[Fic]Oh My Leader P.6

posted on 09 Nov 2008 10:54 by tem-gfiction

Title: Oh My Leader Part 6
Status: Fic
Pairing: Choi TOP,Kwon Leader ft. YB×SR [Big Bang]
Author: Lovely_G

Rate : PG-13

TALK : มา...ลงแล้วนะคะ
จริงๆ ไม่รู้ว่ามันสนุกน้อยลงหรือเปล่า เห็นว่าคอมเม้นต์มันตกฮวบแปลกๆ
ก็พอจะรู้ว่าหลายคนอาจจะไม่ชอบอ่านอะไรแบบ... เฮิร์ทๆ บ้าง
แต่มันเป็นแนวที่เฟิร์สรู้สึกว่าค่อนข้างถนัด กว่าแต่งเรื่องขำๆ อย่าง Don't wanna be with out U!!
ยังไงเรื่องก็จะพยายามแต่งต่อให้จบนะคะ




Enjoy :



++++
PART.6



เกือบเที่ยงคืนแล้ว ร่างสันทัดนอนอยู่ตามลำพังบนโซฟายาวในห้องนั่งเล่น ภาพโฆษณาบนจอโทรทัศน์ไหลลื่นผ่านสายตาและสมองโดยไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลยแม้แต่น้อย ในหัวว่างเปล่า... ทงยองเบถอนหายใจเบาๆ อย่างไร้สาเหตุ จังหวะกับที่เสียงเปิดประตูห้องดังแว่วกระทบโสตประสาท



“ยังไม่นอน?”



เสียงทุ้มต่ำเป็นเอกลักษณ์ อย่างที่คนฟังไม่ต้องเสียเวลาเดาชื่อเจ้าของเสียง เรียกความสนใจของนัยน์ตาเรียวได้เพียงชั่วครู่ ยองเบเบือนสายตาจากร่างสูงของพี่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยตอบ



“นอนไม่หลับ”



ร่างสูงเสียงงึมงำตอบรับในลำคอเบาๆ อย่างขอไปที ก่อนเจ้าตัวจะเดินหายเข้าไปในครัว เสียงกุกกักดังขึ้นแผ่วเบา
ไม่นาน... ชเวซึงฮยอนกลับออกมาพร้อมกับแก้วนมอุ่นในมือสองแก้ว

ยองเบถอนหายใจเฮือก เมื่อถูกคนเป็นพี่ส่งสายตาแกมบังคับมาให้พร้อมพยักพเยิดไปที่ประตูอีกบาน ประตูห้องของลีดเดอร์... เป็นเชิงว่าให้ช่วยเปิดแทน แม้จะชักสีหน้าคล้ายจะไม่เต็มใจ แต่ขาสองข้างก็ยอมทำตามแต่โดยดี ก่อนบานประตูจะเปิดออก... พร้อมกับความผิดปกติเดียวที่ทำให้คิ้วเข้มสองคู่ต้องขมวดเข้าหากันเป็นปมแน่น




ไฟในห้องถูกปิดไปแล้ว ทั้งๆ ที่เจ้าของห้องยังไม่น่าจะเข้านอน




หนุ่มเสียงดีมองคนข้างๆ ก่อนจะได้รับสัญญาณเป็นการพยักหน้าอย่างรู้กัน มือหนาเลื่อนไปคลำหาสสวิตช์ไฟที่กำแพงข้างประตู ภาพที่ปรากฏทันทีที่แสงไฟสว่างพอ คือภาพเตียงสีอ่อนเย็นตาที่ว่างเปล่า ไร้วี่แววของควอนจียง




เท่านั้นก็มากพอจะทำให้หัวใจสองดวงกระตุกวูบ....





+++






“ซึงรี....ซึงรีอ่า...”




ควอนจียงเป็นคนเอาแต่ใจ... ก็ใช่ อันนั้นยอมรับ
และคนอย่างควอนจียง อยากได้อะไรก็ควรจะต้องได้เท่านั้น
ต่อให้ต้องลงทุนมากขนาดไหน ถ้ามันแลกมาได้ซึ่งอะไรก็ตามที่อยากได้



ยอม!




ยอมแม้กระทั่งมานั่งอ้อนอีซึงฮยอน เพื่อคั้นความจริง...!




