[Fic]Oh My Leader P.7

posted on 16 Nov 2008 10:47 by tem-gfiction

Title: Oh My Leader Part 7
Status: Fic
Pairing: Choi TOP,Kwon Leader ft. YB×SR [Big Bang]
Author: Lovely_G

 

TALK: พาร์ทเจ็ดแล้วค่ะพี่น้อง
พาร์ทนี้อ่านไตเติ้ลแล้วคาดว่าคงไม่มีใครอยากจะคลิ๊กเข้ามา โดยเฉพาะคนเชนต์ซิทีฟ อ่ะหึ - -
ทรมารกันอีกแล้ว กรั่ก~
ล้อเล่นค่ะ ไม่ขนาดน้าน มันก็นะ ขำๆ (เร๊อะ)
พาร์ทนี้สั้นค่ะ ขอเตือนล่วงหน้า (ห้ามาบ่นด้วย -3-)

 

Enjoy~

 

PART 7

 

นัยน์ตารีทอดสายตานิ่ง ราวกับมีสิ่งใดน่าสนใจนักหนาบนท้องฟ้าว่างเปล่า...
รอยยิ้มมุมปากกระตุกขึ้นเย้ยหยันเมื่อไม่สามารถหาเหตุผลดีๆ ของการลุกออกมาจากโต๊ะอาหารได้ซักข้อ

 


พยายามจะบอกตัวเองว่าไม่มีอะไร นอกเหนือจากการไม่อยากให้ไอ้เพื่อนตัวดีมันต้องอดข้าวขึ้นมาจริงๆ ก็เท่านั้น
แต่คนอย่างทงยองเบก็โกหกไม่เก่ง เกินกว่าจะสามารถหลอกตัวเอง
เสียงของซึงรีที่ได้ยินเมื่อคืนยังคงวนเวียนชัดเจนในหัว ยิ่งกับภาพหัวหน้าวงกับน้องเล็กที่โลมเลียกันจนเห็นเป็นเรื่องชินตา วันนี้กลับทำให้เขากำลังฟุ้งซ่านกว่าที่เคย...

 


ทั้งที่คิดว่ารักเป็นสิ่งที่น่าชิงชังที่สุด หลังจากสูญเปล่ากับการมอบมันให้จียง แต่ทำไมกลับยังรู้สึก
ทั้งที่คิดว่าตัวเขาเองยังไม่พร้อมที่จะรักใครซักคน แล้วเหตุใดจึงได้หึงหวง
ในตาหม่นหลุบลงช้าๆ ผ่อนความรู้สึกกับสายลมเย็นๆ ที่ต้องผิวหน้า ชั่วครู่ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นใหม่อีกครั้ง ปล่อยให้คำถามมากมายที่ไม่สามารถจะหาคำตอบปลิดปลิว...

 

 

ยิ่งคิดรังแต่จะยิ่งบ้า...
.....ความรัก...ความลับของพระเจ้า....

 


ร่างสันทัดหมุนตัวกลับจากระเบียงเมื่อคิดถึงตรงนี้
สิ่งที่รออยู่อาจเป็นปัญหามากมาย ที่จำต้องเผชิญเมื่อไร้ทางนี้...

 

 


แต่เขาก็ไม่ได้คิด...
.....ว่าต้องเจอกับมันเร็วขนาดนี้....

 

 

“ซึงรี”

 


ชื่อของบุคคลตรงหน้าถูกเอ่ยขึ้นแผ่วเบาบนริมฝีปากหยัก ด้วยน้ำเสียงนุ่มเป็นเอกลักษณ์ของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นนักร้องนำ ตารีเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับปลายเท้าที่นิ่งงันฉับพลัน เช่นเดียวกับอีกฝ่ายที่ถูกเรียกชื่อ...

 


ซึงรีดูมีท่าทางตกใจไม่ต่างกัน ก่อนเจ้าตัวจะแปรเปลี่ยนให้รอยยิ้มโชว์เขี้ยวฉาบบนใบหน้าตามแบบฉบับของน้องเล็กอีซึงฮยอน แล้วสาวเท้าเข้าไปยืนข้างๆ พี่ชาย เอ่ยประโยคด้วยริมฝีปากเรียว

 


“กับข้าว...ไม่อร่อยหรอฮะ?”

