Writer +::KimJi::+

Title: Infidèle
Status: Fiction
Fandom: T.O.P & G-dragon [BIGBANG] , Teddy [1TYM] , Lee Hyori
Pairing: Up to you !
Author: Lovely_G
Rating: NC-15 (OK. i'm sure now)

 

 NOTE : Thanks for every comments 'n every support.

 

 

Infidèle by Lovely_G . Mj

 

..Have you ever lied to someone ?..

 

 

...

 

ใจเย็น ?


“..เย็นจนจะหนาวตายอยู่แล้ว” น้ำเสียงนั้นแม้จะฟังดูรั้นหากแต่กลับออดอ้อนอยู่ในที จะมีสักกี่คนที่ได้ยินนายพูดแบบนี้กันนะ ? ..ยิ่งเบียดเข้าซุกอกกันแบบนี้



“งั้น.. โกโก้ไหม ? จะไปชงให้” แค่กระซิบก็พอแล้วสำหรับระยะห่างขนาดนี้ “เผื่อนายจะอุ่นขึ้น?”


อุ่นขึ้น.. ?


อะไรที่จะทำให้ฉันอุ่นขึ้น ?


..ร่างโปร่งบางนิ่งไปก่อนจะเอ่ยปฏิเศษ




“แค่นาย ..แค่นายก็พอแล้ว”

 

 

 

Ch. 2 :  Lies

 

 

 

‘สำหรับฉันมีแค่นายก็พอ ..แต่สำหรับนายมันคงต่างกัน’

ริมฝีปากบางวาดรอยยิ้ม ..หรืออันที่จริงแล้วเพียงแค่การกระตุกมุมปากขึ้นบางทีอาจไม่สามารถเรียกได้ว่าเป็นการยิ้ม

ภาพในอดีตเลือนหายไปพร้อมกับสีขาวขึ่นของเส้นควันเส้นควันเบาบางจากปลายมวลบุหรี่ที่พึ่งจะดับมอด กลิ่นนิคโคตินยังหลงเหลือในอากาศ และจะจางหายไปในระยะเวลาอันสั้น ไม่ต่างอะไรกับทุกสรรพสิ่ง ไม่ว่าจะคงอยู่ได้นานเท่าไร หรือด้วยวิธีใด สุดท้ายแล้วล้วนดับสิ้น ..ไม่ใช่หรือ ?

เขารู้ดีว่าการนิ่งคิดถึงสัจธรรมความจริงใด ๆ ในเวลานี้ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น แต่อย่างน้อยมันก็ไม่ได้ทำให้เลวลง อีกอย่างหนึ่งการจ้องมองเศษซากมวนบุหรี่ก็พอจะทำให้จิตใจของเขาสงบลงได้บ้าง ...แม้มันจะไม่ได้น่ามองนักก็ตามที

 

“..จียง ? ...นายโอเคหรือเปล่า ?”

 

 

“..ครับ ผมโอเค” อีกครั้งของวันกับการโกหก ไม่ใช่ความรู้สึกดีเลยหลังจากการหลอกลวงใครสำเร็จ หรืออาจจะมีเขาก็ได้ที่คิดแบบนี้ ..ร่างโปร่งเบือนหน้าหนีจากจานรองก้นบุหรี่ เงยหน้าขึ้นอิงศีรษะกับขอบโซฟาสีครีม พึมพำเบา ๆ

 

 

“บอกเขาว่าผมจะไป แล้วกันนะครับ”

 

 

“..วันนี้นายแปลก ๆ นะ รู้ไหม ?”

 

... " ..คงงั้นมั้ง"

 

คำตอบรับทำเอาคู่สนทนาถึงกับเรียกเสียงพ่นลมหายใจพรืดบ่งบอกอารมณ์ ..ภาพของรุ่นพี่ที่ไม่ต้องเห็นก็รู้ว่ากำลังทำหน้าแบบไหนอยู่นั้นน่าขันในความรู้สึก ร่างโปร่งบางเผลอยิ้มออกมา

นับเป็นรอยยิ้มแรกในรอบวัน หลังจากการตื่นมาเจอรอยยิ้มเย้ยหยันดังผู้ชนะของดวงอาทิตย์

“นี่ก็ดึกแล้ว ..ผมว่าพี่ไปนอนดีกว่า”

“...”

 

“พี่ฮงจุน ?”

 

“จียง ..นายไม่รู้จักชเวซึงฮยอนจริง ๆ ใช่ไหม ?”

 

..สายความเงียบเข้าแทนที่เสียงสนทนาชั่วอึดใจ

 

“ไม่ครับ ไม่รู้จัก ..พี่ถามทำไม”

 

“....แค่ถามน่ะ”

 

...