สาบานได้ว่าไม่ได้อยากรู้อยากเห็น แต่เพื่อตัวมันเองเลยเนี่ย
แต่ก็นะ... ขอโทษเถอะซึงรี การที่พี่แกโดนพี่แกล้งทุกวัน ไม่ได้แปลว่าพี่จะอนุญาตให้แกออสโมซิสระดับความเล่นตัวพี่เข้าไปเก็บไว้ใต้ผิวหนังและแววตาบ่องแบ๊วนะเว้ยเฮ้ย




“พี่พูดเรื่องอะไรฮะ”



คนอายุน้อยกว่าลอยหน้าลอยตาย้อนกลับอย่างน่าหมันไส้
ก่อนเจ้าตัวจะแกล้งหันกลับไปสนใจหนังสือในมือต่อ...
แต่ยังเอ่ยถ้อยคำ ทั้งที่ไม่ได้มองหน้าคู่สนทนา





“วันนี้พี่จะนอนกับผมหรอ?”




“อือ...ทำไม? หวงตัวหรือไงน้องรัก”
แกล้งหยอกข้อหาเล่นตัวเกินหน้าเกินตาไปหนึ่งที แต่สิ่งที่ได้ตอบกลับเล่นเอาลีดเดอร์คนเก่งถึงกับผงะ
ซึงรีเหลือบมองพี่ชายแล้วแกล้งเชิดไปทางอื่น... ก่อนจะพูดประโยคต่อมา...



“พี่จียงใจง่าย!”




อย่าให้รู้เชียวนะว่าอีซึงฮยอนมันไปติดนิสัยแบบนี้มาจากใคร =____=




“แล้วตกลงว่าเรื่องไอ้ยองเบนั่นน่ะ...?”



“ถ้าพี่พูดอีก ผมว่าผมจะเปลี่ยนมาชอบพี่แทนแล้วล่ะ”
สิ้นคำเท่านั้นจียงถึงกับต้องเม้มปากสนิท ในขณะที่คนพูดปิดหนังสือที่ถืออยู่วางมันไว้บนโต๊ะเล็ก ก่อนจะเดินมาทรุดตัวลงบน หัวทุยๆ อิงกับเอวบางของพี่ชายที่กำลังอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนพิงกับหัวเตียง



“ซึงรี...”



“ฮะ...”



“ตกลงว่าชอบมันจริงๆ ?”

บอกแล้วว่าควอนจียงอยากได้อะไรก็ต้องได้
คำขู่ของซึงรีจึงใช้ได้แค่ชั่วนาที...



“ผมง่วง~”




คำตอบเดียงของคนเป็นน้องที่ทำให้คนฟังยิ้มออก
มือเรียวยกขึ้นลูกกลุ่มผมสีน้ำตาลเบาๆ
ง่วงก็นอนซะ.... เด็กดี...




นัยน์ตาเรียวเสมองไปยังบานหน้าต่างที่สะท้อนภาพภายนอกอพาร์ทเมนต์
จมอยู่กับความคิดสุดท้าย เพียงไม่นาน...เปลือกตาบางหลุบลงยุติความเหนื่อยล้าในสมอง....




ฝนตก....อีกแล้ว



ถ้ายองเบมันจะ... หันมามองน้องบ้าง
คงจะ...ดีนะ




+++


ลูกกุญแจเล็กถูกมือหนาสลับไขล๊อกประตูอย่างร้อนรน
จนน่ากลัวว่าคนทำจะทนไม่ไหว แล้วพังประตูเข้าไปเสียแทน ยองเบเองมองบานประตูด้วยสายตากังวลไม่แพ้กัน เช่นเดียวกับแดซองที่พึ่งถูกพี่ชายสองคนบุกเข้าไปปลุกถึงในห้องด้วยด้วยกุญแจพวงเดียวกันกับที่พี่ใหญ่ใช้อยู่ตอนนี้ ตายิบหยีเริ่มฉายรอยเคร่งเครียดเมื่อนึกถึงสาเหตุที่ต้องถูกปลุกขึ้นมากลางดึก




พี่จียงไม่ได้อยู่ในห้อง




ตอนนี้ห้องของมักเน่เลยกลายเป็นความหวังสุดท้าย...
ต้องอยู่สิ... พี่จียงมานอนกอดซึงรีบ่อยจะตาย...
แต่ก็บอกพี่ท๊อปก่อนทุกครั้งไม่ใช่หรอ...?


