29 17:01

ยกมือๆๆๆ เอาค่า เอาอีกหลายๆเรื่อง เทมจีด้วยน้า 55

จียงแมนมากกกก
เหวี่ยงกำปั้นเข้าหน้าอิเทมเลยเรอะ
บทจะมีแรง ก้แรงช้างอย่างอิเทมมันว่าจิงๆ 55
นั่นแหละโดนไปซักหมัด
จะได้เลิกบ้า เลิกคิดมากซะที -*-

ส่วนจียง อืม..
น่ารักอ่ะ 555
ก้ไม่รู้จะว่ายังไง ไม่ว่าเรื่องไหนจียงยังคงน่ารักเสมอ

พี่เบ้..
ในที่สุดก็เปิดใจ
จิงๆแล้วแทยังอาจจะตัดใจจากจียงได้แล้วนะ
เพียงแต่เพราะความเคยชิน อย่งาที่เจ้าตัวบอกบ่อยๆ
นั่นแหละ ถึงได้คิดอยู่เสมอว่ารักจียง 55

ซึงริ มักเน่ ยิปปี้ดีใจด้วย
พาทที่แล้วแกทำชั้นร้องไห้ จำได้มั้ย
ในที่สุด..ก้สมหวัง
แล้วพี่เบ้เค้าตามไปพูดอะไรอ่ะ
อยากรู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

แดซอง
กร๊ากกกกกกกกกกกกกก
อิจฉาเค้านะน่ะ นั่งกอดโดเรม่อนตัวเบอเริ่ม
555
อยากมีกับเค้าล่ะสิ มานี่มา
มากอดเค้านี่ อุ่นกว่าตุ๊กตาเยอะ
(เค้าอ้วนไง กรั๊กๆๆๆๆ)

รอฟิคเรื่องต่อไปนะคะ
ขอเทมจีได้ม้า ชอบบบบ 55

ตามไปอ่านแบริค่ะ

^^

#9 By cartoon.vipz (117.47.91.199) on 2008-12-12 13:49

อ่า...ยังไม่จุใจอ่ะ อ่านรวดเดียวจบ 8 ตอนเลย ตอนจบมันรวบรัดตัดตอนไป ยังบิ้วอารมณ์ได้ไม่เต็มที่เลย

อยากอ่านฟิคบีบแรงๆ เอากระชากอารมณ์ให้สุดไปเลย
ขอบคุณไรท์เตอร์ที่แต่งฟิคหลายๆแนวให้อ่านนะคะ
เป็นกำลังใจให้ค่ะ

#8 By piya (64.254.116.14) on 2008-12-11 20:42

น่ารัก บอกได้เท่านี้ มาแต่งเรื่องอื่นต่อได้นะๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อยากอ่านใจจะขาด

#7 By wini_84 (117.47.49.88) on 2008-11-30 16:37

เรื่องนี้จบแล้วก้อย่าลืมไปอัพอีกเรื่องนะคะ หึๆๆ

ฟิค YBxSR อะ

รอตลอดน้า~~~~

#6 By เด็กแอบอ่าน (118.172.244.162) on 2008-11-23 21:57

"คิดถึง"...หุๆๆๆ... ความรักจุกอก

........................

หัวหน้าต้อง ฉลาด/เข็มแข็ง/อดทน/มีความรับผิดชอบ ...

"ลีดเดอร์ของเขาไม่ได้เพอเฟคต์
แต่ควอนลีดเดอร์ เป็นลีดเดอร์ที่ดีที่สุดสำหรับบิ๊กแบง "

ใช่เลย

ถูกต้อง


หัวหน้าควอน ดีที่สุด อ๊ายๆๆๆ

บิ๊กซึง...อบอุ่นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

จบได้น่าร๊ากค่า หุๆ big smile

#5 By ~WIwIZARD~ on 2008-11-23 16:56

จียงน่ารัก!!!!!