 

ประโยคคำถามแสนธรรมดา แต่กลับจี้คนถูกถามเหลือเกิน

 


“อ้อ...เปล่าหรอก ก็อร่อยเหมือนทุกๆ วันนั่นแหล่ะ”

 


“พี่โกหก!” เสียงตอบกลับติดจะกร้าวดังขึ้นแทบจะทันทีที่จบประโยคของคนเป็นรุ่นพี่ ทำเอายองเบผงะ แต่ประโยคต่อมากลับอ่อนลงจนน่าใจหาย “ก็ถ้ามันอร่อย...ทำไมพี่ไม่กินให้หมด”

 

เท่านั้นคนเป็นพี่ก็ถอนหายใจพรืด... ก่อนจะเอ่ยคำแก้ตัวที่พอจะนึกได้...
“พี่แค่ไม่อยากให้จียงมันอดข้าว...พี่ไม่ชอบ”

 

“.....นั่นสินะฮะ พี่ท๊อปก็คงไม่ชอบเหมือนกัน”

ผมเอง...ก็ไม่ชอบ....

 

ความเงียบโปรยตัวเมื่อสิ้นคำตอบรับ
มีเพียงเสียงถอนหายใจที่ปะปนกับสายลมบางริมระเบียง ซึงรีพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมมันถึงได้เป็นที่โปรดของพี่ชายคนข้างๆ นี้นักหนา เด็กหนุ่มค่อยๆ ผ่อนคลาย ก่อนจะเลือกตัดสินใจบางอย่างเงียบๆ คนเดียว

 


“พี่ยองเบ...”

 

 

“หือ...”

 


“ผม...มีอะไรจะบอกพี่ฮะ”

 


จบประโยคสายตารีที่ทอดมองออกไปไกลกลับตวัดมามองคนพูดทันที ....ผมมีอะไรจะบอกพี่ฮะ....
เสียงละเมอเหมือนจะแว่วเข้ามาอีกครั้ง จนนัยน์ตาสีหม่นสั่นวูบ....

'ฮยอง....ฮะ’  ‘บ....ยองเบ....ฮยอง….’

 


“ผม.....ผมน่ะ.....”

 


“พอเถอะ”


เสียงนุ่มกร้าวขึ้นจนคนฟังชะงักค้างทั้งที่ยังพูดไม่จบ และกำลังพูดอะไรไม่ออกอีกแล้ว ไม่ต่างอะไรกับเจ้าของคำพูดที่ดูเหมือนจะพึ่งรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกไป มือหนายกขึ้นลูบหัวลูบหัวของคนอายุน้อยกว่าช้าจนดู เก้ๆ กังๆ เพื่อปลอบสีหน้าช็อกของน้องชาย

 

น้ำเสียงอ่อนลงอย่างสำนึกผิด...

 


“ตกใจหรอ...”

 


“พี่ขอโทษซึงรี”

 

ขอโทษ...
ขอโทษ...?
หึ.... นายมันขี้ขลาดทงยองเบ...

 


“พี่รู้สึกไม่ค่อยสบาย...”

.
.
.
.
.


“งั้นไปนอนพักดีกว่านะฮะ”

 

ซึงรีหลุบตาลงหลังจากมองแผ่นหลังของคนเป้นพี่เดินหายเข้าไปในตัวบ้าน คำภามผุดขึ้นในใจคำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบ “พี่ขอโทษผมทำไม” ไม่นาน....
ก่อนจะปล่อยให้มันจมลงสู่ก้นบึ้งอีกครั้ง เมื่อรู้แล้วว่าไม่มีคำตอบ เหตุใดจึงต้องถามตัวเองอยู่แบบนั้น สู่ปล่อยให้มันถูกกลืนหาย...ลืมมันไปช้าๆ...จะไม่ดีกว่าหรือ

หยดน้ำตาเม็ดใสถูกสายลมพัดให้เหือดแห้งราวกับจะช่วยปะโลม....