..
..
..


คิ้วหนาเริ่มขมวดเป็นปมขึ้นเรื่อยๆ เมื่อไขกุญแจไม่ถูกดอก ลูกกุญแจห้าหกดอกที่รวมกันเป็นพวงเล็กๆ ถูกสุ่มเลือกอีกครั้ง ท๊อปเริ่มใจไม่เย็นในขณะที่เสียงสายฝนด้านนอกดังทะลุเข้ามาราวกับจะจงใจแกล้งให้เค้าใกล้จะประสาท



ถ้าไม่มีจียงในห้องซึงรี...
ถ้าคำตอบเดียวจะกลายเป็นจียงไม่ได้อยู่ในบ้าน...




...กริ๊ก...




เสียงเดียวที่แผ่วเบา แต่ชัดเจนพอจะเรียกสติทั้งหมดให้กลับคืนได้ไม่ยากนัก
นัยน์ตาสามคู่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเป็นชเวซึงฮยอนที่พรวดพราดเข้าไปในห้องก่อนใคร


..
..
..


ภาพที่เห็นคือสองร่างโปร่งที่นอนเอาหัวพิงกันบนเตียงสีขาวริมหน้าต่าง
เปลือกตาบางสองคู่หลับพริ้มบนใบหน้าชวนมอง ภาพที่เรียกเสียงถอนหายใจโล่งอกได้จากคนที่ยืนมองอยู่



จะเว้นก็แต่หนึ่งคนที่ถอนหายใจเพราะความเหนื่อยใจ...
ร่างสูงสุดจ้องมองภาพบนเตียงพร้อมกับเรียวคิ้วที่เริ่มขมวดเข้าหากันอีกครั้ง
เพราะหนึ่งในสองร่างบนเตียงที่ชื่อควอนจียงนั้น ท่อนบนมีเพียงเสื้อกล้ามสีขาวตัวบางๆ เท่านั้นที่ปกปิดผิวกาย จริงๆ แล้วคงไม่น่าโมโหเพราะเจ้าตัวเองก็ใส่แบบนี้นอนอยู่บ่อยๆ




แต่... ให้ตายเถอะ นี่มัน....
ฝนกำลังตกไม่ใช่หรือไง
อากาศเย็นขนาดนี้... ยังใส่เสื้อกล้ามแบบนั้น....?



ควอนจียง... นายนี่มัน


“ช...” เสียงสบถหลุดลอดแผ่วเบาบนเรียวปากได้รูป เลือกตาที่ประดับด้วยแพขนตาสวยหลุบลงพร้อมกับความเหนื่อยล้า ปนเปกับความน้อยใจที่เหมือนจะพุ่งวูบ เขาเคยขอดูแลตัวเองบ้าง... ฟังหรือเปล่า...จียงเคยฟังที่เขาพูดบ้างหรือเปล่า.... เคยไหม...?



ร่างสูงค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นก่อจะสาวเม้าเข้าไปหาเตียงกว้าง เขารู้ว่ายองเบมองอยู่ เขารู้ว่าแดซองกลังส่งสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม... และเขารู้ว่าชเวซึงฮยอนคนนี้ ไม่อยากจะสนอะไร หรือพูดอะไรแล้วทั้งนั้น...




เสื้อกันหนาวที่ใส่ทับเมื้อยืดไว้ถูกถอดออกลวกๆ ท๊อปวางมันคลุมบนตัวของลีดเดอร์ตัวดี ก่อนจะค่อยๆ ช้อนคนตัวเล็กขึ้นจากที่นอน นึกดีใจอยู่ไม่น้อย ที่จียงไม่ได้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาซะก่อน ไม่งั้นคงได้ดิ้นจนตกพื้นกันไปข้าง ถ้ารู้ตัวว่าตอนนี้กำลังถูกอุ้มด้วยท่าเจ้าหญิง...หึ



จียง....เจ้าหญิง...?
นี่มันคนดื้อ!
ดื้อจนน่าจะจับมาจูบแรงๆ ให้มันหายเสียที ดูแล้วไอ้ที่ใช้แรงงานให้ถูพื้นดูจะช่วยให้เข็ดไม่ได้เลย...




มันน่า....