ชอบเวลาเทมกับจีคบกันแบบนี้
ไม่ต้องแฮ่ดให้มากนัก(หัวเราะ)
แต่ก็ดูเป็นจียงดี น่ารักดี ชอบบบบบบบบบ
เทมป์ก็ไม่ต้องโหดให้มาก แต่อบอุ่น(??) นิดนึงน่ะ 5555


ชอบฉากตอนทำแผลมาก นึกหน้าจียงออกเลย
ต้องน่ารักมากแน่ๆ(ไม่ค่อยเลย 55555555555555555)

อรั๊ยยย ชอบฟิคเรื่องนี้ค่ะ
มีความรู้สึกอบอุ่นในความเป็นจียงและเทมมากกกกกกกก

ขอบคุณมากเลยนะคะ question

#4 By Charlie on 2008-11-23 14:50

ฟิคบีบหรอคะ ไม่ดีมั้ง
ไม่ดีแน่ๆ

เพราะไรเตอร์แต่งฟิคแนวนี้ได้น่ารักมากๆอ่ะ

ฮืออออออออออออ

อย่าบีบกันเลย งือออ

#3 By kumameaw on 2008-11-23 13:16

อ๊าาาา

เราตามอ่านมาตั้งแต่ตอนแกรแล้วค่ะ

แต่ไม่เคยได้เม้น รอทีเดียวตอนจบบ

ไรท์เตอร์เขียนเรื่องได้น่ารักมากกกเลยอ่ะ

จบดีมากๆเลยค่ะ

ตอนที่เอาตอนที่เจ็ดมาโพสอ่ะ

เราแวะเข้ามาดูทุกวันเลย

เผื่อว่าจะใจดีเอามาแปะก่อน ฮ่าๆๆ

ขอบคุณที่เขียนเรื่องดีๆ สนุกๆให้อ่านนะคะbig smile

#2 By kubkang (202.12.97.111) on 2008-11-23 13:12

อ๊ากกกกกกก กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด
น่ารัก น่รักว๊อยยยยยยยยยยยยย
แม้จะเป็นการง้อแบบผู้ใหญ่ พูดน้อยๆ ไม่ได้อธิบายอะไรมาก แต่ จิ้นภาพตามที่ไรเตอร์บรรยาย
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกก มันกลับเป็นภาพและความรู้สึกที่น่ารักมากมาย


ชก....ไปได้
เสียดายหน้าหล่อๆ แต่ก็นะ สมควร ทีโอพีสมควร แอบจิ้นแบรีได้มั้ย ว่าน้องมันก็ชกเบเบ้เหมือนกัน ฮ่าๆ
ชกเขาแล้ว ยังมานั่งทำแผลให้อีกแน่ะ กูเขินได้มั้ยล่ะ ทำไมจียงมันน่ารักอย่างนี้ว๊า โหยยยย ดีดดิ้น

"ไหนบอกวันนี้ไม่กลับ"

หืมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม จียงงงงงงงง
น้ำเสียงอ่ะ อาการอ่ะ เก็บๆหน่อย กูได้ข่าวว่าบ่นอยู่ว่าคืนนี้ใครจะกอด ฟายยยยย

รักแทบิน หลงแทบิน รักแทบิน หลงแทบิน

สุยอดอ่ะพี่ พี่ยังเป็นที่ปรึกษาความรักที่วุ่นวายของบิ๊กแบงเสมอ รักแทบิน หลงแทบิน

ตอนจบ งานเข้าแล้วมั้ยจี เทมมันก็บอกว่ามันไม่ชอบที่มึงทำให้มันเป็นกังวล นี่มันตื่นมายังกระแดะไม่อยู่ ตายๆๆ กลับมาจะโดนอะไร? ไม่รู้ แต่กูคิดไปแล้วว่ามึงโดน.....แน่ๆ ฮ่าๆๆ

ฟิคสนุกมากค่ะ จียงมันดูน่ารักๆปนกับแรดๆ
ทีโอพีก็ดูเป็นผู้ใหญ่มากมาย แต่พูดอะไรออกมาแต่ละอย่าง โฮกกกกกกก กูจะเป็นลม

แต่งมาอีกนะคะ เราจะติดตามผลงานของคุณ ฮ่าๆๆๆ

ขอบคุณค่า

#1 By kumameaw on 2008-11-23 13:10