 

 

‘ผมมีอะไรจะบอกพี่ฮะ'

 

 


+++

 


“ปัง!!!”

 


เสียงปิดประตูห้องของใครบางคนดังเสทือนจนแทบทำเอาทุกชีวิตสะดุดลมหายใจ แม้แต่ซึงรีที่คิดว่าอยากจะยืนอยู่ตรงระเบียงต่ออีกหน่อยยังต้องชะโงกหน้าเข้ามาดูเหตุการณ์ภายใน


เว้นแต่ลีดเดอรืตัวบางกับคนหน้าแป้นที่ตอนนี้กำลังพยายามโอ๋พี่ชายที่เอาแต่ก้มหน้างุด ร้อนถึงซงรีที่ตอนนี้เบิกตากว้างก่อนจะใช้หลังมือไล้เอาคราบน้ำตาออกลวกๆ แล้วก็แทบจะถลาไปหาพี่ชายคนสนิท แม้จะไม่แน่ใจนักว่าเกิอดอะไรขึ้น

 


“พี่จียง”

 


น้ำเสียงของซึงรีเบาหวิวเมื่อเรียกชื่อคนอายุมากกว่า นัยน์ตาเรียวรีเหลือบมองพี่ชายอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ห่าง และตอนนี้กำลังมีสีหน้าปั้นยากขึ้นทุกทีระคนตกใจกับม่านน้ำตาที่เริ่มคลอหน่วยของลีดเดอร์ที่รักและเคารพ...

 


เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกขยับตัวน้อยๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนเรียก...
เหมือนทนบทุกอย่างที่พยายามฝืนจะพังทลาย น้ำตาที่เคยเกาะอยู่ริมขอบตา ทะลักจากดวงตาคู่สวยอย่างห้ามไม่อยู่ เท่านั้นคนที่ยืนมองถึงกับผงะ... ยิ่งกับเสียงสะอื้นฮักๆ รวมทั้งดวงตาและปลายจมูกรั้นกำลังติดจะแดงหน่อยๆ จนดูยังไงก็ไม่ได้เหมาะกับคำว่าแมนที่ตัวเองพยายามประกาศปาวๆ เลยซักนิด ยิ่งทำให้ตกใจไปกันใหญ่

 


“ซึง...ฮึก...ซึงฮยอน...ฮือ...ฮึก ฮึก”

 


ชื่อเดียวจากคนที่กำลังร้องไห้ไม่หยุด ทำให้สองคนที่ยืนอยู่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนคนเป็นเจ้าของชื่อจะตัดสินใจดึงรวบเอาตัวพี่ชายสุดที่รักเข้ามากอดไว้ก่อน พยายามจะเอยปลอบวิธีเดียวกับที่พี่จียงเคยใช้ปลอบเขาบ่อยๆ

‘โอ๋ๆ...ซึงรี เด็กดี...เด็กดี...อย่างร้องนะ...อย่าร้อง..’

 

“อยะ....อย่าร้องนะฮะ พี่จียง โอ๋ๆๆ.... อย่าร้องเลยนะฮะ อย่าร้อง”

 

อาจจะนับได้ว่าเป็นครั้งแรกที่น้องเล็กอย่างซึงรีจะได้มีโอกาสกอดปลอบคนอื่นในวงแบบนี้ แล้วยิ่งคนๆ นั้นยังเป็นควอนจียงที่คนอื่นไม่เคยมีโอกาสเอามานั่งโอ๋ได้ยกเว้นแต่ชเวซึงฮยอน ซึงรียิ่งดูเงอะงะจนน่าขำ เพราะยิ่งเอ่ยคำพูดว่า อย่าร้องๆ มากท่าไหร่ คนเป็นพี่ที่ถูกปลอบดูจะยิ่งปล่อยโฮหนักขึ้นเท่านั้น

 

จนกลายเป็นซึงรีที่เริ่มจะบ่อน้ำตาแตกตามคนเป็นพี่ไปอีกคน

 


“ซึงฮยอน...ท๊อป...ฮึก...ไอ้งี่เง่า ฮึกๆ”


“พี่จียง..ฮึก...อย่าร้องสิฮะ ฮือ...พี่...พี่ยองเบ พี่โง่...”