“พี่จะเอากลับไปนอน...?”
ยองเบที่ยืนมองอยู่นานแล้ว ตัดสินใจเอยคำถามรั้งไว้เบาๆ หลังจากที่เหลือบมองอีกร่างที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียงพักนึง ก็แค่ไม่อยากกวน เดี๋ยวมันตื่นขึ้นมาจะยุ่ง...



คนถูกถามเพียงแต่ส่งเสียงตอบรับในลำคอ ร่างสัดทัดจึงเอยปากต่อ...
“นมที่ทิ้งไว้ในห้องนั่งเล่น จะให้อุ่นให้หรือเปล่า...?”


.
.
.
.
.
.
.
.




นัยน์ตาเรียวรีไม่ได้ฉายรอยใดๆ ยามมองประตูห้องของพี่คนโตในบ้านที่พึ่งจะปิดลงไปไม่นาน หลังจากที่บอกปัดคำอาสาจาดเขา แดซองขอตัวกลับไปนอนแล้ว....เห็นจะมีก็แต่เขาเองที่ยังยืนอยู่ที่เดิม
ความรู้สึกบางอย่างที่แล่นวูบในจิตใจเมื่อเห็นร่างของเพื่อนสนิทอยู่ในอ้อมแขนของพี่ท๊อป ค่อยๆ คลายลงช้าๆ... ยองเบนึกเกลียดตัวเองนักที่ยัง...ชิน...กับอะไรแบบนั้นไม่ได้สักที...




มือหนาแตะลงแผ่วเบาบนลูกบิดประตูสีเงินของห้องน้องเล็กที่ยังไม่ได้ถูกปิดให้เรียบร้อยดี ตาเรียวเหลือบมองภายในห้องอีกครั้ง ชั่วครู่ในวินาทีที่คิดจะปิดมันให้สนิท ยองเบกลับสะดุดสายตากับร่างของซึงรีที่ไม่รู้ว่าดิ้นจนผ้าห่มผืนหนาร่นมาคลุมอยู่แค่ช่วงเอวตั้งแต่เมื่อไร...



ร่างสันทัดเสียเวลาคิดอยู่พักใหญ่ในการสาวเท้าเข้าไปในห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่กว้างนัก อีซึงฮยอนกับควอนจียงอาจจะเหมือนกันในบางเรื่องก็จริง แต่ดูแล้วไอ้นิสัยรักความสะอาดเกินพอดีเห็นจะไม่มีใครสามารถเลียนแบบเพื่อนเขาได้ แม้แต่ซึงรี ห้องของซึงรีไม่ได้รก แต่ก็ไม่ได้สะอาดดีซะทีเดียว...



กำลังจะยื่นมือไปช่วยดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวน้องมันให้เรียบร้อย แต่มือหนากลับต้องชะงัก เมื่อได้ยินเสียงงึมงำคล้ายละเมอของคนที่นอนอยู่...


.
.
.
.


ประตูห้องของมักเน่ในบ้านถูกปิดลงเบาๆ อย่างที่คนปิดกลัวว่ามันจะดังรบกวนคนที่นอนหลับเข้า เรียวคิ้วหนาขมวดครั้งที่เท่าไรของวันแล้วก็ไม่ทันได้นับ เมื่อคิดถึงเสียงละเมอของซึงรี ทั้งที่น่าจะฟังแทบไม่ได้ศัพท์ ทั้งที่เบาขนาดนั้น แต่กลับมีคำๆ นึง ที่ดังชัดเจนในการรับรู้...




“ฮยอง....ฮะ”




“บ....ยองเบ....ฮยอง….”




+++




แพขนตาไหวเบาๆ เมื่อเจ้าของร่างเริ่มรู้สึกตัว.... เปลือกตาบางค่อยๆ เปิดออกอย่างแช่มช้า... ความรู้สึกหนักอึ้งในหัวทำให้ร่างโปร่งบางต้องนิ่วหน้า ราวกับมันจะช่วยบรรเทา ก่อนจะรู้สึกถึงพันธนาการที่ทำให้ไม่สามารถยกมือขึ้นมาคลึงขมับ...




....เรียวแขนของร่างสูงที่ขึ้นเคย....โอบรัดที่รอบเอว....




....ทั้งยังเมื้อกันหนาวตัวโคร่งที่เขาจำได้ว่าไม่ได้ใส่นอน ตอนนี้กลับอยู่บนตัวเขาราวกับมีใครมาบรรจงใส่ให้....