เคยลองสังเกตหรือเปล่า ..? ระหว่างบทสนทนาของคนสองคน ในนั้นมีความจริงอยู่กี่คำ ?

 

...

 

แสงไฟจากหน้าจอเครื่องสื่อสารทันสมัยนิยมสว่างวาบขึ้นทันทีที่วางสาย เวลาการสนนาปรากฏ .. 00:38:18
คงไม่แปลกถ้าเขาจะรู้สึกหูอื้อนิด ๆ ..ปาร์คฮงจุนไม่ใช่วันรุ่นที่คุ้นชินกับการคุยโทรศัพท์นาน ๆ กับแฟน หรืออะไรก็ตามที่เด็กสมัยนี้จะสรรหามาเรียกกันก็ตามที อีกอย่าง.. ควอนจียงไม่ใช่แฟนเขา

..นับเป็นความจริงที่ยอมรับได้ยากอยู่เหมือนกัน

ถ้าการถอนหายใจทำให้อายุสั้นลงจริง ๆ บางทีเขาก็คิดว่าตัวเองคงอายุสั้นไปแล้วหลายปี แต่การมีชีวิตอยู่บนโลกเส็งเคร็งใบนี้ ไม่ว่าจะในช่วงเวลาสั้นหรือยาวไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา คำตอบของรุ่นน้องที่ปลายสายเมื่อครู่ต่างหากที่เป็นปัญหา

 

..ไม่รู้จัก ?

 

ถ้างั้นทำไมชเวซึงฮยอนถึงได้รู้ว่าจียงเป็นช่างภาพ ทั้งที่เขายังไม่ทันบอกอะไรสักคำ ไหนจะเรื่องที่ดึงไปเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวหน้าตาเฉย ..

จียงเองก็เหมือนกัน การเงียบไปอย่างจงใจ หลังจากที่เขาบอกว่านายลูกค้าแว่นดำนั่นขอนัดพบคุยเรื่องการเป็นเจ้าบ่าวที่ดี ไม่ใช่อาการปกติ ..ใช่ เขารู้ว่ามันไม่ปกติ

 

..แต่เขาไม่รู้เหตุผล..

 

 

....

 

คงน่าเจ็บปวด ..หากต้องบอกว่าเหตุผลของการโกหกส่วนใหญ่มักไม่ใช่เรื่องที่ดี

 

....

 

ชายร่างสูงสมส่วนในสูทขาวกลัดดอกไม้ที่ปกเสื้อ ยืนโอบกอดรอบเอวคอดของหญิงสาวข้างกายในชุดฟูฟ่อง
สิ่งเดียวที่คั้นกลางระหว่างอ้อมแขนนั้นคือช่อกุหลาบสีโอลด์โรสในมือของฝ่ายหญิง..

ภาพทั้งหมดสะท้อนบนเลนส์กล้องมืออาชีพ ..ควอนจียงกดชัตเตอร์เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนลดมือลง

 

..ส่วนการจูบกันหลังจากนั้นของคู่บ่าวสาวคงไม่จำเป็นสำหรับการทำงาน
เขาหันหลังให้ภาพนั้น ก่อนจะส่งกล้องให้กับดงยองเบ ชายหนุ่มตาตี่เล็กกับปีกหมวกที่บังเสี้ยวหน้าด้านขวา ซึ่งนั่งประจำอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ..ก่อนก้มลงกระซิบ

 

“คู่บ่าวสาวชื่ออะไรนะ ?” คำถามนั้นทำคนใส่หมวกเกือบได้สำลักน้ำเปล่าที่พึ่งจะดื่มเข้าไป รอยยิ้มคล้ายระอาปรากฏบนใบหน้าของเพื่อนร่วมงาน

 

“คังแดซอง กับ ปาร์คเยอึน ให้ตายเถอะจียง ..นายไม่เคยจำได้สักครั้ง”

 

“ก็มันไม่ได้เกี่ยวกับงานฉันนี่หว่า” ร่างโปร่งยืดตัวขึ้นไหวไหล่เบาๆ “แค่ถ่ายรูป ไม่ได้ทำการ์ดเชิญอย่างพี่ดองอุกสักหน่อย ..นั่นแหล่ะ ชื่ออะไรก็เถอะ ให้เขามาเลือกรูปเอากันเองแล้วกัน ฉันจะไปห้องน้ำหน่อย” พูดจบแล้วก็หันหลังให้ทันที แบบไม่คิดจะอยู่รอคำตกลง ทิ้งให้ยองเบได้แต่ถอนหายใจไล่แผ่นหลังบาง...