 

“แง้.............”

 

 

สองเสียงสะอื้นประสานกันจนคนมองเริ่มจะปวดหัวจิ๊ด
กับภาพสองพี่น้องที่ตอนนี้ลงไม่นั่งคุกเข่ากอดกันกลมดิ๊กร้องไห้โฮอยู่บนพื้น เว้นช่วงเป็นเสียงก่นด่าสองบุรุษที่ตอนนี้พากันหมดตัวเงียบอยู่ในก้องอีกคู่...

 


อย่าถามเลยว่าพี่จียงเป็นอะไร
ถามถึงคนที่พึ่งจะทำแก้วหูคนในบ้านแตกเอาดีกว่า...

 

 

คนเราเวลามีความรักอารมณืมักจะไม่ค่อยปกติ (แดซองล่ะนึกดีใจที่เขายังเป็นหนึ่งคนที่ปกติดี) จนบางครั้งก็ถึงขั้นไร้เหตุผล ยิ่งถ้าอยู่ในอารมณ์หึงหวง หรือเป็นคนร้อนๆ เป็นทุนเดิม ความสามารถในการควบคุมตัวเองจะลดลงกว่าครึ่ง

 

ในกรณีของควอนจียงและชเวซึงฮยอน
ถ้าพี่ท๊อปเป็นศาล มีจำเลยเป็นพี่จียง
จะแปลกอะไรถ้าจำเลยจะถูกสั่งติดคุกหัวโต... จากข้อสันนิฐานความผิด


กระทงที่หนึ่งจำเลยผิดโดยไม่รู้ตัว ฐานพยายามทำให้ผู้อื่นเป็นบ้าโดยหายตัวไปแบบไม่บอกกล่าว..
กระทงที่สอง เพราะโลมเลียผู้อื่นนอกเหนือจากคนรักมากเกินขีดจำกัด…
กระทงที่สาม เป็นเพราะมีการตกลงบางอย่างลับหลังและพยายามปิดบังข้อเท็จจริงต่อศาล...

 


ก็อาจจะถูก...
เป็นแบบนี้ ในมุมมองของศาล...อาจจะผิดจริง
แต่บางครั้ง....เหตุผลบางอย่างก็เหมาะควรแก่การอภัยไม่ใช่หรือ....หากผู้ตัดสินจะลองฟัง....

 

 


ก่อนหน้าพี่ท๊อปจะลุกไปจากโต๊ะ ชั่ววูบนึงที่แดซองอยากจะลุกไปกระชากคอคนเป็นพี่เสียเหลือเกิน ติดที่ว่าเขาให้ความสนใจกับคนอีกคนทากกว่าเท่านั้น
เพราะที่จียงเห็นว่าพี่ท๊อปเอาแต่เงียบตั้งแต่ที่ซึงรีเดินออกไป เจ้าตัวเลยจัดการตีบเอาชิ้นเนื้อในจานตัวเองที่พี่ยองเบบอกว่าไม่กินไปวางไว้บนจานข้าวพี่คนโต เพราะคิดว่าคงจะงอนกันนิดๆ หน่อยๆ อย่างที่เคยเป็น แต่ผลที่ได้คือมือใหญ่กลับปัดมันซะกระเด็น แล้วลุกอกไปซะเฉยๆ...

 


แดซองอยากจะวิ่งไปพังประตูห้องของพี่คนโตแล้วลากออกมาดูผลงานเสียที แต่เด็กหนุ่มก็ทำได้แค่มองภาพคนสองคนที่กำลังสั่นระริกทั้งคู่

 

พี่ยองเบกับซึงรีเองก็เหมือนกัน...

 

+++


“พี่จียง..ฮึก...อย่าร้องสิฮะ ฮือ...พี่...พี่ยองเบ พี่โง่...”