จียงค่อยๆ พลิกตัวให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อหันกลับมามองหน้าคนที่กำลังนอนซ้อนหลังอยู่ วินาทีที่ทำสำเร็จควอนจียงแทบอยากจะวิ่งไปหาไม้หน้าสามเหมาะมือมาซักไม้ แล้วคิดว่าควรจะตีหัวมัน... หรือหัวตัวเองก่อนดี... เขาพอจะรู้แล้วว่าคงไม่ใช่ซึงรี เขารู้ว่าใคร....



แต่พอหันกลับมาเจอหน้ามันจริงๆ นี่...
คือ...เป็นชเวซึงฮยอนอย่างที่คิด แต่เขาไม่ได้คิดว่าชเวซึงฮยอนจะตื่นแล้ว ง่า....




“อรุณสวัสดิ์....จียง”



เขาอาจจะคิดไปเองก็ได้.... ที่รู้สึกว่าคนตรงหน้าจงใจจะเน้นชื่อเขาเหลือเกิน แถมยังเพิ่มแรงกอดให้แน่นขึ้นอีก ทั้งที่แค่นี้ตัวก็จะติดกันอยู่แล้ว... น้ำลายหนืดถูกกลืนลงคออย่างยากเย็น ขณะที่ใบหน้าใสเริ่มขึ้นสี...



“นาย....ตื่นนานแล้วหรอ”



“อือ”



...
...



“...ท๊อป”



“ว่าไง..”



“นายไม่ได้....อุ้มฉันมานี่...ใช่ไหม??”



ร่างสูงไม่ได้ตอบอะไร มีเพียงเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอเท่านั้น ก่อนจมูกโด่งสวยจะก้มลงมาประทับบนเนื้อแก้มเนียน ของคนที่กำลังหน้ายุ่ง...




“ไปอาบน้ำได้แล้ว”

 

 

+++

 

+++





“พี่จียง!”



“หนีกลับไปหาพี่ท๊อปเมื่อคืนใช่ไหมฮะ”



“พี่จียงใจง่ายจริงๆด้วย”



“มีแฟนแล้วไม่รักน้องแล้วใช่ไหมฮะ”




“ชิ.....”




ใครก็ได้จับเด็กนี่ไปเก็บเมืองจีนที...
สาบานสิว่าไอ้ที่พูดมาเมื่อก่อนนี้มันเคยเป็นคำว่า ‘อรุณสวัสดิ์ครับพี่จียง วันนี้พี่ดูดีจังฮะ.....^^’
แล้วนี่... ไอ้มาดเท้าเอวยืนบ่นเขาฉอดๆ ทันทีที่ก้าวออกมาจากห้องชเวท๊อป ไหนจะไอ้ฉากสะบัดหน้าหนีตอบสุดท้ายนั่นอีก




โอ....ซึงรี.... ใครทำให้น้องเป็นเช่นนี้....??
ควอนจียงอยากจะเอารองเท้าไปถวายยอดหน้ามัน =______=



จะด้วยอาการหมันไส้น้องเล็กๆ หรืออะไรก็แล้วแต่ ที่แน่ๆ ไม่ใช่อารมณ์พิศวาส แต่ควอนจียงกำลังกำลังสาวเท้าเข้าประชิดตัวน้องเล็กที่กำลังเชิดหน้าใส่ประหนึ่งงอนกันมาสิบชาติ มือเรียวยกขึ้นกุมหน้าอีกฝ่ายป้องกันการขัดขืน แล้วจับมาหอมแก้มเข้าไปเต็มฟอด ไม่สนสายตาอึ้งจัดของแดซองและยองเบที่นั่งกินข้าวเช้ากันอยู่แต่อย่างใด รวมทั้งสายตาของอีกคนที่พึ่งเดิมตามออกมาจากห้อง



“ฉันโคตรรักมักเน่ อีซึงฮยอน....พอใจหรือยัง ฮึ?”



คนตัวดียิ้มทะเล้นแล้วหยิกแก้วคนที่ตัวแข็งเป็นหินเพราะ ถูกพี่ชายที่รัดลวนลามเบาๆ หนึ่งที ก่อนจะนั่งลงบนโต๊ะอาหารบ้าง ไม่วายโปรยยิ้มหวานให้สองชีวิตก่อนหน้า แล้วหันไปยักคิ้วให้กับพี่ใหญ่ที่เดินหน้าตายมานั่งลงข้างๆ พร้อมกับสายตาดุๆ...