 

 

“ตามสบาย ..ควอนจียง”

 

....

 

เสียงพื้นรองเท้ากระทบกระเบื้องก้องดังในโสทประสาท ร่างโปร่งบางหยุดลงที่หน้ากระจก .. พื้นหินอ่อนสีดำขลับขัดเงาวาววับสะท้อนกับแสงสีส้มอ่อนแม้ให้ความรู้สึกอุ่นสะบาย แต่เมื่อสัมผัสกลับเย็นเยียบ

ตาเรียวรีมองกลับมาในกระจกเงา ..ที่เขามองเห็นตอนนี้คือเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลซอยสั้น กับเสื้อเชิ้ตขาวบาง ตัวเขาเองที่มองแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดาคนอื่น ๆ ที่เดินอยู่เต็มท้องถนน
จียงถอนหายใจเหนื่อนหน่าย แล้วจู่ ๆ ก็นึกอยากจะนับว่าเขาทำแบบนี้ซ้ำ ๆ ไปแล้วกี่ครั้งในหนึ่งวัน ซึ่งถ้านับจริง ๆ เขาอาจจะตายเพราะโรคประสาท แทนที่จะโบกมือลาโลกที่ทั้งบูดเบี้ยวและเหม็นเน่าไปนี้ไปอย่างสงบ

 

ช่างภาพหนุ่มพ่นลมออกทางจมูก เขาเงยหน้าขึ้นและปิดเปลือกตาลงแช่มช้า ..มันร้อนผ่าวเสียจน ....

 

..น่าขายหน้าชะมัด ควอนจียง อารมณ์แปรปรวนง่ายอย่างกับ

 

ผู้หญิง ..?

 

สิ้นสุดความคิดหนึ่งหยดน้ำไหลออกจากหางตา ริมฝีปากบางเม้มแน่นก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มขบขัน ..ความอ่อนแอน่าสมเพช แต่มันกลับเป็นความรู้สึกเดียวที่เขาได้สัมผัสตลอดช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา ตั้งแต่ ...ได้เจอ

 

เพียงแค่เจอกันอีกครั้ง ความเข้มแข็งที่เคยสร้างมากลับพังทลายไม่เป็นท่า ..หนึ่งประโยคดังซ้ำ ๆ อยู่ในหัว

 

‘ครับ.. ผมต้องการ คุณจียง ยินดีที่ได้รู้จัก’

 

อะไรกันแน่ที่นายหมายถึง ชเวซึงฮยอน ?

 

‘ผมต้องการ คุณจียง’

 

ไม่ใช่ประโยคทุเรศ ๆ นี่หรือไง ?

 

“สวัสดี คุณจียง” เสียงนุ่มทุ้มดังแทรกขัดห้วงความคิด แม้แผ่วเบาแต่ชัดเจน
ชัดเสียจนร่างที่ยืนหลับตาอยู่ไม่จำเป็นต้องลืมตาเพื่อมองดูเจ้าของเสียง ..จียงไม่คิดจะลืมตา เพราะเพียงแค่คิดถึง เขาก็แทบทนความรู้สึกตัวเองไม่ไหว

..เปลือกตายิ่งแสบร้อน

 

“นาย ..” ถ้อยคำอื่นนั้นเลือนหาย ร่างโปร่งไม่อาจพูดให้จบประโยค ก้อนสะอื้นจุกอยู่ในคอจนรู้สึกอึกอัด
เพียงแค่รู้สึกถึงปลายนิ้วที่ไล้ปลายหางตา เพียงแค่นั้นถึงกับพูดอะไรต่อไม่ได้ ..เสียศูนย์อย่างน่าอาย
ปลายมือเรียวกลั้นใจปัดมือนั้นทิ้ง อย่างน้อยก็เพื่อไม่ไห้รู้สึกขายหน้าไปมากกว่านี้ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนลืมขึ้นสบดวงตาสีนิลในที่สุด ..

..แต่กลับต้องถอยหนีเพราะระยะห่าง ..ที่ใกล้จนน่าตกใจ

แผ่นหลังบางแนบกับแผ่นกระเบื้องบนฝาผนัง ..จนมุม

 

สิงโตใหญ่ควรจะทำอย่างไรกับเหยื่อตัวน้อยที่ไร้หนทางหนี ..ตะครุบให้ตายตรงนี้ หรือปล่อยไปแม้สายตาของเหยื่อจะบ่งบอกถึงความไม่สยบยอม ? ท่าทางของควอนจียงเปลี่ยนไปราวกับความสิ้นหวังเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา ทั้งที่คราบน้ำตายังไม่เลือนหาย

 

“มาทำไม ?”