 

ช่องระหว่างประตูที่ตอนแรกถูกแง้มเอาไว้เพื่อมองหาสาเหตุของเสียง ปัง ที่ดังกระทบโสตประสาทถูกปิดลงช้าๆ พร้อมกับภาพสุดท้ายที่เขาปรารถนาจะเห็นในชีวิต...


หากคำว่าไม่พร้อมจะเป็นสิ่งเดียวเดียวที่สามารถบอกตัวเอง
หากจะเป็นคำแก้ของคนขี้ขลาด
คนที่เอาพูดว่าไม่พร้อม

 

บางทีคนอย่างเขาอาจจะยิ่งกว่าโง่ด้วยซ้ำ...


.
.
.
.
.


“ซึงฮยอน...ท๊อป...ฮึก...ไอ้งี่เง่า ฮึกๆ”

 

แผ่นหลังกว้างที่แบนกับบานประตูค่อยๆ เลื่อนลงช้า จนร่างสูงอยู่ในท่านั่งที่ไม่ค่อยจะสบายตัวเท่าไรนัก
เสียงจากภายนอกดังกระทบการสัมผัสชัดเจน นำพาให้น้ำตาค่อยๆ ไล้บนใบหน้าคมคายช้าๆ กับร่างทั่งร่างที่สั่นไหว...
....ทำอะไรลงไป...

 


อะไรคือเหตุผลของคนไร้เหตุผล
หากจะอ้างว่ารัก...จะผิดไหม
หากจะเป็นเหตุผลเดียว...

 


สำหรับเขาแล้วคำว่างี่เง่ามันน้อยไป....

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

 

“ซึงฮยอน...ท๊อป...ฮึก...ไอ้งี่เง่า ฮึกๆ”
“พี่จียง..ฮึก...อย่าร้องสิฮะ ฮือ...พี่...พี่ยองเบ พี่โง่...”


.....จริงทุกประการ หากไม่มีผู้ใดคัดค้าน.....

 


++++

 

เที่ยงแล้ว....
ร่างสูงของพี่ใหญ่ก้าวเท้าออกจากห้องนอนหลังจากหายเงียบอยู่นานกว่าสามชั่วโมง
ตาคมกวาดมองภายในห้องนั่งเล่น เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ให้เขาต้องเผชิญหน้าในตอนนี้
แต่สุดท้ายเข้าก็รู้ตัวว่าคิดผิดไปถนัด เมื่อสบสายตากับคนที่ทั้งรักทั้งห่วง

 

นัยน์ตาเรียวที่แดงช้ำ กับปลายจมูกขึ้นสีบ่งบอกได้ดีว่าเหตุการณ์ใดที่พึ่งจะผ่านมา
พาลจะทำให้ซึงฮยอนใจอ่อนยวบ กระนั้นแววตาที่สั่นไหวเพียงครู่เดียวก็ถูกปกปิดจนมิด..

 


...ความเงียบเป็นสิ่งที่ร่างสูงเลือก จนคนที่ทนไม่ไหวต้องส่งเสียงขึ้นก่อน...

 

“จะไปไหน?”

 

“....”

 

“คืนนี้จะกลับหรือเปล่า?”

 

ลังเลอยู่ชั่วอึกใจ...ท๊อปส่ายหัวน้อยๆแทนคำพูด
เตรียมจะก้าวเท้าออกไปโดยไม่หันกลับไปมอง แต่กลับต้องชะงักเมื่อได้ยินประโยคต่อมา...

 

 


“ขอโทษ....”

 

เรื่องอะไรงั้นหรือ...
จียงผิดที่ไหน...คนผิดมันเขาเอง
เขาเองที่ต้องพูดมัน

 


ขอโทษจียง
....ฉันขอโทษ...