ทุกคนกำลังจะจัดหารกับอาหารเช้ากันต่อ...
แต่ก็ติดเสียงนึงที่ดังแหวกอากาศเหมือนพึ่งจะนึกได้... เรื่องที่แลกอาหารเช้ากับที่ยองเบจะไม่บอกเรื่องนาฬิกากับใคร...



“ซึงรี นายเอาส่วนของพี่ให้ยองเบที เดี๋ยวพี่ทำกินใหม่เอง”
ประโยคเดียวที่เรียดสายตาทุกคู่ของคนร่วมโต๊ะให้เงยขึ้นมามอง




“ทำไมล่ะฮะ...”



“อ้อ... ไม่มีอะไรหรอก นายช่วย....-” จียงกำลังจะหาคำอธิบาย แต่เสียงหนึ่งกลับแทรกขึ้นมาเสียก่อน “ไม่ต้องจียง... ฉันอิ่มแล้ว”



“เฮ้ย....ได้ไง ก็นาย...”



“ฉันอิ่มแล้ว”


หนุ่มเสียงดีพูดทิ้งไว้แค่นั้น ก่อนจะเดินหายออกไป....
จียงที่ทำท่าจะลุกตามเพื่อนรักไป ถูกมือหนาของท๊อปรั้งเอาไว้ ให้นั่งอยู่กับที่เหมือนเดิม...
แดซองนั่งมองภาพนั้นเงียบๆ ในขณะที่ซึงรี...เหลือบมองจานข้าวของพี่ชายคนที่พึ่งออกไป เหลืออยู่เกือบครึ่งด้วยซ้ำ ทำไมพี่บอกว่าอิ่มแล้ว... เดินออกไป ผ่านไป....ไม่มอง... ไม่มองเลย...




มัวแต่จมอยู่กับความคิด.... ซึงรีไม่ทันรู้ตัวว่าพูดประโยดนั้นออกไปเมื่อไร “ผมขอไปดูพี่เค้าหน่อยนะฮะ”
รู้อีกทีก็ตอนที่ตัวเองกำลังยืนมองหลังของพี่ชายที่ยืนอยู่ตรงระเบียงด้านนอก ลังเลอยู่ไม่นานเท้าเล็กก็พาร่างโปร่งตรงไปหาคนอายุมากกว่า แต่ฉับพลันเท้าเล็กกลับต้องชะงักกึก เมื่ออยู่ๆ คนที่ระเบียงก็หมุนตัวกลับมาอย่างรู้จังหวะเสียเหลือเกิน...




“...ซึงรี?”





TBC...PART.7

 

 



ปล. พาร์ทที่แล้วคำผิดเยอะไปหน่อย ขอโทษด้วยนะคะ
และสำหรับพาร์ทนี้ด้วยค่ะ

Comment

Comment:

Tweet

พาร์ทนี้นี่มันอะไรกัน

“ซึงรี....ซึงรีอ่า...”

“พี่จียงใจง่าย!”

จียง....เจ้าหญิง...?
นี่มันคนดื้อ!
ดื้อจนน่าจะจับมาจูบแรงๆ ให้มันหายเสียที

มือเรียวยกขึ้นกุมหน้าอีกฝ่ายป้องกันการขัดขืน แล้วจับมาหอมแก้มเข้าไปเต็มฟอด


หลากอารมณ์ เกินจะบรรยายค่ะ เลยตัดเอามาเลยดีกว่า


#14 By SNG (61.91.205.162) on 2010-01-15 22:49

ว้ากกก

หนูนิ

สู้ๆจ้า

#13 By un-fiore on 2009-08-24 20:29

กรี๊ดด ด ด ด
จะมายูริกันไม่ได้นะพี่น้องคู่นี้

ช้านม่ายยอม และพี่ท็อปก็ไม่ยอมแน่นอน ๕๕๕



แอบอยากให้ซึงสมหวัง

สมหวังเซ่
พี่เบ้หันมามองน้องซึงซักที T^T~

ไม่งั้นเค้าจะร้องไห้แล้วน๊า

(พี่เบ้ - เรื่องของมรึง -*-)