 

..ชายผู้มาเยือนผิวปาก

 

“พนักงานที่นี่เขาต้อนรับลูกค้ากันแบบนี้งั้นหรือ ?” ..คิ้วหนาเลิกขึ้นอย่างยียวน ตาคู่คมที่ไร้แว่นกันแดดบดบัง ลอบสังเกตแนวฟันคมที่กำลังขบลงบนริมฝีปากล่างอย่างช่างใจ “นายไม่เปลี่ยนไปเลย จียง”

 

“ยังเหมือนกับสองปี ...”

 

“..ไปซะ” น้ำเสียงหนักแน่น แทรกขึ้นก่อนจบประโยคของร่างสูง “ถ้านายไม่มีธุระอะไรก็กลับไปซะ ยังไม่ถึงเวลาที่เราจะคุยกัน”

...ชเวซึงฮยอนยกยิ้มมุมปาก
ชั่วครู่ที่นัยน์ตาเรียวเล็กฉายประกายสงสัย

“แน่นอนฉันมีธุระ กับปาร์คฮงจุน ..หรือนายคงไม่คิดว่าฉันมาที่นี่แค่เพื่อมาหานายหรอกใช่ไหม”
ไหล่กว้างไหวเบา ๆ ก่อนหันหลังพึงกับขอบอ่าล้างหน้า เสียงเดียวที่ดังสู้กับความเงียบคือลมหายใจ

 

จียงขบกรามแน่นสงบซึ่งอารมณ์ ก่อนเบือนหน้าหนีภาพตรงหน้า แผ่นหลังบางผละออกจากผนังห้องน้ำเย็น ๆ มวลอากาศในห้องน้ำหนักอึ้งจนเขาคิดว่าคงทนอยู่ในนี้ต่อไปอีกไม่ไหว ปลายเท้าตั้งใจจะเดินหนี ..ในเมื่อไม่มีธุระก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะอยู่ต่อ

 

แต่สิ่งเดียวที่รั้งไว้คือปลายนิ้วที่แตะลงบนไหล่บาง..

 

“ฮงจุนคงโทรไปบอกนายแล้ว พรุ่งนี้ สามทุ่ม ..หวังว่านายจะไม่ผิดนัด ในฐานะเพื่อนเจ้าบ่าว”

 

เพียงแค่นั้นความอดทนแทบสิ้นสลาย ..หนึ่งหมัดเหวี่ยงเข้าเฉียดที่ปลายคาง ควอนจียงสะบั้นกำปั้นหนีจากมือใหญ่ที่คว้าเอาไว้ทัน ..เค้นเสียงตอบรับแผ่วเบา

 

“..ฉันไปแน่”

หันแผ่นหลังให้ทันทีเมื่อสิ้นคำ การกระทำที่บ่งบอกว่าไม่อยากอยู่มองหน้าอีกฝ่ายอีก แม้เพียงเสี้ยวนาที

..เสียงกระแทกประตูดังก้องเสียจนกลบเสียงทุ้มให้เลือนหาย
มีเพียงร่างสูงและพระเจ้าเท่านั้นที่ได้ยิน

 

‘มาทำไม ?’  ..งั้นหรือ ?

 

 

คงจะเพราะ .. 

 

 

“ฉัน.. คิดถึงนาย”

 

 

+++

 

 

พายุฝนไม่ยอมซาลง แม้เวลาจะผ่านมาเกือบสองชั่วโมง

 

 

..สองร่างที่กำลังโอบกอดแทบกลายเป็นหนึ่งบนโซฟาเล็กสำหรับคนเดียว อบอุ่นจนลืมความหนาวเย็นที่แผรกผ่านกำแพงของสายฝน ก่อนหนึ่งร่างจะเป็นฝ่ายผละออก ดวงตาจ้องมองนิ่งซึ่งกันและกัน ...กล้องที่เคยอยู่อ้อมตักของร่างโปร่งบางวางนิ่งอยู่ที่พื้น ..

 

หนึ่งเสียงกระซิบจากหนึ่งริมฝีปาก 

 

“อย่าทิ้งฉันไปได้ไหม ?”

 

...อีกหนึ่งร่างยกยิ้มเบาบาง

 

“ฉันจะไม่ทิ้งนาย”

 

 

 

 

to be continiue.

ps. ถ้าคิดจะคอมเม้นต์ ..ขอให้มาจากใจนะคะ
คิดกันนิดนึง

ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