 

 

TBC... The End of Part 8


ยังมองไม่เห็นวี่แววของคำแฮปปี้เอนดิ้ง..??
แหงแซะ นี่มันไม่ใช่พาร์ทจบซะหน่อย =3=

See you ^^

 


(warning : อาทิตย์หน้า ไม่แน่... ไม่ต้องรอนะคะ คาดว่าน่าจะดอง= = )
ขอยคุณสำหรับคอมเม้นต์ค่า

Comment

Comment:

Tweet

เหมือนตอนร้องไห้จะฮา อ่านไปเรื่อยๆ ฮาไม่ออกเมื่อโป้นํ้าตาไหล
โอเอมจี!! =_= ได้ต้มมาม่ากินอีกแล้ว เหอะๆ
-..- ง้อแฟนตัวเองไวๆนะบุรุษทั้งสอง อย่าๆเล่นตัววว

#17 By First (103.7.57.18|58.9.122.102) on 2012-10-07 01:37

อารายอ่ะ
สองพี่น้องกอดคอกันร้องไห้ น่าสงสาร

.ซึงฮยอน...ท๊อป...ฮึก...ไอ้งี่เง่า ฮึกๆ”
“พี่จียง..ฮึก...อย่าร้องสิฮะ ฮือ...พี่...พี่ยองเบ พี่โง่...”

เออ ทั้งโง่ทั้งงี่เง่า ทั้งคู่เลย*สะบัดหน้า* โมโหแทน

สงสารด้า ตอน ยองเบพูดว่า
พอเถอะ
พี่ขอโทษ..ซึงรี
พี่รู้สึกไม่ค่อยสบาย

อยากจะยกต้นไผ่ทั้งป่า ถมตัวยองเบนัก ชริ
สงสารน้องด้า ฮือ ฮือ T^T

จียงไปขอโทษเทมป์ทำไม
อยู่ดีๆมาโกรธเฉยเลย
แถมปัดข้าวซะกระเด็นแบบนั้น อูยยเป็นเราก็ใจแป้ว ว อ่ะ
อย่าไปง้อมัน ฮึ่ม เชื่อเค้านะ สงสารจียงด้วย

#16 By SNG (61.91.205.162) on 2010-01-15 23:02

หึงไม่เข้าท่า

5555

ดีแล้วๆๆ

#15 By un-fiore on 2009-08-24 20:42

โว้ยย ยย ย ย

โหวกเหวกโวยวาย

พารืทนี้มันเป็นอะไรยังไงกั๊นน น น

ทำไมมันเป็นแบบนี้
อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ทึ้งหัวๆๆๆ

#14 By Kyohe (210.86.135.51) on 2009-06-06 11:45

ว่าแล้วเชียว
เขียนถึงตอนซึงริปุ๊บ
น้ำตามาปั๊บ โอยย เค้าก้เตือนสำหรับคนเซนต์ซิทีฟ
แล้วเลื่อนลงมาอ่านทำไม
(อ้าวว ไม่อ่านแล้วจะจบมั้ยเนี่ย -*-)

พี่เบ้ค้าบบบบ
น้องเค้ากำลงัจะบอกทำไมไปขัดเล่า
หรือเพราะว่าพี่รู้ว่าน้องจะพูดอะไร
ม่ายยยยย น้า
ตอนซึงริพุดว่า “งั้นไปนอนพักดีกว่านะฮะ”
นั่นแหละ..น้ำตาล่วงเลย
โฮฮฮฮฮฮ สงสาร มันจี๊ดดดด
โกดพี่เบ้แล้ว ไอ้พี่โง่
(อ้าววววว)

ปัดออกเลยเรอะ
เกินไปมั้ยท็อป
แรงไปรึป่าวว
แต่นี่แหละที่บอกว่าสงสารมันอ่ะ
มันกลัวใช่มั้ยๆๆๆ มันกลัวจียงไม่รักมัน
เออ..แล้วตกลงแกจะไปไหน
จียงถามน่ะ ตอบสิๆๆ
(กุก็อยากรู้เว้ย)

ตอนแรกว่าจะทำเศร้าตอนจียงกะซึงริกอดกันร้องไห้
แต่ไม่รู้ทำไมหัวเราะ (อินี่บ้า..)
มันดูน่ารักอ่ะ ร้องไห้ไป ปากก็ด่าไป 55
น่ารัก..