#12 By Kyohe (210.86.135.51) on 2009-06-06 11:40

อ่ะ หะหะ ซึงรีน่ารักดีอ่ะ
อิอิ นิสัยเหมือนจีเรยจิงๆ
น่ารักคีอ่ะ แพนด้าน้อยยยย

#11 By Smile_PG (124.157.230.75) on 2009-03-29 16:38

จียง ฝน ???
ทำไม ???
ทำไมเทมถึงดูเป้นห่วงจียงมากๆ
เวลาฝนตก -*-
ร้อนรนมาก ทำกุลุ้นไปด้วยตอนมึงไขห้องซึงริ
(ถึงกุจะรู้ก่อนมึงว่าจียงอยู่ในนั้นก็เหอะ -*-)

ทำไมอ่านเรื่องนี้แล้วไม่รู้สึกสงสารแทยัง
กลับสงสารเทมมากกว่า -*-
เนี้อเรื่องควรจะเป้นแทยังที่น่าสงสารสินะ
แต่เพราะความรักเพื่อนของจียงนี่แหละ
ทำให้เทมดุน่าสงสาร
จียงดุไม่แน่ใจ เป้นเพราะห่วงเพื่อน กลัวจะเสียเพื่อน
หรือว่ายังไง ????
เทมดูกลัว..กลัวจียงจะไม่รัก
กลัวจียงจะเลือแทยัง อืม..ความรู้สึกแบบนี้แหละ
น่าสงสาร..

ซึงริ..
ถ้าไรท์เตอร์เขียนถึงความรู้สึกของซึงริ
เรานี่น้ำตาล่วงเลยนะ 555
หวังว่าคงจะสมหวัง

อ่านมาถึงพาทนี้ เลือบไปมอง..
พาทที่ 6 แล้วหรอฟระ
อีก 2 พาทก้จบแล้ว
ทำไมเนี้ยเรื่องเหมือนพึ่งมากลางๆเรื่องเอง
ไม่อยากให้จบบบบบบบบบบ
มันสั้นไปค้าบบบบ ยาวๆมิได้รึ ??

^^

#10 By cartoon.vipz (117.47.91.199) on 2008-12-12 13:09

อย่านะยองเบ ห้ามทำซึงรีร้องไห้นะ

#9 By wini_84 (117.47.49.88) on 2008-11-30 16:22

สนุกมากๆเลยจ้ะ
เนื้อหาเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆเลย
แอบสงสารยองเบจัง

ชอบจีที่เป็นแบบนี้จัง
อ่านไปก็ยิ้มไป
ขอบคุณนะจ้ะ
ที่แต่งฟิคดีๆอย่างนี้มาให้อ่าน

big smile

#8 By littledragon (125.25.53.84) on 2008-11-21 16:07

เกิดอาการจี๊ด ฟิคเรื่องนี้คอดน่ารักรุยง่า จะว่าเราบ้าก้อว่ามาเหอะถึงในจะบอกว่ามันเฮิร์ทแต่เราไม่(เป็นพวกความรู้สึกตื้นชาชนิดหนึ่ง) น่ารักที่สุดอ่า จีจี้หนูไปหอมแก้มซึ้งได้ไงอ้า>,< พี่เบ้คะ ช่วยมีความรู้สึกด้วยค่ะสายตาวิ้งๆของแพนด้าส่งมาให้พี่จนฉันรับได้แล้วค่ะ แต่ตาพี่คงเล็กเกินสินะT-T แด้จ๋ารักแดนะหนูอย่าเหงานะเด๋วคืนนี้แม่ไปหา55555555+ จี้อย่าน้อยใจนะกร๊ากกก

#7 By KissMaRk_ma[YonG] (125.25.4.62) on 2008-11-14 21:27

อัพ

เราขอสาปแข่งให้คุนอัพ

จงอัพ !!!! ณ บัดนาวววววว

#6 By -..- (118.172.247.221) on 2008-11-13 09:55

เง้อออออออออออออออออออออออ


ลุ้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

จีจี้น่าสงสาร ต้องแบกรับอะไรไว้หลายอย่างอ่าาาา

น้องริ สู้ๆ น้องริสู้ตาย นึกม่ายออกจิงๆ ว่าจาลงเอยได้ไง

รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อัพเร็วๆนะค้า

#5 By pxp (58.8.116.73) on 2008-11-13 03:29

ค้างๆๆๆๆๆๆๆค่ะ มาอัพตอนต่อไปเร็วๆเหอะค่ะ มันกะลังลุ้นๆๆๆๆๆๆ แบรี เทมป์จี แดไม่มีคู่ๆๆๆๆ