ไปเจอกันพาทจบ
ทำไมจบเร็วจังงิ

#13 By cartoon.vipz (117.47.91.199) on 2008-12-12 13:28

อ่านแล้วเครียดอ่า....

#12 By piya (64.254.116.14) on 2008-12-11 20:21

โอ้ย มันบีบคั้นอารมณ์เหลือเกินค่ะ
อ่านแบบดราม่าแรงๆมั่งก็ดีไปอีกแบบเนอะ

ความรักมันไม่มีเหตุผลจริงๆค่ะ
อันนี้เห็นด้วย
พาร์ทนี้ทุกคนต่างก็เจ็บปวด สับสนกันถ้วนหน้า

รอพาร์ทต่อไปอยู่นะ
สู้ สู้ ไฟท์ติ้ง

#11 By littledragon (124.121.224.94) on 2008-11-21 16:25

โหยย ทำไมอิพี่ใหญ่ของวงมันต้องทำงี้อะ ปัดออกเหรอ แรงไปมั้ง

จียงอย่าอ่อนแอดิ ทำไมครั้งนี้มันกลับตาลปัตนะ กลายเป็นว่าน้องเล็ก

ต้องมานั่งปลอบพี่ชายแทน เฮ้อๆ ปลอบไปปลอบมา ก็กลายเป็นว่า

บ่อน้ำตาแตกทั้งคู่ โอ้ว สงสารทั้งพี่ทั้งน้อง ทั้งอิพี่ใหญ่ทั้งยองเบ

เฮ้ยย ออกมาดิวะ ดูดิื ทำให้คนที่รักต้องร้องไห้เนี่ย มันดีมั้ย

ห๊ะๆๆtongue

#10 By luvtop (117.47.181.216) on 2008-11-20 22:31

อ๊า....ไอ้เท้ม -*- ไอ้โง่
ยองเบ...ไอ้นี่ก็ด้วย
สงสารจี สงสารน้องอี

ถ้าชั้นเป็นแดซอง...จะไปจิกหัวอีเท้มออกมาให้ได้เลยทีเดียว -*-

ยองเบ...ขี้ขลาดจริงๆเลย-*- ทนฟังอีกนิดก็ไม่ได้
ไอ้พวกนี้ทำน้องๆร้องไห้..น่าตีจริงtongue

#9 By ~WIwIZARD~ on 2008-11-18 17:50

เกลียดไอ้ปู่วะ!!!!!!!!!!มาต่อเถอะนะคะได้โปรดอย่าดองลยเค้จะรอไรท์เตอร์นะ รีบกลับมาเถอะ

#8 By ... (119.42.67.98) on 2008-11-17 18:07

ตูจะเอาไม้ตะบองไปตีหัวกบาลชเวซึงฮยอนนนนนนน

แกทำจียงของชั้นร้องไห้

น้องเล็กน่าสงสาร

ความมั่นใจเต็มร้อยถูกทำลาย

โดยคนใจร้าย

โฮฮฮฮฮฮฮ

คนอ่านก็น่าสงสาร

ถ้าคนแต่งไม่รีบมาต่อ

#7 By pukpods on 2008-11-17 14:18

"คืนนี้จะกลับหรือเปล่า?"

แหะๆ ก็เพิ่งกลับมานี่ไง-*- (ใครเค้าถามแก?)

เด๋วพรุ่งนี้มาเม้นวันนี้เม้นไม่ทันแย้วcry

แปะไว้ก่อน5555

#6 By ~WIwIZARD~ on 2008-11-17 02:05

ซึ้งมาตลอด...

ตั้งแต่บรรทัดแรกที่อ่านจวบจนบรรทัดสุดท้ายของเนื้อเรื่อง...

น้ำตามันพาลจะไหล...

พอไล่สายตาลงมา...

พบกับ warning !!

ช็อค....

จะดองอีกแว้วเหรอ!!!!!!!!!!

#5 By เด็กแอบอ่าน (118.172.246.96) on 2008-11-16 22:06

เห้ออออออออออออออออออออออออ


เหนื่อยใจ....

อ่านแลัวเหนื๊อยยยยย เหนื่อยอะ...