#4 By oilya (58.9.26.64) on 2008-11-11 21:10

ซึงริมันงอนน่ารักดีอ่ะ

ส่วนคนง้อก็ชวนให้คนรอบข้างสะอึกได้อยู่เสมอ

มีช็อตจียงกับซึงริบ่อยๆก็ดีนะคะ

แต่รู้สึกสงสารยองเบ

คงอึดอัดใจบอกไม่ถูก

คนอ่านยังรู้สึกอึดอัดตามไปด้วย

โอม...เพี้ยง

มองน้องเล็ก มองน้องเล็ก มองน้องเล็ก

สะกดจิตยองเบ...

ว่าแต่คุณพี่ท็อปโด๊ปนมก่อนนอนนี่

เพื่ออะไรเหรอคะ?

#3 By pukpods on 2008-11-09 17:20

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

น่ารักได้อีกมั้ยนั่น ทำไมถึงได้น่ารักอย่างนี้นะ
ควอนจียง แหมๆ ใครสั่งสอนน้องกูให้เป็นแบบนี้ เมิงอ่ะแล่ะ ได้เชื้อเมิงมาเต็มเลย ถีบยอดหน้าตัวเองสิ

มักเน่คะ
ละเมอได้แบบ กระตุกหัวใจคนได้ยินมากกกกกกกกก
((ลงไปดิ้นกับพื้น))
ยองเบได้ยินแล้วใช่ม๊ายยยยย รีบๆตัดใจจากจียงซะแล้วหันมามองคนข้างๆบ้างนะ น้องมันห่วงเมิงม๊ากมาก

แล้วคุณเชวอุ้ม? ในท่าเจ้าหญิง อ่ะฮ๊างง เขินว่ะ คิดภาพออก เจ้าชายอุ้มเจ้าหญิงขึ้นเตียง เอ่อะ!

แล้วนั่น อิสองศรีพี่น้องมันหยอกกันได้ปวดไส้มากกก
หอมแก้มน้องเพื่อง้อเลยเรอะเมิง เห็นสายตาสามีเมิงม๊ายยย เดี๋ยวกอลิล่าก็อาละวาดหรอก

รีบมาต่อเลยนะคะ "ซึงรี" แล้วก็จากไปแบบนี้ มันค้างเน้ สงสารน้องจัง ยองเบมันยังทำใจไม่ได้ มันคงสับสนอยู่ ให้เวลาเบเบ้หน่อยนะน้องอี

แต่รักแพนด้ามากมายว่ะ
น้องมันน่ารักได้อีก

น้องแด คนกลาง ถ้าอึดอัดกับบบรยากาศพวกนั้น ก็มาอยู่กับเรานี่มา ฮ่าๆๆๆ

อื้อ!!!

#2 By kumameaw on 2008-11-09 12:51

อารมขาดห่วง..
นี่ชเวซึงฮยอน ช่วยใจเย็นกว่านี้อีกนิดหนึ่ง

ใจ๊???
มันทำให้ใครอึดอักรู้รึป่าวว

ควอนจียง
นายกำลังลังเลอะไร รึป่าว

ปล่อยไปเหอะ..

ทงยองแบ ฉันเข้าใจความรู้สึกนายนะ
แข็งใจไว้อีกหน่อย แล้วจะดีเอง ^ ^

หากได้ย้อนเวลากลับไป... เธอจะไปกับฉันไหม??


นี่แดซอง ชีวิตคนกลางมันอึกอัดเหนาะว่าไหม?
ที่ต้องรับรู้เรื่องทุกอย่าง แต่ไม่สามรถพูดออกไปได้...



และอีซึงฮยอน
ไอ้แพนด้าหลงป่าไผ่ 55+(เอามาจาก ดอทวอนนา)
อีซึงฮยอนจะเหมือนใคร... เป็นไปไม่ได้ นอกจาก


ควอนจียง - -



ปล.เม้นอันนี้ดิบๆหน่อยนะ อารมคนเม้นตอนนี้กำลังดิบ 55+ ม๊ามี๊ลงตอนที่ 7 แบบสุขสันวันเปิดเทอมเค้าหน่อยจิ ออรันจิ๊?? 555+ ขอบคุณค่า

#1 By GINSVIPZ on 2008-11-09 11:28