ใช้พลังงานสูงมาก

อย่างนี้อะนะ ต้องรอดูฟ้าหลังฝนกัน ฮ่าๆๆๆๆๆ

มาต่อเร็วๆ นะคะ

ปล.คุณความเห็นที่2 เรื่องรูปที่คุณก็รู้ว่ารูปอะไร
....
เราร้องไปแล้ววววววววววววววววววววว
........
ฮื่ออออออออออออออออออ อิลิงทำกับบรรดาเมียลิงได้ลงคอออออออออออออ

#4 By pxp (58.8.239.73) on 2008-11-16 20:27

แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

อิเทม...ไอ้กอริล่าโง่...

ทุกทีชั้นจะเข้าข้างแกนะ...แต่คราวนี้โกรธแกแล้ว

ทำให้จีร้องไห้...เพราะว่าหึงมันกะน้อง

ไมไม่ถามไรก่อนว่ะ...ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ส่วนนายยองเบ...ทุกทีชั้นจะปลื้มกะความเป็นคนดี

ของนาย แต่วันนี้ชั้นก้อโกรธนายเหมือนกัน

น้องซึงจ๋า...อย่าร้องนะ...ไอ้พวกนั้นมันงี่เง่า

ฮ์อออออออออออออออออออออออออออ

แล้วชั้นจะร้องไห้กะมันทำไมเนี่ย

แดซอง...ชั้นฝากทุกๆ กะนายด้วยนะ

ท่ทางจะมีแต่นายคนเดียวนี่แหละที่พอจะพึ่งได้surprised smile

~~~ รีบๆ มาต่อนะคะ รออยู่ๆ ~~~

เด๋วน้ำตาจะท่วมเชียงใหม่ซะก่อน...

#3 By yummy-ferny on 2008-11-16 20:24

โอ๊ยยยยยยยยยยยยยย

อะไรกันคะเนี่ย นี่มันอะไรกัน ทั้งสองคู่เลย กูวิ่งไปซบอกแดซองและ

ทีโอพี ปัดออกทำไม หา ปัดทำม๊ายยยย
ทำลูกสาวกูร้องไห้ทำไม ฮืออออออ

น้องซึงน่าสงสารที่สุด ทำไมล่ะวะ
"พอเถอะ"
ขี้ขลาด ทงยองเบขี้ขลาดที่สุด

ไอ้พวกบ้า

เชวซึงฮยอน เมิงทำอะไรลงไป รัก

ใช่กูคอนเฟิร์ม มึงรักเจ้าตัวเล็กมัน แต่ทำไมถึงได้แสดงออกแบบนั้นว๊า หรือทนไม่ไหวแล้ว เก็บกดมานาน ยอมมาตลอด ทีนี้เลยเอาคืนบ้าง ฮืออออ


ไอ้ท๊อปงี่เง่า
ยองเบโง่ๆๆ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

สงสารลูกสาวทั้งสองคน ทั้งคนเล็กทั้งคนโตเลย
คิดภาพออก ที่มันกอดกันนั่งร้องไห้อ่ะ
อยากเข้าไปกอดแล้วร้องไห้กับมันมากกกกก
ฮืออออออออ


"ขอโทษ"

เชวซึงฮยอนต่างหากที่ต้องพูด

ชริ




รีบมาต่อค่ะ
ก่อนที่เราจะตายเพราะภาพจูบท๊อปกับฮโยริ
ฮืออออ อันนั้นกูร้องจริงๆ

#2 By kumameaw on 2008-11-16 14:07

ตอนเทมป์ปัดออกนี่แบบ
ใจแป้วเลยอะ

อีจียงงง อ่อนแอไปไหมลูกกก
แต่ถ้าเราเป็นจีก็คงร้องโฮเหมือนกัน
ก็เทมมันดุอะ ฮึกๆๆๆๆ


สงสารซึงรี
ถึงซึงริจะดูเข้มแข็ง แต่ก็ยังแอบสงสารอยู่ลึกๆ
เอาน่ะ.....

รอพาร์ทจบนะคะ
big smile

#1 By Charlie on 2008-11-16 11:15